మంచుకురిసే వేళలో...

ప్రణీతారాం - A Love Story @ Accenture - 1

2011-11-13T12:23:00.001+05:30

టైం చూశాను... ఆరున్నర కావస్తుంది... కాసేపట్లో ఆఫీస్ షటిల్ బస్సులు బైల్దేరుతాయి...సిస్టం షడ్డవున్ చేసి నా వెనుక సీటులో కూర్చున్న ఆమె వైపు చూశాను.. సీరియస్ గా ఏదో మెయిల్ టైప్ చేస్తుంది...
"ప్రణీ... యాం లీవింగ్ ఫర ద డే..." అన్నాను ఆమె వెనుకగా నిల్చుని...
ఆమె కనీసం నా వైపు కూడా చూడలేదు..
"సి యు టుమారో..." అని చెప్పి ఆమె ఎలాగూ బదులివ్వదని తెలిసీ అక్కడనుంచి బైల్దేరాను...

ఆఫీసు బయటకి వచ్చాను... చల్లటి గాలి చుట్టేసింది... ఎంతో హాయిగా అనిపించింది.. ఆ హాయి శరీరానికి మాత్రమే కానీ మనసు వరకు చేరలేకపోయింది... మనసులో ఏదో బాధ..
జరిగిన విషయం ఎవరికైనా చెప్పుకుంటే కొంత బెటర్ అనే ఫీలింగ్ వచ్చింది..
వెంటనే అరుణ్ కి కాల్ చేశాను...

"అరుణ్..."
"ఆ.. చెప్పరా.."
"కొండాపూర్ రోడ్డులోని హోళీ బార్ అండ్ రెస్టారెంట్ కి రా ... షార్ప్ 7 PM."
"ఏంట్రా నువ్వేనా మాట్లాడేది?.. నేను ఎన్ని సార్లు రమ్మన్నా రాను అనేవాడివి.. ఇప్పుడు నువ్వే రమ్మంటున్నావ్?.. ఏంటి సంగతి?"
"చెప్తాను నువ్వు వచ్చాక... సి యు దేర్.." అని ఫోన్ పెట్టేసాను ....

నేను వచ్చిన పది నిముషాలకి వచ్చేశాడు అరుణ్...
ఐదో ఫ్లోర్ పైన ఉన్న రూఫ్ టాప్ గార్డెన్ లో కూర్చున్నాం...
బయట వర్షం తుంపర్లుగా పడుతుంది.. దానికి గాలి తోడై ఆ తుంపర్లు మా ముఖాన పడి కొత్త అనుభూతిని కలిగిస్తున్నాయి...
"ఆ ఇప్పుడు చెప్పరా... ఏంటి సంగతి?" అడిగాడు అరుణ్ ఉండబట్టలేక...
"చెప్తాను ఒక పెగ్గు వేసాక..." అంటూ బేరర్ ని కేకేసాను...
వాడు రాగానే "రెండు స్మిర్న్ ఆఫ్ లార్జ్ విత్ స్ప్రైట్ .... అండ్ వన్ ఫుల్ తందూరీ..." అంటూ ఆర్డరిచ్చి మెనూ మూసేశాను...

బేరర్ ఆర్డర్ తో వచ్చేదాకా.. ఇద్దరం ఏమీ మాట్లాడుకోలేదు ... నేను దూరంగా కనిపించే DLF బిల్డింగ్ వైపు చూస్తుండగా ... వాడు పక్క సీటులో ఉన్న డిల్లీ పాప వైపు చూస్తున్నాడు ... బహుశా నేను మేటర్ ఏంటో చెప్పేదాకా మనోడు మరేమీ మాట్లాడడేమో అనిపించింది...

"ప్రణయమా.. మరుమల్లె పూల తోటలో ఘుమఘుమా..
పరువమా.. సరసాల వీణ పాటలో సరిగమా..
మోయలేని భావమా.. రాయలేని కావ్యమా..
నండూరి వారి గేయమా.." అంటూ బొంబాయి ప్రియుడు సినిమాలోని పాత మంద్రంగా వినిపిస్తుంది... అది నా ఫేవరేట్..

