ఓ రోజు రాత్రి రైల్లో...

నడికుడి స్టేషన్ వచ్చింది ....

ట్రైన్ దిగాను .... బద్ధకంగా వళ్ళు విరుచుకొని, ఆ రాత్రి జరిగిన సంఘటన గుర్తుకువచ్చి కంపార్టుమెంటు బయట అతికించిన చార్ట్ చూశాను .. ఆశ్చర్యం వేసింది ... మళ్ళీ చూశాను మొత్తం ... భయం వేసింది ... మళ్ళీ చూశాను ... లేదు .. చార్ట్ లో నా పేరు లేదు ... నాకు సర్రున వెన్నులో వణుకు మొదలైంది రాత్రి జరిగింది తలుచుకోగానే .. లక్ నా పక్కన ఉండకపోతే ఎలా బుక్ అయ్యేవాడినో తలచుకోగానే ...........

                              ****** పన్నెండు గంటల క్రితం ******

శబరి ఎక్సుప్రెస్ మరికొద్ది సేపట్లో ప్లాటుఫారం మీదకి రానున్నదనే అనౌన్సుమెంటు విని బ్యాగ్ భుజానికి తగిలించుకొని రెడీగా ఉన్నాను ....

ట్రైన్ వచ్చాక ఎక్కి, నా బెర్త్ ఎక్కడుందో చూసుకుంటూ వెళ్తున్నాను ... అది అర్థరాత్రి కావడంతో నంబర్లు సరిగ్గా కనిపించడం లేదు, అందరూ మంచి నిద్రలో ఉన్నారు ...

నేను సెల్ లైట్ తో నంబర్లు చూసుకుంటూ వెళ్తుంటే నా నంబర్ కనిపించింది ... కానీ ఆ బెర్త్ లో ఒకావిడ పడుకొని ఉంది ... అది నా బెర్తేనా అని మళ్ళీ చూసుకున్నాను నా టికెట్ లో ... అవును అది నా బెర్తే అని రూడీ చేసుకున్నాక, ఇక ఆమెని లేపక తప్పదు అని .. మెల్లిగా తట్టి లేపాను .... ఆమె నిద్రలో ముఖం అదోలా పెట్టి వింతగా చూసింది నా వైపు ...

"ఈ బెర్తు నాది?" అన్నాను

"కాదు ఇది మాదే... " అని మళ్ళీ పడుకుంది ...

ఈవిడెంట్రా బాబూ అనుకొని మళ్ళీ లేపి, నా టికెట్ చూపించి "ఇదిగో చూడండి... ఇది నాకు అలాట్ చేసిన బెర్త్ ..." అన్నాను.

"నువ్వేంటయ్యా బాబూ ... ఇది మా బెర్తు ... ఒకసారి నీ టికెటే చెక్ చేస్కో ..." అని ఆవులిస్తూ చెప్పి పడుకుంది ...

ఇదెక్కడి గోలరా బాబూ అనుకొని .. ఇక లాభం లేదనుకొని "మీ టికెట్ చూపించండి .." అన్నాను ఆమెని మళ్ళీ లేపి ..

"ఏంటయ్యా బాబూ నీ గోల అర్థ రాత్రి ..." అంది చిరాగ్గా

"అప్పనంగా నా బెర్తు మీద పడుకోడమే కాకుండా నాది గోల అంటావా ... చూపించు టికెట్ .." అన్నాను నాకు తిక్కరేగి ..

"టికెట్ నా దెగ్గర లేదు ... మా ఆయన దెగ్గర ఉంది ..." అంది

"ఎక్కడున్నాడు మీ ఆయన ... " అన్నాను చుట్టూ చూస్తూ ..

"వేరే కంపార్టుమెంటులో ... " అంది ...

"అలాగా ... అయితే వెళ్లి టికెట్ తీసుకురా .. అప్పటిదాకా నేను ఈ బెర్తు మీదే కూర్చుంటా .."  అని ఆ బెర్తు మీద కూర్చున్నాను ...

ఆమె అసహనంగా నావైపు చూసింది ... నేను మటం వేసుకొని మరీ కూర్చున్నా ఆమె బెర్తు మీద ... ఇక తప్పదని లేచి వెళ్ళింది వాళ్ళ ఆయన దెగ్గరకు ... నాకు ఒక వైపు నిద్ర ముంచుకు వస్తుంది .. 'ఈ ఎదవ గోల ఏంట్రా బాబూ' అనుకున్నాను ...

ఒక పదినిముషాలు అయ్యాక వాళ్ళ ఆయనతో వచ్చింది ...

"ఇదిగోనండీ ఈ అబ్బాయే .. " అని నా వైపు చూపించింది ...

"చూడు బాబూ ... ఈ సీట్ మాదే .. ఇదుగో టికెట్ .." అని చూపించాడు ... నాకు మైండ్ బ్లాక్ అయ్యింది ... సేం సీట్ .. సేం కోచ్ ... హౌ .. హౌ ఈజ్ ఇట్ పాసిబుల్ ...

"అదేంటి... ఇద్దరికీ ఒకే సీట్ ఎలా ఇచ్చారు .. " అన్నాను ఆశ్చర్యపోతూ ...

"మీ టికెట్ చూపించండి .." అన్నాడు వాళ్ళ ఆయన ... నేను చూపించాను .. తను కూడా చూసి, అవును నిజమే అని కాసేపు ఆశ్చర్యపోయాడు ...

"చూడు బాబూ ... తనకి వంట్లో కూడా బాలేదు .. తనని ఈ బెర్తులోనే పడుకోనివ్వు ... మీరు టీసీని వెళ్లి కలిసి చెప్పండి.. ఆయన మీకు ఇంకో బెర్తు అరేంజ్ చేస్తాడు .." అని ఒక ఉచిత సలహా పడేసి వెళ్ళిపోయాడు ...

నాకు మెంటలెక్కింది ... ఆ ఆంటీ ఏమో హాయిగా బెర్త్ ఎక్కి కునుకు తియ్యడం స్టార్ట్ చేసింది ...

నాకు ఏం చెయ్యాలో అర్థం కాలేదు ... ట్రైన్ వేగంగా పరిగెడుతుంది.. లోపలా అంతా చీకటి ... ఇప్పుడు ఆ టీసీ గాడిని ఎక్కడ పట్టుకోవాలి ...

టీసీ గాడికోసం  వెదకడం మొదలెట్టాను... వాడు ఎక్కడా కనిపించలేదు ... నాకు ఓ వైపు నిద్ర... రెండో వైపు అసహనం ... మూడో వైపు కోపం .. నాలుగో వైపు నా మీద నాకే "థూ దీనెమ్మ జీవితం .." అనే ఫీలింగ్ కలగలిపి వచ్చాయి .. రైల్వే నాకోడుకులని బండ బూతులు తిట్టుకున్నాను  .... లల్లూ గాడి బొజ్జ భళ్లు మని పగిలిపోవాలి అని ఇష్టదైవాన్ని కోరుకున్నాను ...

ఏం చెయ్యాలో వెన్నపోక (పాలు ... పెరుగు .. ఇంతకముందే అయోపోయాయి .. సారీ), డబ్బులు పెట్టి సీట్ రిజర్వ్ చేసుకొని దిక్కులేని వాడిలా అటూ ఇటూ తోరుగుతున్న నా మీద నాకే ఓ క్షణం జాలి కలిగింది ... నాకే కాదు అక్కడ ఉన్న ఒక అబ్బాయికి కూడా జాలి కలిగింది అనుకుంటా .. "హలో ..." అన్నాడు ... ఆడు ఇంకా పడుకోలేదు అనుకుంటా 

"హాయ్ ..." అన్నాను 

"ఇందాక అక్కడ మీ కాన్వర్సేషన్ విన్నాను.. ఇద్దరికీ ఒకే సీట్ ఎలా ఇచ్చారో ఈ రైల్వే వాళ్ళు .. కంప్యూటర్లు కూడా తప్పులు చేస్తుంటే మనం ఏం చెయ్యగలం చెప్పు బాస్ .. " అన్నాడు

"నిజమే ... " అన్నాను

"మీరేమి కంగారు పడకండి ... పాపం మీకు బాగా నిద్ర వస్తున్నట్లుంది... మా దెగ్గర ఓ బెర్త్ ఖాళీగా ఉంది ... మేము నలుగురం రిజర్వ్ చేయించుకున్నాం .. కానీ మా ఫ్రెండ్ ఒకడు ట్రైన్ మిస్ అయ్యాడు .. సో మీరు ఆ బెర్త్ తీసుకోండి .." అన్నాడు

"అవునా ... చాలా థాంక్స్ బాసు ..." అన్నాను కృతజ్ఞతాపూర్వకంగా.. అప్పుడు వాడు నాకు అభయమిచ్చే ఆపత్భాందవుడిలా అనిపించాడు...

ఇక వాడు చూపించిన బెర్తులో పడుకొని ... ప్రొద్దున నడికుడి స్టేషన్ వచ్చాక దిగాను .. మధ్యలో టీసీ నాకొడుకు వస్తాడేమో నాలుగు కడిగేద్దాం అని చూసాను ... వాడు రాలేదు ...

                                                                   ***********

చార్టులో నా పేరు ఎందుకో లేదో బుర్ర బద్దలు కొట్టుకున్నా నాకు అర్థం కాలేదు...

రిజర్వ్ చేయించుకుంటే చార్ట్ లో ఉండాలి కదా ... ఎందుకు లేదు ... 

ఆ ప్రక్క ఊరిలో ఉండే మా మామయ్య వాళ్ళ అబ్బాయి పెళ్ళికి వెళ్తున్నాను అప్పుడు ... వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్లానే కానీ నాకు ఇదే ఆలోచన ...

మా అన్నయ్య రైల్వే లో స్టేషన్ మాస్టర్ గా పని చేస్తున్నాడు .. ఆయన కూడా పెళ్ళికి వచ్చాడు .. ఆయన దెగ్గరికి వెళ్లి అడిగాను .. ఇలా నేను రిజర్వ్ చేసుకుంటే, నా పేరు చార్ట్ లో లేదు ... అదే సీట్ వేరే వాళ్ళకి అలాట్ చేసారు .. ఇలా ఎందుకు జరిగింది అని అడిగాను ...

"అలా జరగదు, ఏది నీ టికెట్ చూపించు .." అన్నాడు 

నేను చూపించాను ... ఆయన చాలా పరిశీలనగా చూసి బాగా ఆలోచించాడు ...

"నువ్వు ట్రావాల్ చేసింది నిన్న రాత్రి కదా .." అన్నాడు

"అవును.. కావాలంటే డేట్ చూడండి పదమూడు ఫిబ్రవరీ ..." అన్నాను 

"అవును ... కానీ నువ్వు ఇక్క ఒక పాయింట్ మిస్ అయ్యావ్ .." అన్నాడు

"ఏంటది .." అన్నాను

"నిన్న పదమూడే ... కానీ నీ ట్రైన్ తిరుపతిలో డిపార్చర్ అర్థరాత్రి పన్నెండు గంటల అయిదు నిముషాలకి .. అంటే ట్రావల్ డేట్ పద్నాలుగు అవుతుంది ... కానీ నువ్వు పదమూడుకి చేయించావ్ .. ఒక్క అయిదు నిముషాల గ్యాప్ లో డేట్ మారిపోయింది .. అది నువ్ గమనించలేదు .. చాలామంది ఇలాంటి తప్పులు చేస్తుంటారు ...రాత్రి ప్రయాణం అనగానే ఆ రోజు డేట్ కే రిజర్వ్ చేస్తుంటారు .. కానీ టైం కూడా గమనించాలి ... పన్నెండు దాటితే మరుసటి రోజు కింద లెక్కే కదా ... సో ఈ ఈవిధంగా నిన్న నువ్వు టికెట్ లెస్ ట్రావెల్ చేసావ్ .. టీసీ చూడలేదు కాబట్టి బతికిపోయావ్ లేకపోతే వాడు నీకు బాగా ఫైన్ వేసేవాడు తెల్సా .." అన్నాడు 

నాకు దిమ్మ తిరిగి మైండ్ బ్లాక్ అయింది ... మరొక్కసారి నా టికెట్ చూసుకొని ... ఆ ఆంటీ ని తలచుకొని "థూ దీనెమ్మ జీవితం.." అనుకున్నాను ..

ఏమైంది ఈ వేళ... ఏంలేదు ... జస్ట్ పిచ్చెక్కింది.. కాస్త మెంటల్ కూడా కలిసింది ...

ఇప్పుడే "ఏమైంది ఈ వేళ" సినిమా చూశాను ... వెంటనే నాకు అనిపించింది "అసలు ఏమైంది నాకీ వేళ ..పిచ్చెక్కిందా" అని....

ఆ సినిమా చూసి మెంటల్ ఎక్కి ఈ టపా రాస్తున్నా, సో ధైర్యం ఉన్న వాళ్ళే చదవండి.

అసలు ఆ సినిమా ఏంటి ... ఆ క్యారక్టర్స్ ఏంటి??... అసలు ఒక ఫ్యామిలీ మొత్తం వెళ్తే తలెత్తుకొని ఆ సినిమా చూడగలదా?..  టైటిల్ మాత్రం "ఏమైంది ఈ వేళ?"... సినిమా మొత్తం బూతు కావ్యం... ఎండింగ్ లో కొంచెం క్లాస్ కోటింగ్ ... చిన్న షుగర్ కోటింగ్ లాంటిది అన్నమాట ...

అసలు శేఖర్ కమ్ముల గాడ్ని పట్టుకొని తన్నాలి, ఆ తొక్కలో వరుణ్ సందేశ్ గాడ్ని హీరో చేసినందుకు ... వాడు హీరో ఎంటండి బాబూ ... ఇన్ని సినిమాలు చేసినా, అన్నిట్లో ఒకే యాక్షన్ ... వాడిది ఒక్క సినిమా చూసి, మిగతా సినిమాలు చూడక్కర్లేదు ... ఈ సినిమాలో వాడ్ని చూసి ఒక కామ పిశాచిని చూసినట్లు అనిపించింది నాకు ... థూ ఇంకా వాడిని స్క్రీన్ మీద చూడాల్సిన ఖర్మ ఏంటి మనకు ...

ఇక పోతే ఆ డైరెక్టర్ ... వాడి పేరేంటో గుర్తురావట్లేదు, నిజంగా వాడు నాకు కనిపిస్తే, వాడ్ని చంపేసి నేను జైలు కెళ్ళిపోతా హ్యాపీగా ... థూ వాడి జీవితం... ఒక సినిమాని ఎలా ఎగ్జిక్యూట్ చెయ్యాలో తెలియకపోయినా పర్వాలేదు, కానీ అసభ్యకరంగా చూపించి సినిమాని నెట్టుకురావాలనుకోవడం ఉంది చూసారూ... దానికి వాడిని ఏం చేసినా పాపం లేదు... ఇప్పటిదాకా వచ్చిన సినిమాల్లో అసభ్యం లేదని నేను అనట్లేదు, కానీ దీనిలో ఆ చెత్త డైరెక్టర్ ఆ అసభ్యతని చూపడానికి ఎన్నుకున్న మార్గం నిజంగా నీచం... అమీర్పేట హాస్టల్స్ లో ఉండే అమ్మాయిల మీద ఆ బూతు జోకులు ఏంటి??... అమీర్పేట అమ్మాయిలందరూ ఆ టైపు అని తీర్మానించేశారు ఈ సినిమాలో... అమీర్పేటలో ఉండే అమ్మాయిలందరికీ తప్పనిసరిగా బాయ్ ఫ్రెండ్స్ ఉండాలంట... వాళ్ళు అర్థ రాత్రుళ్ళ దాకా ఫోనులో ముద్దులు పెట్టుకుంటూ ... ఫోన్ శృంగారం చేసుకుంటారట... రాత్రుళ్ళు బాయ్ ఫ్రెండ్స్ రూముల్లో గడిపి వస్తారట ... రాత్రుళ్ళు రోడ్ల మీద చీకటిగా ఉన్న ప్లేసుల్లో ముద్దులు ముచ్చట్లు వగైరాలు ... ఇంటర్నెట్ కేఫుల్లో సరసాలు ఆడుకుంటారట... ఇంకా ఎన్నో... హీరోయిన్ మొదటిసారిగా హాస్టల్ కి వచ్చినప్పుడు ఆ హాస్టల్ లో ఉండే అమ్మాయి ఏమంటుందో తెల్సా.. "బాయ్ ఫ్రెండ్ ఉండటం... అతనితో తిరగడం.. రాత్రుళ్ళు గడిపి ప్రొద్దున రావడం .. అర్థ రాత్రుళ్ళు గంటలు గంటలు ఫోన్ లో మాట్లాడటం... రూమ్ లో సెక్స్ గురుంచి చీప్ గా మాట్లాడుకోవడం ... ఇవన్నీ ఒక అమ్మాయికి అమీర్పేట్ హాస్టల్ కి వచ్చేదాకా ఉండవట... వచ్చిన తర్వాత అవే ఉంటాయట ..." పైగా "ఇంత స్టాండర్డ్ స్టాట్స్ మైంటైన్ చేస్తున్నావ్ నీకు ఇంకా బాయ్ ఫ్రెండ్ లేడా" అని అడుగుతుంది హీరోయిన్ ని  ... అసలు ఆ డైలాగ్ ఏ రకమైన మెసేజ్ పంపుతుంది యూత్ కి...  ఆ హాస్టల్ లో ఒక అమ్మాయి ఉంటుంది "అరియో బుడ్డీ ..." అని ఎదో అటుంటుంది... దాన్ని చూస్తే నాకు గూబ పగలగొట్టబుద్దవుద్ది ..

ఆ హాస్టల్ లో ఉండే ఒక అమ్మాయి ప్రొద్దునే రూమ్ కి వస్తే "నైట్ అంతా ఎక్కడున్నావ్ " అని హీరోయిన్ అడిగితే ... " నా బాయ్ ఫ్రెండ్ రూమ్ లో ఏ/సీ ఉందని అక్కడే పడుకున్నాను " అని చెప్తుంది ...అసలు ఆ సినిమా చూసాక, ఎవడైనా అమీర్పేట్ హాస్టల్ లో ఉన్న అమ్మాయి అంటే, ఎలా చూస్తాడు ... ఒక ఐటం లా చూస్తాడా లేదా?..  పైగా చివరిలో హీరో "హైదరాబాద్ లో ఉండే అమ్మాయిల్లో ఒక్కతి కూడా వర్జిన్ ఉండదు, మీ అమీర్పేట్ హాస్టల్ గురుంచి ఇంక అసలు చెప్పాల్సిన పని లేదు" అంటాడు... అప్పుడు మన హీరోయిన్" అమీర్పేట హాస్టల్ అమ్మాయిల గురుంచి చీప్ గా మాట్లాడకు ... నేను ఊరుకొను.." అంటుంది... అప్పటిదాకా అమీర్పేట హాస్టల అమ్మాయిలందరూ _____ లు అని చూపించిన దర్శకుడు, హీరోయిన్ చేత ఆ మాట అనిపించి తను ఏమీ తప్పుగా చూపించలేదు అని చెప్పలనుకున్నాడేమె...ఒక మైండ్ లెస్ డైరెక్టర్ తీసిన చీప్ సీన్స్ కి అమీర్పేట్ లో ఉండే అమ్మాయిలు ఎందుకు శిక్ష అనుభవించాలి ... అమీర్పేట్ లో ఉండే అమ్మాయిలే కావచ్చు, మరే ఇతర హాస్టల్ అమ్మాయిలు అయినా కావచ్చు, ఎవరి పర్సనల్ లైఫ్ వాళ్లది .. అందరూ అలాంటి వాళ్ళే అయ్యి ఉండాల్సిన పనిలేదు... అలాంటప్పుడు అందరినీ ఒక గాటిన కట్టేసినట్లు అమీర్పేట అమ్మాయిలందరూ అలాంటి వాళ్ళే అని ఒక సినిమాలో చూపించడం ఎంత వరకు సమంజసం... అసలు కొంచెం అయినా సామాజిక స్పృహ ఉందా ఆ దర్శకుడికి ...