ఆర్డర్ రాగానే కనీసం ఛీర్స్ కూడా చెప్పకుండా ఎత్తిన పెగ్గు దించకుండా లాగించేసి గ్లాసు క్రింద పెట్టాను ... అరుణ్ వింతగా చూస్తున్నాడు నా వైపు.. నేను చిన్నగా నవ్వాను...
"ఏదో అయ్యింది రా నీకు?.. ఇంతకీ విషయం ఏంటో చెప్తావా లేదా?" అన్నాడు వోడ్కా సిప్ చేసి..
"నేను తనకి ప్రపోస్ చేశాను..."
"ఎవరికీ?" అన్నాడు మరో సిప్ తీసుకొని...
"నేను ఎవరిని లవ్ చేస్తున్నాను అని నీకు చెప్పానో ఆ అమ్మాయికే..."
"ప్రణీతకా..." అన్నాడు ఎత్తబోయిన గ్లాస్ ని కిందకి దింపుతూ...
"అవును..."
"Are you joking?... ఇలా బార్ కి పిలిచి మరీ జోక్ చెయ్యడం బాలేదురా ..."
"నేను తనని ప్రేమించింది నిజం... ఆమెకి ప్రపోస్ చేసిందీ నిజం.. ఇందులో జోక్ చెయ్యడానికి ఏముంది?"
"ఏంట్రా నువ్వనేది... Are you out of your mind?"
"సరిగ్గా తను కూడా ఇదే మాట అంది నేను ప్రపోస్ చెయ్యగానే... దానికి నేను You are in my mind అన్నాను.."
"అఘోరించావులే... ఆ పిల్ల నీ టీం లీడ్ అనే విషయం మర్చిపోయావా?" అన్నాడు మరో సిప్ వేసి...

ఒక్క విషయం నాకు అర్థం కాదు ... ఆడ టీం లీడ్లు, మ్యాథ్స్ టీచర్లు, బస్సు కండక్టర్లు.. వీళ్ళని ఎవరూ ప్రేమించాకూడదా?.. వీళ్ళలో ఉన్న ఆడపిల్లని ఎవరూ చూడరా? ... అసలు వీళ్ళకి ఫీలింగ్స్ ఉండవని మన ఫీలింగా..
"టీం లీడ్ అయితే ఏంటి... ఆమె కూడా ఆడపిల్లే కదా ... పైగా నా కన్నా పదమూడు రోజులు చిన్న..."
"అబ్బో... చాలా పెద్ద గ్యాప్ రా... చాల్లే గాని లైట్ తీస్కో... "
"తీసుకోను... "
"అది కాదురా... రేపు నీ పర్ఫార్మెన్స్ అప్రైజల్ ఆ అమ్మాయి చేతిలో ఉంది.. నీకు సి రేటింగ్ ఇచ్చిందనుకో, నువ్వు ఇక యాక్సెంచర్ నుంచి బుట్ట సర్దేయ్యాలి.."
"యాక్సెంచర్ ఒక్కటే కాదు కంపెనీ.. ఇంకా చాలా ఉన్నాయి.. కానే ప్రణీత ఒక్కతే... మరో ప్రణీత దొరకదు.."
"ఎందుకు దొరకదు.. మా అపార్టుమెంటులో ముగ్గురు ప్రణీతలు ఉన్నారు.. రేపు రా చూపిస్తా.."
"ఆపుతావా?" అన్నాను చిరాగ్గా...
"సరే నీ ఇష్టం నేను చెప్పాల్సింది చెప్పాను... అది సరే ఇంతకీ ఎప్పుడు ప్రపోస్ చేశావ్ తనకి?"
"ఈ రోజు మధ్యాహ్నం... లంచ్ అయ్యాక.."
"ఎలా?"

"ఈ రోజు ఏంటో తను నాకు ప్రతి క్షణం కొత్తగా కనిపించింది...రోజా రంగు చీరలో ముద్దు గుమ్మలా మెరిసిపోతున్న ఆమెని చూసినకొద్దీ చూడాలనిపించింది... ఆమె కళ్ళు నాతో ఏవో మాట్లాడుతున్నట్లు అనిపించాయి... ఇంకెన్ని రోజులు దాస్తావు నా మీద ఉన్న నీ ప్రేమ అని నన్ను జాలిగా అడుగుతున్నట్లు అనిపించాయి.... లంచ్ అయ్యాక పెర్ఫార్మెన్స్ గోల్స్ సెట్ చెయ్యడానికి మీటింగ్ రూం కి పిలిచింది... వెళ్లాను... ఈ మిడ్ ఇయర్ కి నీ గోల్స్ ఏంటి అని తను నన్ను అడిగింది ... ఆమెని చూస్తూ ఒక ట్రాన్స్ లోకి వెళ్ళిపోయిన వాడిలా 'నువ్వే' అన్నాను... 'వాట్?' అంది తను అర్థం కాక... 'నువ్వంటే నాకు ఇష్టం ప్రణీ... అయామ్ ఇన్ లవ్ విత్ యు' అన్నాను... తను ఒక్కసారిగా షాక్ తింది.. ఆమెకి ఏమి మాట్లాడాలో అర్థం కాలేదు 'Are you out of your mind?' అని మాత్రం అనగలిగింది..."No, you are in my mind.. ఆరు నెలలు నీ మీద ఉన్న ప్రేమని ఏదో భయం తో చెప్పలేకపోయాను... ఈ రోజు నాకు నిన్ను చూస్తుంటే ఏదో తెలియని దైర్యం వచ్చింది.. నువ్వు నాదానివి అనిపించింది... అందుకే నీతో..' నా మాట పూర్తి కాకముందే 'స్టాప్ ఇట్ అండ్ గెట్ అవుట్.." అని నన్ను వెళ్ళమని తనే వెళ్ళిపోయింది.. "