ఇకమిగతా విషయానికి వస్తే హీరోయిన్.. ఎంత దరిద్రంగా ఆమె క్యారక్టర్ డిసైన్ చెయ్యాలో అంత దరిద్రంగా చేశాడు ...  ఒకసారి కాఫీకి కలుస్తారు హీరో హీరోయిన్లు ... అంతే వాళ్ళ ఫ్రెండ్షిప్ డవలప్ అయిద్ది ... ఇక్కడ నోట్ చెయ్యాల్సిన పాయింట్ .. ఫ్రెండ్షిప్ ... ఆ ఫ్రెండ్షిప్ గొడుగు కింద ...వాళ్ళిద్దరూ అర్థ రాత్రుళ్ళ దాక ఫోన్లు ... లేట్ నైట్ కలిసి రోడ్డు మీద తిరగడాలు ... హీరో అర్థ రాత్రి హీరోయిన్ హాస్టల్ కి వచ్చి ఎక్కడికో తీసుకెళ్ళిపోతాడు .. ఆమె ఆనందంగా వెళ్తుంది ... తర్వాత ఓ రోజు ఇంటర్నెట్ కేఫ్ లో ఆమె శరీరాన్ని పలు రకాలుగా ఆస్వాదిస్తాడు ... ఆమె ఆడ్డు కూడా చెప్పదు ... ఇంకో రోజు, కార్ లో ఎక్కడికో తీసుకెళ్ళి ... ఇరవై రెండేళ్లు ఆగాను, ఇక ఆగలేను అని ఆమెకి ముద్దు పెడతాడు ... ఆ తర్వాత పైత్యం ఇంకాస్త ముదిరి, వాడి రూమ్ మేట్ తో అంటాడు "నువ్వు ఆ రోజు రూమ్ కి తెచ్చుకున్న అమ్మాయికి ఫోన్ చెయ్యి, ఇక నా వల్ల కాదు నేను అర్జెంటుగా పాడాయిపోవాలి..." అని ... మరో రోజు హీరోయిన్ తో అంటాడు "ఇన్ని చేసాక, నేను తట్టుకోలేకపోతున్నాను... నాలో ఏవో రసాయనాలు ప్రవహిస్తున్నాయి ... మనం తప్పు చేసేద్దామా.. మా రూమ్ కి వస్తావా?" అంటాడు ... ఇక్కడ హీరోయిన్ వెంటనే "ఎస్ డార్లింగ్ చేసేద్దాం" అంటే హీరోయిన్ని మరీ ____ అనుకుంటారేమో అనుకున్నాడేమో డైరెక్టర్, ఆమెకి తర్వాత రోజు మార్నింగ్ దాక టైం ఇచ్చాడు ... ఆ తర్వాత రోజు మార్నింగ్ హీరోయిన్ హీరోకి కాల్ చేసి.. "సరే... ప్రేగ్నేసి ఏమీ రాదు కదా... " అంటుంది .. ఇక మన వాడు ఊరుకుంటాడా ... "అసలు అలంటి భయాలు నీకు అవసరం లేదు.." అన్నట్లు మాట్లాడి ... ఆమెని తన రూమ్ కి రప్పించుకొని ... ఆ తప్పు ఎదో చేసేస్తాడు .. ఇక్కడ మీరు గమనించాల్సింది ఏమిటంటే, హీరో హీరోయిన్ అప్పటిదాకా ప్రేమించుకోలేదు ... కనీసం లవ్ అనే టాపిక్ కూడా వాళ్ళ మధ్య రాలేదు... జస్ట్ ఫ్రెండ్స్ అనమాట ... కాని అన్ని పనులు కానిచ్చేసారు ... అంటే ఏంటి, ఫ్రెండ్షిప్ ముసుగులో ఎలాంటి పనులు అయినా చేసెయ్యొచ్చు అన్నమాట ... అది ఇక్కడ మన గ్రేట్ డైరెక్టర్ గారు చెప్పదలచుకున్న విషయం ... ఒక ఫ్రెండ్షిప్ ని ఇంత కన్నా నీచంగా చూపించడం మీరు చూసారా?.. విచిత్రం ఏమిటంటే పని పూర్తయ్యాక ... హీరో గారు హీరోయిన్ కి ప్రపోస్ చేస్తారు ... ఇంతకన్నా హాస్యాస్పదం ఇంకొకటి ఉందా... అప్పటివరకు ఆమెతో ఎంజాయ్ చెయ్యాలనే మోటివ్ తో ఉన్న వాడు, పని పూర్తయ్యాక పెళ్లి చేసుకోమని ప్రపోస్ చేస్తాడుట.... ఈ సీన్ లో తెలిసిపోతుంది అసలు ఆ డైరెక్టర్ గారి ప్రతిభ ఏంటో??..  సమాజంలో సవాలక్ష జరగొచ్చు, కానీ స్క్రీన్ మీద రియల్ లైఫ్ ని ప్రోజెక్ట్ చేసేప్పుడు కొంచెం సామాజిక స్పృహ కూడా ఉండాలి ...

అసలు ఈ సినిమా మొదటి నుంచి చివరి దాకా ఇలా చీప్ సీన్స్ తో నడిపించాడు ఆ దర్శకుడు .... బాబు నువ్వెవరో గాని నీకు శతకోటి దండాలు ... ఇంకెప్పుడు సినిమాలు తియ్యకు ... తీసినా కొంచెం చూసే జనాలని కూడా దృష్టిలో పెట్టుకో ... ఇప్పుడు ఒక ఫ్యామిలీ ఈ కళాఖండం చూస్తున్నారు అనుకోండి, వాళ్ళ మధ్య ఉన్న అమ్మాయి ఖర్మకాలి అదే అమీర్పేట హాస్టల్ లో చదువుతుంది అనుకొండి... అమీర్పేట కాకపోతే అంబరుపేట.. ఏదో ఒక హాస్టల్ లో చదువుతుంది అనుకోండి... ఆ సినిమా చూస్తున్నప్పుడు వచ్చే సీన్స్ ని చూసి ఆ తల్లిదండ్రులు వాళ్ళ అమ్మాయి గురుంచి ఏమనుకుంటారు ... ఎలా కంగారు పడతారు?? ..ఇక ఈ అమ్మాయి సిగ్గుతో ముఖం ఎక్కడపెట్టుకోవాలి??... అసలు ఈ సినిమా చూసాక అబ్బాయిల దృష్టిలో అమీర్పేట హాస్టల్ అమ్మాయిలు అంటే వాళ్ళు ఎంత చీప్ గా చూస్తారో మీ విజ్ఞతకె వదిలేస్తున్నా... అసలు అవి నిజంగా జరుగుతూ ఉండొచ్చు, ఉండకపోవచ్చు... కానీ అవి అలా శక్తివంతమైన సినిమా మాధ్యమం ద్వారా చూపించడం ఎంత వరకు సమజసం... అది ఎలాంటి ప్రభావాన్ని యువతపై చూపిస్తుందో ఒక్కసారి ఆలోచించండి ...  అసలు ఈ సినిమాలో  ఒక్క అమ్మాయికి కూడా క్యారక్టర్ ఉన్నట్లు చూపించలేదు ఆ దర్శకుడు, ఇక మీరు అర్థం చేసుకోవచ్చు ఆ సదరు దర్శకుడి చీప్ మెంటాలిటీ ... 

నాకు నచ్చిన ఒకే ఒక్క విషయం ఈ సినిమా ఆవుట్ లైన్ స్టోరీ ... బట్ స్టోరీని ఎదో మొదటిలో చివరిలో టచ్ చేసి మిగతా మొత్తం ఈ బూతుతో నడిపించాడు ఆ గొప్ప దర్శకుడు... పెళ్లి చేసుకొని పరస్పర ఈగోల వల్ల విడిపోయిన జంట, తరువాత తమ కొత్త పార్టనర్స్ ని సెలెక్ట్ చేసుకునే క్రమంలో తమ మధ్య దాగి ఉన్న తమ ప్రేమని గుర్తించి, మళ్ళీ కలుసుకుంటారు ఇదీ స్తూలంగా కథ... ఇదే కథని ఏంతో అందంగా, సరయిన భావోద్వేగాలతో తెరకెక్కిస్తే ఒక గొప్ప సినిమా అవుతుంది... బహుసా అది ఆ దర్శకుడికి చేతకాలేదేమో, ఈ కథని నడిపించడానికి ఏవేవో చీప్ ట్రిక్స్... చీప్ సీన్స్ ... చీప్ క్యారెక్టర్స్ ని పెట్టాడు ... చివరికి సినిమా చూసిన వాళ్ళకి ఒక అసభ్యకరమయిన సినిమా చూసిన ఫీలింగ్ కలగకమానదు...  ఈ సినిమా చూసిన చిరాకు...తిక్క...మైండ్ బ్లాక్.... మెంటల్  లాంటి వివిధ వివిధ ఫీలింగ్స్ మధ్య ఈ పోస్ట్ రాశాను ... మీకు చదవడానికి ఏమైనా ఇబ్బంది కలిగిస్తే సారీ.... బట్ నాకు చెప్పాలనిపించింది ... చెప్పాను ....

                                                                                                    ---- మీ రామకృష్ణ

Priscilla Presley and the Wooden House - 1

"Priscilla...."

"Yes, Kiran...."

"Wanna play with me? Let's go to wooden house"
"Am afraid I can't... He will kill me, if i play with you"
"Who?"
"Your Joseph uncle... He is mad at me.. He shouted at me not to see you again.."
 "He shouted at you??.. How dare he shout at my Priscilla.. If i see him shout at you again, I will kill him"
 She broke into tears... "why do u like me so much?" she asked him

"You are my world... you are the one with whom i can laugh, cry, play..... and die..."