"జాగ్రత్తరా... She can screw your career if you keep pestering her... నేను ఆమె గురించి చాలా విన్నాను.." అన్నాడు అరుణ్
"అప్పుడామెకే నష్టం కదరా.."
"ఏం నష్టం ..."
"తన భర్త కరీర్ ని తనే నాశనం చేసింది అని పాపం చాలా ఫీల్ అవుతుంది కదా తరువాత..."
"నువ్వు.. చాలా దూరం వెళ్లిపోయావురా... మరీ ఇంత లోతుగా ఉన్నవాని నాకు తెలీదు సుమీ.." అన్నాడు పెగ్గు ఖాళీ చేస్తూ...
నేను ఆ మాటకి చిన్నగా నవ్వి అలా ప్రక్కకి చూసాను... అటు సైడ్ కార్నర్ లో ఒక అమ్మాయి.. అబ్బాయి కూర్చున్నారు...సైడ్ డిష్ లో ఉన్న చికెన్ పీస్ ని ఆ అబ్బాయి ఆ అమ్మాయి నోటికి అందించి ఎలా ఉంది అన్నట్లు సైగ చేసాడు... సూపర్ అని చెప్పింది ఆ అమ్మాయి.. ఆ అబ్బాయి ఆ అమ్మాయి నోటికి అందించడం వల్ల ఆ పీస్ అంత సూపర్ గా ఉందేమో అనిపించింది నాకు... ఒక్క క్షణం ఆ ప్లేస్ లో నన్ను, ప్రణీతని ఊహించుకున్నాను... గుండెల్లో ఒక తియ్యని గిలిగింత... ఆ ఫీలింగ్ ని తనివితీరా అనుభవించి ఇక చచ్చిపోయినా పర్వాలేదు అపించింది.
*******
రూం కి వెళ్ళాక నిద్ర పట్టలేదు.. తన గురుంచిన ఆలోచనలతో బుర్ర వేడెక్కిపోతుంది... ఒక్క సెకండ్ కూడా తనని నా ఆలోచనలనుంచి వేరు చెయ్యలేకపోతున్నాను... తనతో మాట్లాడాలన్న కోరిక ఒక్కసారిగా సునామీలా చుట్టేసింది నన్ను... టైం చూసాను... ఒకటిన్నర.. ఒక్క సెకండ్ ఆలోచింది ఫోన్ తీసి తన నెంబర్ డైల్ చేసాను... ఫోన్ రింగవుతుంది... రింగు రింగుకి నాలో ఏదో టెన్షన్... వెంటనే కట్ చేసాను... ఆ తర్వాత నేను చేసిన పిచ్చిపనికి నన్ను నేను బండబూతులు తిట్టుకొని పడుకున్నాను...
********
మరునాడు తొమ్మిది కల్లా ఆఫీసులో ఉన్నాను... తను దాదాపు పదకొండుకి వస్తుంది రోజూ...
అప్పటికే మా టీం మేట్స్ కొంత మంది ఉన్నారు.. వాళ్ళకి విష్ చేసి మెయిల్స్ చెక్ చేసుకుంటూ ఉండగా ప్రక్కన కూర్చునే ఇందు చెప్పింది "ఈ రోజు ప్రణీ రావడం లేదు .. సిక్ అంటా... అందరికీ వర్క్ అలాట్ చేసి మెయిల్ పెట్టింది.."
తనని ఇంకొకరు ప్రణీ అని పిలవడం నాకు నచ్చలేదు.. అది అమ్మాయి అయినా సరే...