                    
                                             ******* After 15 years **********

Late కల్నల్ శ్రీ భానుప్రకాష్ గారి ఇల్లు, ఆ ఊరికి దూరంగా ప్రకృతి అందాలకు దెగ్గరిగా, ఎప్పుడూ పక్షుల కిలకిలరావాలతో, ఇంటి ప్రక్కనుండి పారే సెలయేటి సరిగమలతో నిత్యం ప్రకృతి సంగీతం ఆలపిస్తూ ఉండేది...

ప్రశాంతతకి పుట్టిల్లుగా అనిపించే ఆ ఇంటిలో ఆ రోజు మాత్రం పరిస్థితి అందుకు పూర్తి  భిన్నంగా ఉంది...కల్నల్ గారి ఇంటినిండా పోలీసులు..హాల్లో రక్తపు మడుగులో జోసఫ్ మృతదేహం..
అదే రక్తపు మడుగులో కూర్చొని జోసఫ్ వైపు చూస్తూ "You killed my Priscilla...You deserve this ..." అని తన చేతిలో ఉన్న రక్తపు మరకల కత్తిని చూస్తూ "Only you understood my pain ..." అంటూ ఆ కత్తిని ముద్దుపెట్టుకున్నాడు సూర్యకిరణ్.
అది చూసిన ఎస్.ఐ అతన్ని కాలర్ పట్టుకొని లేపి "కానిస్టేబుల్స్ ఇతన్ని జీప్ లో ఎక్కించండి...." అంటూ ఆర్డర్ వేశాడు.

సూర్యకిరణ్ కి బేడీలు వేసి ఇంటి బయటకి తీసుకొచ్చి పోలీసు జీపులో ఎక్కించారు...

అతని మొహం క్రోధంతో ఎర్రబారి ఉంది... కళ్ళు నిప్పులు చిమ్ముతున్నాయి.... అతని ఒంటినిండా రక్తపు మరకలు..

పోలీసులు అతన్ని తీసుకెళ్తున్నప్పుడు కూడా అతని ముఖంలో ఎటువంటి భావాలు లేవు..

"Be here and complete the formalities...శవాన్ని పోస్ట్-మార్టంకి తరలించండి..ఘటనకి సంబంధిన అన్ని క్లూస్ జాగ్రత్తగా సేకరించండి .."అని వెళ్తూ అక్కడ ఉన్న కానిస్టేబుల్స్ కి చెప్పాడు ఎస్.ఐ.

                                                            *****

సూర్య కిరణ్ ని కోర్టులో హాజరు పరిచారు....

కోర్టులో విచారణ జరగడానికి సిద్ధంగా ఉంది...

బోనులో నిలబడ్డ సూర్యకిరణ్ ని ఉద్దేశించి "మీ తరపున వాదించడానికి డిఫెన్స్ లాయర్ ఎవరైనా ఉన్నారా?" అంది జడ్జ్ రాధికా దేవి.

లేరన్నట్లుగా తల అడ్డంగా ఊపాడు సూర్యకిరణ్.

"ఓ.కె. పబ్లిక్ ప్రాసిక్యూటర్ గారు, మీరు వాదనని మొదలు పెట్టొచ్చు..." అంది.

పబ్లిక్ ప్రాసిక్యూటర్ చక్రధర్ లేచి నిల్చుని, బోనులో నిలబడ్డ సూర్యకిరణ్ వైపు ఓ సారి చూసి చిన్నగా భుజాలెగరేస్తూ నవ్వి, జడ్జ్ వైపు తిరిగి "యువర్ హానర్, ఈ కేసులో పెద్దగా వాదించడానికి ఏమీ లేదు... ఘటనా స్థలంలో దొరికిన క్లూస్ బట్టి సూర్య కిరణ్ అనబడే ఇతనే జోసఫ్ అనే వ్యక్తిని దారుణంగా హతమార్చాడు అనేది తెట తెల్లం అయింది ... మీరు కూడా ఆ క్లూస్ రిపోర్ట్స్ చూడండి .." అన్నాడు ...

కోర్టు బంట్రోతు ఆ రిపోర్ట్స్ ని జడ్జ్ కి అందజేశాడు ...

చక్రధర్ మళ్ళీ మాట్లాడుతూ "యువరానర్, ఇతనే హత్య చేశాడని రిపోర్ట్స్ చూస్తున్న మీకు అర్థమయ్యే ఉంటుంది ... కానీ ఎందుకు చేశాడు, అతని మోటివ్ ఏంటి అనేది కూడా మనం తెలుసు కోవాలి కాబట్టి నిందితుడిని ఇంటరాగేట్ చెయ్యడానికి అనుమంచించవలసిందిగా కోర్టు వారిని కోరుతున్నాను "

"గ్రాంటెడ్"

చక్రధర్ సూర్యకిరణ్ దెగ్గరికి వచ్చి "జోసఫ్ నీకు ఎలా తెలుసు?" అని అడిగాడు ..

"అతను మా నాన్నగారు నాకోసం నియమించిన గార్డియన్"

"ఓ.కే. అతన్ని అంత కిరాతకంగా చంపడానికి కారణం?"

"......."

"మిస్టర్ సూర్యకిరణ్, జోసఫ్ ని నువ్వే చంపావని చెప్పడానికి ఖచ్చితమయిన సాక్ష్యాధారాలు ఉన్నాయి... నువ్వు మౌనంగా ఉన్నంత మాత్రాన లేక ఖండించినంత మాత్రాన నీ మీద అభియోగం చెరిగిపోదు... ఇప్పుడు హత్య ఎందుకు చేశావో కారణం చెపితే, ఆ కారణాన్ని బట్టి నీకు పడే శిక్ష తీవ్రత ఆధారపడి ఉంది.. "

"జోసఫ్... నా ఒక్కగానొక్క స్నేహితురాలిని చంపాడు...నా ప్రాణాన్ని, నా ప్రపంచాన్ని, నా సంతోషాన్ని నాకు దూరం చేశాడు .." గద్గదమయింది సూర్యకిరణ్ గొంతు...

అది విన్న చక్రధర్ ఒక్కసారిగా ఆశ్చర్యపోయాడు...  కోర్టులో ఉన్న జనాలు అందరు ఒక్కసారిగా ఒకరితో ఒకరు ఏదేదో మాట్లాడుకోవడం... జడ్జ్ ఆర్డర్ అనడం ఒకేసారి జరిగిపోయాయి....

"వాట్... జోసఫ్ నీ స్నేహితురాలిని చంపాడా? ఎప్పుడు చంపాడు? అది నువ్వు చూశావా?... ఎలా చెప్పగలుగుతున్నావు?"

"ఒక నెల క్రితం...నేను చూడలేదు ... కానీ నాకు తెలుసు"

"ఒక నెల క్రితం నీ స్నేహితురాలు చంపబడితే, నువ్వు అతనికి ఇన్ని రోజులుగా ఎటువంటి హానీ తలపెట్టకుండా నిన్న అతన్ని అతి క్రురంగా చంపడానికి కారణం?" అడిగాడు చక్రధర్.

"జోసఫ్ నా స్నేహితురాలిని చంపినట్లు నాకు నిన్నే తెలిసింది... ఒక నెల రోజులుగా ఆమె నాకు కనపడక పోయేసరికి పిచ్చెక్కిన వాడిలా అయ్యాను.. నరకయాతన అనుభవించాను.." అతని కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి...

"అదే ఎలా?... అందుకు ఏదైనా సాక్ష్యం ఉందా?"

"......."

"ఎవరా స్నేహితురాలు ... నీ ప్రేమికురాలా?...ఆమె పేరు?"

"అది మీకు అనవసరం... జోసఫ్ ని ఎందుకు చంపానో, చెప్పమన్నారు చెప్పాను ..."

"నువ్వు చెప్పేది నిజమని ఎలా నమ్మడం... " అంటూ జడ్జ్ వైపు చూసి "యువరానర్, జోసఫ్ క్రైమ్ రికార్డ్ తెలుసుకోవడానికి మీ సమ్మతం కోరుతూ, అందుకు పోలిస్ వారిని ఆజ్ఞాపించవలసిందిగా కోరుతున్నాను" అన్నాడు చక్రధర్...

ఇంతలో సూర్యకిరణ్ అందుకొని "జోసఫ్ నా స్నేహితురాలిని కిరాతకంగా చంపినట్లు మూడో కంటికి తెలీదు.. ఇంక పోలీసులకి ఎలా తెలుస్తుంది?.. అయినా ఈ హత్య నేనే చేసాను.. అందులో ఎటువంటి సందేహం లేదు.. నేనేమి పశ్చాత్తాప పడటం లేదు.. నేను ఎంత కఠిన శిక్షకైనా సిద్ధమే.. అటువంటప్పుడు ఇంక కారణాలు తెలుసుకొని ఏం చేస్తారు?" అన్నాడు.. 

"తెలుసుకోవలసిన బాధ్యత న్యాయస్థానానికి ఉంది..నువ్వు అతనిపై  వేసిన అభియోగానికి, ఆతనికి నేర చరిత్ర ఉందో లేదో తెలుసుకోవడం చాలా ముఖ్యం.. దర్యాప్తు చేసేందుకు అది సహకరిస్తుంది.." అన్నాడు చక్రధర్.

"గ్రాంటెడ్, సంబంధిత పోలిస్ అధికారి జోసఫ్ క్రైమ్ రికార్డ్ ని వచ్చే వాయిదాలో కోర్టు వారికి సమర్పించవలసిందిగా కోరుతున్నాను... The court is adjourned for the next week... అప్పటిదాకా ముద్దాయిని రిమాండ్ లో ఉంచవలసిందిగా పోలీసు వారిని ఆజ్ఞాపించడమయినది.." అంటూ పైకిలేచింది జడ్జ్ రాధికా దేవి.

                                                ******

జోసఫ్ పోస్టు మార్టం రిపోర్ట్ పోలీసులకి అందజేశాడు డాక్టర్..

"ఇక బాడీని వాళ్ళ కుటుంబీకులకి హ్యాండ్ ఓవర్ చెయ్యొచ్చు.." అన్నాడు డాక్టర్

"ఈయనకి ఒకే ఒక్క కూతురు ఉంది లండన్ లో ...ఇంకెవరూ లేరు ...ఆమెకి కబురు చేశాము... రేపు ప్రొద్దున ఆమె వస్తుంది.. ఆమెకి అప్పగించండి .." అన్నాడు ఎస్.ఐ.

"అలాగే..." అన్నాడు డాక్టర్.

                                             ******

"నేను సూర్య కిరణ్ ని కలవాలి" అందామె ఎస్.ఐ.తో పోలీసు స్టేషన్ కి వచ్చి

"మీరెవరు?" అన్నాడు ఎస్.ఐ.

"అయామ్ రేచల్... లాయర్ ని... అతను ఒప్పుకుంటే వచ్చే వాయిదాలో తన తరపున వాదించాలనుకుంటున్నాను... అందుకు అతనితో మాట్లాడాలి.." అందామె స్థిరంగా.

అది విన్న ఎస్.ఐ. పకపక నవ్వి "ఏంటి... వాడి వైపు వాదిస్తారా... నేరం కూడా ఒప్పుకున్నాడు కోర్టులో... వాడికి ఆల్మోస్ట్ శిక్ష ఖాయమయింది.. కేవలం ఆ శిక్ష ఎంత తీవ్రంగా ఉంటుంది అనేది మాత్రమే తేలాలి... ఇక మీరేం వాదిస్తారు ఇందులో..." అన్నాడు.

"చూద్దాం... మీరు అనుమతిస్తే, నేను అతనితో కొద్దిసేపు మాట్లాడుతాను .." అందామె

"అలాగే..." అంటూ కానిస్టేబుల్ వైపు తిరిగి "ఆ సూర్యకిరణ్ సెల్ కి తీసుకెళ్ళు మేడంని.." అన్నాడు 

కానిస్టేబుల్ రేచల్ ని సూర్యకిరణ్ ఉన్న సెల్ కి తీసుకువెళ్ళి, లాక్ ఓపెన్ చేసి ఆమెని లోపలి పంపి అతను బయటే నిల్చున్నాడు...

ఆ సెల్ లో ఒక మూల కూర్చొని ఉన్నాడు సూర్యకిరణ్... అతని ముఖంలో ఎదో బాధ... కోపం.. సర్వస్వం కోల్పోయినట్లు సూన్యంలోకి చూస్తున్నాడు ...

ఆమె నెమ్మదిగా అతని దెగ్గరికి వచ్చింది ...

"మిస్టర్ కిరణ్... " అందామె చిన్నగా

అతను ఆమె వైపు విచిత్రంగా చూశాడు ...

"నా పేరు రేచల్ .... నేను లాయర్ ని ...  నీ కేసు వాదించాలనుకుంటున్నాను .." అంది

ఒక భావరహితమయిన నవ్వు విరిసింది అతని పెదవుల పైన ....

"మీరు నాకు కొన్ని వివరాలు చెప్పగలిగితే ...."

"మీరు నా తరపున వాదించాల్సిన అవసరం లేదు ... నాకు ఈ జీవితం మీద ఎటువంటి ఇంట్రెస్ట్ లేదు... నాకు ఏ శిక్ష పడ్డా ఒకటే... " అన్నాడు

"కావచ్చు ... కానీ ఈ హత్య మీరు చేసిన కారణం నేను తెలుసుకోవాలి ... మీ స్నేహితురాలిని జోసఫ్ చంపారు అన్నారు ... ఆయనకి ఆ అవసరం ఎందుకు వచ్చింది... మీరు ప్రతీకారంగా జోసఫ్ ని అంత కిరాతకంగా చంపారు అంటే, ఆ స్నేహితురాలుకి మీకు మధ్య ఉన్న సంబంధం ఎలాంటిది?...మీకు జోసెఫ్ కి మధ్య రేలషన్ ఎలా ఉండేది?....ఇవన్నీ నేను తెలుసుకోవాలి.." అందామె చాలా స్థిరంగా ...

"అవన్నీ మీరు ఎందుకు తెలుసుకోవాలి... చెప్పాను కదా నాకు ఏ లాయర్ సహాయం అవసరం లేదని... సో, మీకు అవన్నీ చెప్పాల్సిన పని లేదు ..." అన్నాడు

"ఉంది మిస్టర్ సూర్యకిరణ్ ... చెప్పాల్సిన బాధ్యత మీకు  ఉంది... తెలుసుకోవలసిన అవసరం నాకు ఉంది ... Because Am Joseph's only daughter, Rachel.... "

ఆ మాట వినగానే నిశ్చేష్టుడై ఆమెనే చూస్తూ ఉండి పోయాడు సూర్యకిరణ్...

"సొంత తండ్రిని హతమార్చిన వాడికి మరణ శిక్ష పడాలని కోరుకోవాలి కానీ, ఇలా హంతకుడిని వెతుక్కొని మరీ వచ్చి సహాయం చేస్తాను అంటుంది ఎవరీ పిచ్చిది అనుకుంటున్నావా?..." అంటూ అతని వైపు చూసింది ...

అతను ఆమె వైపు చూడలేక తలదించుకుని ఉన్నాడు ....

"అందుకు మా నాన్న జోసఫ్ కారణం.. నేను మా నాన్నకి దూరంగా లండన్ లో ఉంటున్నా ఫోన్ చేసిన ప్రతిసారీ నీ గురుంచి ఎన్నో విషయాలు చెప్తుండేవాడు, అతను నీ గురుంచి నాకు ఎప్పుడూ చెప్పే మాటలే కారణం ... నీ ప్రవర్తన కారణం.. అన్నిటికీ మించి... ముఖ్యమయిన కారణం... మీ ఇంటి ప్రక్కన ఉన్న ఉడెన్ హౌజ్... అందులో ఉండే నీ ప్రాణ స్నేహితురాలు ప్రిసిల్లా ప్రెస్లీ." అంది రేచల్ జాగ్రత్తగా సూర్యకిరణ్ ని గమనిస్తూ...

ఆ మాట విన్న సూర్యకిరణ్ చివ్వున తల ఎత్తి ఆమె వైపు చూసాడు.. వణుకుతున్నట్లు ఉంది అతని దేహం.. వళ్ళంతా చెమటలు... అతని కనుపాప వేగంగా అటూ ఇటూ కదులాడుతుంది..  అతని కళ్ళ వెంబడి నీళ్ళు...

"ప్రిసిల్లా..... ఆమె గురుంచి నాకు తెలియాలి...మా నాన్న ఆమెని చంపాడు అని నువ్వు చేసిన అభియోగంలో నిజమెంతో నాకు తెలియాలి.. అందుకోసం నీ కేస్ నేను టెక్ అప్ చెయ్యాలి.. నీకేదో సహాయం చెయ్యడం నా ఉద్దేశ్యం కాదు.. మా నాన్న మీద నువ్వు చేసిన అభియోగం తప్పు అని నిరూపించండం.. అసలు నువ్వు మా నాన్నని చంపడం వెనుక ఉన్న అసలైన కారణం తెలుసుకోవడం..." అందామె తన వైపే చూస్తూ..

అతను ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు... మౌనంగా ఆమె వైపే చూస్తూ ఉండి పోయాడు...

"అసలు ప్రిసిల్లా ఎవరు? She is a British girl.. ఆమెకి నీకు ఎలా పరిచయం?" అడిగింది రేచల్...

"Your Dad... He killed my Priscilla....He killed my happiness...He destroyed my little world....Priscilla Presley.... She is my childhood sweetheart...." అతను చెప్తుండగా జాగ్రత్తగా అతన్నే గమనిస్తుంది రేచల్..

Meet you all with the much exciting second part, hold your breath till then ---- Ramakrishna Reddy Kotla

నేను శీను రమణ @ ట్రెక్కింగ్ ఆపరేషన్

కొన్నికాంబినేషన్స్ జీవితంలో ఎప్పుడూ వర్కవుట్ అవ్వవు....

--> బాలకృష్ణ , అతని చేతిలో భగవద్గీత, అతని ప్రక్కనే మదర్ తెరిస్సా..

--> ఆర్. నారాయణమూర్తి, అతని నోట్లో సాక్సో ఫోన్, చుట్టూ ఆఫ్రికన్ డాన్సర్లు...

-->భక్తీ పాటకి ముమైత్ ఖాన్ డాన్స్, ఆమెకి నిండుగా కప్పి ఉన్న చీర, ఆ పాటకి వందేమాతరం శ్రీనివాస్ సంగీతం

-->నేను, నా కుడి ప్రక్కన శీను, ఎడమ ప్రక్కన రమణ....

                                                                ***

"ఒరేయ్ ఈ రోజు ఈవెనింగ్ ఎలాగైనా ట్రెక్కింగుకి వెళ్దాంరా ..." అడిగాడు రమణగాడు యధావిధిగా పళ్ళు తోముకోడానికి శీను గాడి పేస్టు, వళ్ళు తోముకోడానికి నా మైసూరు సబ్బు తీసుకొని బాత్రూంకి బైల్దేరుతూ ...

"అలాగే వెళ్దాంలే ...." అన్నాను నా మైసూరు సబ్బు కేసి జాలిగా చూస్తూ ...

"నీ ఎబ్బ కాకి నాకొడకా... నా పేస్టు యూజ్ చెయ్యొద్దని ఎన్ని సార్లు చెప్పాను భే..." అంటూ వచ్చి రమణ గాడి చేతిలోని పేస్టు లాక్కున్నాడు శీనుగాడు...

"ఈ ఒక్క రోజుకి ఇవ్వరా ... ఇప్పుడు నా పెట్టె వోపెన్ చేసి నా పేస్టు తియ్యలేను ..."

"వోరినీ కాకి మొహానికి నా తుపాకి.... నీ పేస్టు ఉంచుకొని కూడా నాది వాడుతున్నావా రోజూ ....తియ్యి నీ పేస్టు ముందు ...వోపెన్ చెయ్యి నీ పెట్టె ..." అంటూ బలవంతంగా రమణ గాడి పెట్టె ఓపెన్ చేయించాడు ...

అందులో ఇంకా సీల్ కూడా ఓపెన్ చెయ్యని కాల్గేట్ పేస్ట్ ని బయటకి తీసి విస్మయంగా మొహం పెట్టి "దీన్ని ఇంకా వోపెన్ కూడా చెయ్యలేదా మహానుభావా ..." అంటూ ఆ టూత్ పేస్ట్ వైపే చూస్తూ ఒక్కసారిగా దిమ్మ తిరిగి స్థాణువై స్టన్ అయ్యి అలాగే చూస్తూ, అంతలోనే తేరుకొని "నీ లఫంగి ఫేసులో నా ఫిరంగి... దీని యక్స్ పైరీ డేట్ కూడా దాటిపోయింది కదరా .... ఎన్నేళ్ళు అయిందిరా దీన్ని కొని ..." అన్నాడు కొరకొరా చూస్తూ ...

"ఏమో ... నన్ను ఈ కాలేజీలో చేర్పించేప్పుడు మా నాన్న కొన్నట్లు గుర్తు ... దాదాపు ఓ రెండేళ్లు అయ్యిందేమో ... అంతే కదరా రెడ్డిగా ..." అన్నాడు నా వైపు చూస్తూ ...

నేను నా మీద జాలిపడటం తప్పితే ఏమీ చెయ్యలేకపోయాను ... వాడు రెండు సంవత్సరాలుగా మా పేస్టు, సబ్బు, పౌడరు, సెంటు వగైరాలు వాడిన దాని ఖర్చు లెక్కకడితే ఒక పేద విద్యార్ధికి ఉచిత విద్య అందించవచ్చేమో అనిపించింది నాకు... అది తలచుకోగానే సన్నని వణుకు పుట్టింది ...

"రేపు నువ్వు కొత్త సబ్బు, కొత్త పేస్టు కొనుక్కొని కనిపించలేదో ... ఈ ఎక్స్ పైరీ దాటిన పేస్టుతో బలవంతంగా నీకు పళ్ళు తోమించి పది రోజుల్లో నీ పళ్ళన్నీ ఊడిపోయేలా చెయ్యకపోతే నేను మద్దెలపాలెం శీనే కాదు ..." అంటూ వాడిని వదిలేశాడు ... రమణ గాడు లేట్ చెయ్యకుండా బాత్రూంలో దూరాడు ... 

వాడు బయటకి వచ్చేసరికి నా సబ్బు కాస్తా అర సబ్బు అయ్యింది ... నాకు చిరాకు దొబ్బింది " కొత్త సబ్బుని అర సబ్బు చేశావు కదరా... నీ లాంటి వాడెవడో డాష్ నాది కాకపోతే కాశి కైనా డేకుతానన్నాడట..."అన్నాను ..

"డాష్ లో ఏంటి?" అన్నాడు రమణ రోజూలాగే వాడి టవల్ అనుకొని నా టవల్ తో తుడుచుకుంటూ ...

"డాష్ కిందకి ఇన్నేళ్ళు వచ్చాయి ఆమాత్రం అర్థం చేసుకోలేవా?" అన్నాను...

"మళ్ళీ ఇంకో డాషా?"

"అన్ని డాష్ లకి ఒకటే అర్థం ...డాష్ నా కొడకా ..." అంటూ బాత్రూంలో దూరాడు శీనుగాడు ...

రమణ గాడు నా పౌడర్ ని ఒక పిడికెడు వంపుకొని అందులో కొన్ని నీళ్ళు కలిపి పేస్టులా చేసి మొఖానికి సున్నం కొడుతుంటే నా జీవితం మీద నాకే విరక్తి కలిగింది ...

శీను గాడు కూడా రెడీ అవ్వడంతో నేను లేచి " పదండ్రా బాబూ...క్లాస్ టైం అయింది ...అసలే ఈ రోజు సుస్మితకి విషయం చెప్పేయాలి .."అన్నాను బైటకి నడుస్తూ

"వావ్ చెప్పెస్తున్నావా...మాకూ చెప్పరా ఏం చెప్పబోతున్నవో .." అన్నాడు రమణగాడు నన్నే అనుసరిస్తూ..

"ఏముంది... ఈ.డీ.సి నోట్స్ తీసుకున్నారా తనది... చాలా తప్పులు రాసింది.. చూడు ఎన్ని తప్పులు రాశావో అని చెప్పెయ్యబోతున్నా .." అన్నాను నేను ...

రమణ, శీనుగాడు జాయింట్ గా "థూ ..." అన్నారు ...

                                                                    ****

సాయంత్రం కాలేజీ నుంచి రాగానే ట్రెక్కింగుకి బైల్దేరాము ... ట్రెక్కింగ్ అంటే ..మా కాలేజీ వెనుక ఉన్నతుప్పల్లో పడి వెళ్ళడమే ... అలా వెళ్తూ మధ్యలో వచ్చే పాము పుట్టల్ని, చెరువు గట్టుల్ని, చింత చెట్టుల్నీ, తేనె పట్టుల్ని దాటుకొని వెళ్లగా వెళ్లగా చక్రద్వారబంధం అనే ఊరు వస్తుంది.. ఆ ఊరు కూడా దాటి, వెళ్లగా ఓ స్మశానం...అక్కడికి చేరుకోవాలని మా టార్గెట్ ఈ రోజు .

అసలే కాకి రంగులో ఉండే రమణ గాడు నల్ల షర్టు, నల్ల జీన్స్, నల్ల షూస్ వేసుకోడం చూసి కొంచెం చీకటి పడ్డాక వాడు ఎక్కడ ఉన్నాడో కనుక్కోవడం అసాధ్యం అని తలచి... మనిషి కనిపించకుండా మాటలు వినిపిస్తే దెయ్యం అని దడుచుకొని చస్తామేమో అని వగచి ... వాడిని బలవంతంగా ఒప్పించి తెల్ల షర్ట్ వేయించాను... శీను గాడు బాడీ ఫిట్ స్లీవులేస్ బనీన్, కార్గో పాంట్... నేను పసుపు పచ్చని జీన్స్, ఎర్రటి టీ-షర్ట్, దేవీ చౌక్ లో కొన్న చలువ కళ్ళద్దాలు, చేతులో టార్చ్ లైట్...ఇక బైల్దేరాము....

అయిదింటికి మొదలెట్టాము మా ట్రెక్కింగ్ ....కాలేజీ వెనుక నుంచి తుప్పల్లోకి వెళ్ళాం ... చిందరవందరగా ఉన్న దారిలో అంతకన్నా చిందరవందరగా నడుస్తూ వెళ్తున్నాము ..

"తొమ్మిది కల్లా మనం హాస్టల్ కి రిటర్న్ అవ్వాలి ..." చెప్పాను నేను

"అలాగేలేరా... ఇంతకీ ఇటేపు ఎళ్తే చక్రద్వారబంధం వస్తుందంటావా?..." అడిగాడు రమణ ..

"అవును ...మనం మలుపులు తిరగకుండా ముక్కుసూటిగా ఎళ్ళిపోవడమే ...." అన్నాను ..

అలా ముక్కుసూటిగా నడుస్తున్న మాకు చిన్న అలసిపోయిన-బ్రేక్ తీసుకోవాలి అనిపించి ఆగాము... మంచి నీళ్ళు దాహం వేశాయి... బాటిల్ మర్చిపోయిన విషయం గుర్తొచ్చి రమణ గాడిని బండ బూతులు తిట్టాడు శీనుగాడు .. దాంతో అలిగిన రమణ గాడు ఆ ప్రక్కనే ఉన్న చింత చెట్టు కింద కూర్చొని దాన్ని గిల్లుతూ చిన్నప్పుడు తన ఎదురింటి అబ్బాయి ఎప్పుడూ తనని తొండి చేసి ఓడించే విషయం గుర్తు తెచ్చుకొని "ఎందుకు నాకే ఎప్పుడూ ఇలా అవుతుంది..." అనుకోని ముక్కు చీదుకుంటూ ఏవో గొణుక్కుంటున్నాడు ....

"బాటిల్ మర్చిపోవడంలో ఆడి తప్పేం లేదు కదరా ..." అన్నాను శీనుగాడితో ...

"మరి మన పేస్టులు, సబ్బులు, పౌడర్లు నానారకాల కిరాణా సామాన్లు కిలోల్లెక్కన కడికి పారేస్తుంటే, అందులో ఆడి తప్పు లేదా... " అడిగాడు యువరానర్ టైపు లో ...

నాకు లాజిక్ అర్థం కాలేదు ...చిన్న రివెంజ్ సీన్ అనుకున్నా ...

బ్రేక్ తరువాత మళ్ళీ నడక ప్రారంభించాము ...అలా నడుస్తూ ఉండగా కనుచూపు మేరల్లో చక్రద్వారబంధం పొలిమేరలు కనిపించాయి ... ఆ ఉత్సాహంతో స్పీడు పెంచి ఊళ్లోకి చేరుకున్నాము ...ఊళ్లోకి ఎంటర్ కాగానే సెంటర్లో ఉన్న "ఎర్రబాబు పాన్ షావు" లో ముగ్గురం మూడు లిమ్కాలు తీసుకొని తాగుతున్నాం .. ఎవడు ముందు తాగేస్తే వాడు డబ్బులు తియ్యాల్సి వస్తుందని ఎవడికి వాడు చప్పరిస్తూ లిమ్కా తాగుతున్నాం ... అప్పుడు నేను గమనించగా లిమ్కా మొత్తం తాగేసి ఇంకా చప్పరిస్తున్నాడు రమణగాడు .."ఇంకేం చప్పరిస్తావులే ..." అన్నాను వాడిని చూసి ..ఇక నటించి లాభం లేదని ..లిమ్కా బాటిల్ పక్కన పెట్టి వెనుక జేబులోంచి పర్సు తీసి అందులోంచి కొంత డబ్బు తీసి మాకు చూపించకుండా షాప్ లో ఉన్న పాన్ డబ్బా మీద పెట్టి "మిగతా చిల్లర మీరు ఇచ్చేయండి .." అని మాకు చెప్పి అలా పక్కకి వెళ్లాడు ...

నేను ఉన్న రెండు చుక్కలనే అయిదు నిముషాలుగా చప్పరిస్తుండగా... శీను గాడు పర్సు తీసి "బాలన్స్ ఎంత ఇవ్వాలి?" అడిగాడు

"22.50" అన్నాడు పాన్ షాపోడు...

"అదేంటి ...మా వాడు కొంత మనీ ఇచ్చాడుగా ..." అన్నాడు శీను గాడు

"ఇచ్చాడు .....రూపాయన్నర " అన్నాడు పాన్ షాపోడు ...

శీనుగాడు వెయ్యి సెంటీగ్రేడుల ఉష్ణ తీవ్రతతో రమణగాడి వైపు చూశాడు... అసలే కాకిని మరిపించే కలర్ ఆయే, ఇంకేం ఉంది స్పెషల్ గా మాడటానికి మా రమణ గాడి దెగ్గర, కనుక ఆ ఉష్ణ తీవ్రత దాసోహం అంది రమణ గాడి ముందు ...

"ఆడి పర్స్ లో అంత కన్నా ఎక్కువ మనీ మైంటైన్ చెయ్యడు కదరా శీనుగా... లైట్ తీసుకో.." అన్నాను లిమ్కా ఎక్కువసేపు చప్పరించి ఇరవై రెండు రూపాయలు సేవ్ చేసానని హ్యాపీగా ఫీల్ అవుతూ ....

"చక్రద్వారబంధం వచ్చేసాము ...ఇక ఇక్కడనుంచి స్మశానానికి ..." అన్నాను నేను

"నేను రెడీ ..." అన్నాడు రమణ గాడు

"నేను కూడా రెడీనే ఆ స్మశానంలో నిన్ను పాతేయ్యడానికి ..." అన్నాడు శీను పళ్ళుకొరుకుతూ..

"చూడరా రెడ్డిగా...శీను గాడికి నా మీద ఎప్పుడూ కోపమే... అమెరికాలో ఆడెవాడో ఇంకొకడ్ని చంపితే అదంతా ఆడు ప్రొద్దున్నే ఇక్కడ నా మొహం చూడటం వల్లే జరిగిందని చెప్పి బండబూతులు తిడతాడురా ..." అన్నాడు నాకు కంప్లయింట్ చేస్తూ...

"వాడి కోపానికో అర్థం ఉందిరా రమణగా... ఇలా పరాన్నజీవిగా బతకడం అసహ్యంగా లేదూ ... " అన్నాను

"నేనేమీ పరాన్నజీవిని కాదు... నా అన్నం నేనే తింటున్నా " అన్నాడు

"పరాన్నజీవి అంటే నువ్వు నా అన్నం పళ్ళెం లాగేసుకొని లాగించేసి చేతులు కడుక్కొని వెళ్లి బాబ్బోవడం కాదు ... మేము డబ్బులతో కొన్న వాటిని నువ్వు ఫ్రీగా నీ అబ్బ సొత్తులా వాడుకోవడం ..." అన్నాను

"మీరు నా ఫ్రెండ్స్ రా ...మీ దెగ్గర నాకు మొహమాటం ఏమిటీ ...మీరేవో రెండు మాటలు అంటే పట్టించుకుంటానా చెప్పు ..మీవి నావి కాదా చెప్పు ..." వాడి మాట పూర్తి కాకుండానే శీను గాడు తగులుకొని "చెప్పిచ్చుకు కొడతా చేపల చెరువులో ఈగలు పట్టే ఎదవా ... మా ఊరు నక్కపల్లి...మా ఇల్లు పొలంకెల్లి అని నువ్వన్నప్పుడే నేను అర్థం చేసుకున్నా నువ్వు శనిగాడికి సైడ్ మెంబెర్ అని .. ఏంటీ మావన్నీ నీవా... నీ సత్తరు ఫేసులో నా తాడు .... నీకు ఫ్రెండ్స్ అయిన పాపానికి మమ్మల్ని రెండు సంవత్సరాలు కిరాణా కొట్టులా వాడుకున్నావు కదరా ...నీ లతుకూర్ ఫేసులో నా లంగరు హౌస్ ... " అంటూ కడుపులో రగులుతున్న మంటతో ఏం మాట్లాడుతున్నాడో కూడా అర్థం కావట్లేదు శీనుగాడికి... ఆడి కడుపు మంట ఈడి గుండె మంటై మొహం మాడ్చుకున్నాడు రమణగాడు

ఇంతలో చక్రద్వారబంధం బ్యూటీస్ కొంత మంది నవ్వుతూ తుళ్ళుతూ అటువైపు వెళ్ళడం మా ముగ్గురి కంటపడింది... అప్పటిదాకా రకరకాల అవయవాల్లో రకరకాల మంటలతో మండుతున్న శీనుగాడు, రమణగాడికి ఆ అమ్మాయిల చూపులు ఫైర్ ఇంజిన్ లా మారి ఆ మంటలను ఆర్పేశాయి .. వెంటనే శీనుగాడు పాకెట్ దువ్వెన తీసి దువ్వాడు..రమణ గాడు కాలర్ ఎగరేసి "తొందరగా దువ్వెన ఇవ్వు భే.." అంటూ గుసుసుసలాడాడు శీనుగాడితో ... నేనేం తక్కువ తిన్నానా, దేవిచౌక్ లో కొన్న నా చలువ కళ్ళద్దాలు తీసి పెట్టుకొని చిన్నగా విజిల్ వేస్తూ నిల్చున్నా...

ఆ అమ్మాయిలు మమ్మల్ని చూస్తూ వెళ్తూ వాళ్ళలో వాళ్ళు నవ్వుకుంటున్నారు ..."ఒసేయ్ ...ఇంజనీరింగ్ కుర్రాళ్ళే ...ఆ దర్పం చూస్తే తెలియట్లా.." అందొక అమ్మాయి ...

ఆ మాటతో రెచ్చిపోయిన రమణ గాడు..."ఇదిగో తెల్లచీరా...అదిగో మల్లెపూలు .." అని పాడుతూ రెండు చేతులు పైకెత్తి...రెండు కళ్ళు ఎడంగా చాపి..డ్రిల్ ఎక్సరుసైజులు చెయ్యడం మొదలెట్టాడు ...

శీను గాడు "నేనొక ప్రేమ పిపాసిని..." అంటూ గడ్డం గోక్కుంటూ ఆకాశం కేసి పిచ్చి చూపులు చూస్తున్నాడు ...నేను నా చలువ కళ్ళద్దాలతో అమ్మాయిలు ఎక్కడున్నారో సరిగ్గా కనిపించక చిన్నగా తావిళ్ళాడుకుంటున్నా...

"ఇంజనీరింగోళ్ళు అయితే ఏటి ...ఎరకలోళ్ళు అయితే ఏటి..అమ్మాయిలను చూస్తే ఈ ఎదవలందరికీ ఒకటే పైత్యం ...ఆడు చూడు ఇంకాసేపు అయితే చీకట్లో కలిసిపోయేలా ఉన్నాడు, కొండముచ్చులా ఆ డాన్స్ చూడు ... " అంది ఒక అమ్మాయి రమణ గాడిని చూస్తూ ...అది విన్న రమణ గాడు ..ఆ పాటకి డాన్స్ బదులు డ్రిల్ ఎక్సరుసైజు చేసిన కృష్ణని బండ బూతులు తిట్టుకున్నాడు ...

"కానీ అక్కడ ఒక గుడ్డోడు ఉన్నాడు చూశారా...పాపం దేవుడు అతనికి కళ్ళు లేకుండా చేశాడు...చూడెలా తవిళ్ళాడుకుంటున్నాడో..." అంది ఇంకొక అమ్మాయి నన్ను చూసి...నేను ఖంగుతిని దెబ్బకి ఆ కళ్ళద్దాలు తీసి, నేను గుడ్డివాడ్ని కాదు అని నిరూపించుకునేందుకు ప్రయత్నించా....నా ప్రయత్నాన్ని అర్థం చేసుకొని "అతను గుడ్డివాడు కాదు .. చూడు ఎంత చక్కగా ఉన్నాడో ... సూప్పర్ గా ఉన్నాడు ... భలే అందగాడు .." అందామ్మాయి ....నేను సుయ్ య్ య్ య్ య్ మని సరాసరి అంతరిక్షంలోకి వెళ్ళిపోయి, అక్కడ కక్షలో తిరుగుతున్న ఎన్నో ఉపగ్రహాలను పరిశీలించి..మళ్లీ భూలోకంకి తిరుగు ప్రయాణం అయ్యి మార్గ మాధ్యంలో విమానంలో "నేను తోడగోడితే.." అనే సినిమా షూటింగ్ కి వెళ్తున్న బాలకృష్ణని పలకరించి...తొడగొట్టి...కిందకి వచ్చేసా..చక్రద్వారబంధానికి...ఈ లోపు ఆ అమ్మాయిలు వెళ్ళిపోయారు ....

ముగ్గురం కాళ్ళీడ్చుకుంటూ బైల్దేరాము అక్కడనుంచి ... స్మశానంకి దారెటో మాకు తెలియక పోవడంతో ఒకతన్ని అడిగాము ..

"స్మశానం ఎక్కడండి?"అంటూ అడిగాను

"స్మశానమా??...ఎందుకు అబ్బాయిలూ?" అడిగాడు ఆయన ఆశ్చర్యంగా 

"ఏం లేదు ... స్మశానంలో రోజూ ఒక పావు గంట వాకింగ్ చేస్తే మా వాడికి ఉన్న పిచ్చి తగ్గిపోతుంది అని డాక్టర్ చెప్పాడు .." అన్నాడు శీను గాడు రమణ గాడిని చూపిస్తూ ...

"ఇలా తిన్నగా పోతే ఇజయా సినిమా హాల్ వత్తాది...అది దాటుకుంటూ ఇంకా సక్కగా ఎల్తే మట్టిబాట...అట్టాగే ఓ పర్లాంగు పోతే వల్లకాడు ..." అని చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు ... 

మేము అలాగే అంటూ నడుచుకుంటూ వెళ్తున్నాము ..కొద్ది దూరం వెళ్ళాక, నా పక్కన ఇద్దరూ లేరు ... ఏమయిపోయారబ్బా అనుకొని వెనక్కితిరిగి చూసేసరికి ఇద్దరూ చొంగ కార్చుకుంటూ ఎటో చూస్తున్నారు ...నేను వెనక్కి వచ్చి వాళ్ళ చూపు వైపు ఓ చూపు విసిరా ... విసిరిన ఆ చూపు అక్కడనుంచి రానంటుంది ...'విజయా టాకీసులో మాంచి మళయాళ చిత్రం "రాత్రికి రా కాటేస్తా..." రోజూ రాత్రి 9గం ఆట మాత్రమే....రండి వచ్చి కాటేయించుకొండి.." అని ఆ సినిమా పోస్టర్ ఉంది అక్కడ ...రమణ గాడు వాచ్ వైపు చూసి "ఇప్పుడు ఏడున్నర...ఇంకా గంటన్నర ఉంది ..." అన్నాడు ...

"నీకు అవసరమంటావా ఈ సినిమా ..." కిచ కిచ నవ్వాడు శీను గాడు ...

నాకు కర్తవ్యం గుర్తుకువచ్చి.." మనం స్మశానానికి ట్రెక్కింగుకి వచ్చామని మర్చిపోయారా ...పదండి త్వరగా స్మశానానికి వెళ్లి...మరి తొమ్మిదింటికల్లా హాస్టల్ లో ఉండాలి .." అన్నాను ...

రమణ గాడు ఆ సినిమా చూడాల్సిందే అన్నాడు ... శీను గాడు కూడా పోనిలే పాపం రమణగాడు ముచ్చటపడుతున్నాడుగా అన్నాడు... ఈడికి ఈ సినిమా పోస్టర్ చూసేసరికి రమణగాడి మీద జాలి కలిగిందే అనుకున్నా...మొత్తానికి ట్రెక్కింగుని గాలికి వదిలారు ...

"ఒరేయ్ ఈ సినిమా అయ్యేసరికి పదవుద్ది...మనం అప్పుడు హాస్టల్ కి వెళ్ళడం కష్టం .." అన్నాను

"పర్వాలేదు ... సతీష్ గాడిది ఈ ఊరే కదరా ..ఆడికి బైక్ ఉంది..దిగబెట్టమందాము ..." అన్నాడు రమణ గాడు ...

మొత్తానికి ఈనాకొడుకులు ఫుల్ ఫిక్స్ అయినట్లున్నారు అనుకొని, ఇక నేనేమి మాట్లాడలేదు ...

విజయా టాకీస్ ఎదురుగా ఉన్న 'రాజ్యం మిలటరీ హోటల్' లో తలా రెండు పుల్లట్లు తిన్నాం ...కాసేపు అక్కడ ఉన్న యాపు చెట్టు క్రింద కూర్చొని పిచ్చాపాటి మాట్లాడుకున్నాం ...ఇంతలో ఓ పెద్దాయన వచ్చాడు అక్కడికి ..

"ఏ ఊరు అబ్బాయి మీది ...ఈ ఊరి కుర్రాళ్ళలా లేరే ..." అడిగాడు ...

"మేము ఇంజనీరింగ్ స్టూడెంట్స్ ...." చెప్పాడు రమణ గాడు

"అట్టాగా ...ఏటి మా ఊరు వచ్చేరు...ఏదైనా పనా ..." అడిగాడు

"రాత్రికి రా కాటేస్తా ..." అంటూ ఇంకా ఏదో అనబోతుండగా రమణగాడి డొక్కలో పొడిచాడు శీనుగాడు..

"ఏం లేదండీ... ఈ ఊరి ప్రక్కనే కదా మా కాలేజీ...ఊరికే అలా సరదాగా కాలక్షేపం కోసం ఇలా వస్తుంటాం... పల్లెలు చాలా ప్రశాంతంగా ఉంటాయి కదా ..." అన్నాను నేను కవర్ చేస్తూ ...

"అట్టాగా మరి సెప్పరే... ఈ ఊళ్ళో చాల ఇసేసాలు ఉన్నాయి...ఈ సారీ కాస్త పొద్దుటింతల రండి ..." అన్నాడు ఆయన..

"ఖచ్చితంగా వస్తాము ... మీ ఇల్లు ఎక్కడ .." అన్నాడు రమణ గాడు ...

నేను ఇంకో పోటు పొడిచాను రమణ గాడిని 'మూసుకొని ఉండు భే' అని ...

"ఈ పక్క బజార్లోనే ...రండి మా ఇంటికి పోదాం ...పొద్దున్నే కాలేజీకి ఎళ్ళిపోదురుగాని ఎట్టాగూ ఈ టైంలో కాలేజీకి ఎట్టా ఎల్తారు ..." అన్నాడు ఆయన ...

మా ముగ్గురి గొంతులో వెలక్కాయ ఒకేసారి పడింది ...

"అబ్బే పర్లేదండి ....మాకు అలవాటే మేము వెళ్తాం ..." అన్నాడు శీనుగాడు ..

"మీరు ఇప్పుడు మా ఇంటికి రావాల్సిందే అబ్బాయి...అంతే.. మర్చేపోయా నా పేరు చినరాజు...ఈ ఊరి ప్రెసిడెంటుని.. మా ఊరోచ్చిన ఇంజనీరింగ్ కుర్రాళ్ళు మా ఇంటికి రాకుండా పోతే ఎట్టా ...మీరు ఇప్పుడు వొచ్చి మా యావిడ చేసిన బొమ్మిడాయిల పులుసు, ఉలవ చారు అన్నం తిని వెళ్ళాలి అంతే ..." అన్నాడు

"మేము ఆల్రడీ తినేశాం ..." అన్నాడు రమణ గాడు ... 'రాత్రికి రా కాటేస్తా' ఎక్కడ మిస్ అయిపోతానో అని భయంగా ఉంది రమణ గాడికి ..

"తిన్నా సరే...కొంచెం అయినా తినాల్సిందే ... మా ఇంటి బొమ్మిడాయిల పులుసు ఎంత బాగుంటది అనుకున్నారు .... కాకపోతే తిన్నాక వచ్చేద్దురు గాని రండి ..." అంటూ లేచాడు

నేను టైం చూసాను 8 15 అయింది ...సరేలే తిరిగి వచ్చేయ్యచ్చు అని "అలాగే ..." అన్నాను ...

వాళ్ళింటికి తీసుకెళ్ళిన చినరాజు...మొదట వాళ్ళిల్లు మొత్తం చూపెట్టడం మొదలెట్టాడు ...తర్వాత తమ తరతరాలగా వచ్చిన ఆస్తి, ఊరిలో తమ పలుకుబడి, తమ తాత ముత్తాతలు ఊరికి చేసిన మేలు, తను ప్రెసిడెంటుగా చేసిన గొప్ప పనులు, మన్ను మశానం ఆడి శార్ధం పిండా కూడు మొదలగువాటి మీద ఏకధాటిగా ప్రసంగించడంతో... మాకు జీవితం మీద క్రమ క్రమంగా విరక్తి రాసాగించి ...టైం చూసా 8 45...ఇక బైట పడాలి అనుకొని "చినరాజు గారు ...ఇక మేము వెళ్తాం ..."అన్నాను ...

"ఏటి ఎల్తారా .... మా ఇంటికొచ్చి బొమ్మిడాయిల పులుసు రుచి సూడకుండా ఎల్తారా ...మా పరువేం గావలి ...మిమ్మల్ని నేనే దేగ్గరుండి రేపు ప్రొద్దున్నే నా కారులో కాలేజీ దెగ్గర వదిలేస్తా...మీరిక మాట్లాడకండి ..." అన్నాడు ...

"మీరే కదా కొద్దిసేపు ఉండి వెళ్ళిపొండి కావాలంటే అన్నారు ...మళ్లీ ఇప్పుడేంటి ఇలా ..." అన్నాడు రమణ గాడు, చిన్నపిల్లాడికి చాక్లెట్ ఇస్తా అని ఊరించి చివరికి ఇవ్వను పో అన్నప్పుడు కలిగే బాధ ధ్వనించింది రమణ గాడిలో ...

రమణ గాడి మాటలు పట్టించుకోకుండా చినరాజు గారు "ఏవే...కుర్రాళ్ళకి భోజనాలు ఏర్పాటు చెయ్యి ...." అని కేకేశాడు ....

ముగ్గురం దేబురు మొహాలు వేసుకొని బొమ్మిడాయిల పులుసు తినసాగాము ... టైం చూసా 9 15...మా ముగ్గురి మనస్సులో ఒక్కసారి విజయా టాకీస్ మెరిసి మాయమయింది ....

"ఏమే అబ్బాయిలకి ఇంకో చేప ముక్క ఎయ్యి ....ఎరా, అబ్బాయి ఎట్టా ఉండాది మా యావిడ బొమ్మిడాయిల పులుసు ....ఒసేయ్ ఉలవ చారు కూడా అట్రా ..." అన్నాడు వాళ్ళావిడని కేకేస్తూ .... 

 Have a great day     --- --------------------------------------------------Ramkee