నేను వెంటనే తన మెయిల్ చెక్ చేశాను... ఏవో టాస్కులు అందరికీ ఇచ్చింది.. Please do complete them by EoD and mail me the status అని ఉంది... తనకి హెల్త్ ఎలా ఉందొ అన్న గాభరా ఎక్కువయ్యింది నాకు... నా మొహం చూడ్డం ఇష్టం లేక రాలేదా లేక నిజంగానే హెల్త్ బాలేదా?.. 99% తను నన్ను చూడ్డానికి చిరాకుగా అనిపించి రాకుండా ఉండిఉండొచ్చు అని అర్థమవుతున్నా.. ఆ ఒక్క శాతం నిజం అవ్వోచ్చేమో అన్న ఆత్రంతో తనకి ఫోన్ కలిపాను... లిఫ్ట్ చెయ్యలేదు.. అలాగనీ కట్ కూడా చెయ్యలేదు.. మళ్ళీ చేశాను... నో రెస్పాన్స్ ... మళ్ళీ చేశాను.. చేస్తూనే ఉన్నాను... నా ఓపికకి నాకే ఆశ్చర్యం వేసింది... ఎట్లీస్ట్ ఏదో ఒక్క క్షణంలో తన ఓపిక నశించి నా కాల్ లిఫ్ట్ చేస్తుందేమో అన్న చిన్న ఆశ...నా ఆశ అడియాస కాలేదు... ఇరయయ్యో అటెంప్ట్ కి నా కాల్ లిఫ్ట్ చేసింది నా డార్లింగ్... సారీ నా టీం లీడ్ ...

"హలో ప్రణీ..."
"....."
"హెల్త్ ఎలా ఉంది... ఏమైనా మెడిసిన్ వేసుకున్నావా? అసలు ఏమైంది.. నువ్వు.."
"Mind your business.. Don't call me.. "
"Please.. Just say that you are O.K.."
దానికి సమాధానంగా నాకు రెండు బీప్స్ మాత్రమే విపించాయి....
తను ఈ రోజు నన్ను చూడ్డానికి ఇష్టపడకపోవచ్చు... రేపు కూడా ఆఫీసుకి రాకపోవచ్చు.. కానీ ఎన్ని రోజులు సెలవు పెడుతుంది... నా పెదవులపై చిన్న చిరునవ్వు.... నా వెనుక వైపు ఖాలిగా ఉన్న తన సీట్ వైపే చూస్తుండిపోయాను...
ఆ రోజు మొత్తం చాలా నిస్తేజంగా గడిచింది... ఏమీ తినాలనిపించలేదు...

అప్పటిదాకా తన నుండి నాకు వచ్చిన మెయిల్స్ అన్ని అపురూపంగా చదువుకున్నాను ఒకటికి రెండు సార్లు.. వాటిల్లో ఉన్న మేటర్ మొత్తం టాస్కులు, టైం షీట్లు, టార్గెట్లు అయినా అవన్ని తను నాకు చెబుతున్న స్వీట్ నతింగ్స్ లా అనిపించాయి... తను నాకు ఏదో ప్రోగ్రాం గురుంచి చెపుతూ అక్కడ కనిపించిన కాగితం మీద గీసిన పిచ్చి గీతలు నాకు రంగావల్లికలుగా కనిపించాయి.. ఆ కాగితాన్ని తీసుకొని సుతారంగా పెదవులకి తాకించాను... సిగ్గు పడుతున్న తన ముఖం నా కళ్ళ ముందు కదలాడింది...

ఆరున్నర కల్లా సిస్టం షడ్డవున్ చేసి షటిల్ బస్సులు ఆగే కాంపౌండ్ కి వెళ్లాను... అరుణ్ కనిపించాడు..
"ఏరా... ఆల్ ఈజ్ వెల్లా.." అన్నాడు నవ్వుతూ
"ఇంకా తెలీదు?"
"అదేంటి?"
"ప్రణీ ఈ రోజు ఆఫీసుకి రాలేదు..."
"అవునా... నువ్విచ్చిన షాక్ నుంచి ఇంకా తేరుకొని ఉండదు.." అన్నాడు చిన్నగా నవ్వుతూ..

నేను వెళ్లి నా రూట్ బస్ లో కూర్చున్నాను... ఆరు నెలల క్రితం జరిగిన మా మొదటి పరిచయం గుర్తొచ్చి అప్రయత్నంగా చిన్న నవ్వు విరిసింది నా పెదవులపై...

****** ఆరు నెలల క్రితం ******

మూడు నెలల క్రితం "Better luck next time" అని ఫీడ్ బ్యాక్ ఇచ్చిన యాక్సెంచర్ H.R. ఇప్పుడు "We are pleased to inform that you got selected" అని మెయిల్ ఇచ్చేసరికి ఓటమి తరువాత గెలిపు రుచికి ఎంత కిక్ ఉంటుందో తెలిసొచ్చింది..

ఒక శుభముహూర్తాన గచ్చిబౌలిలోని యాక్సెంచర్ క్యాంపస్ లో అడుగుపెట్టాను... ఇంత పెద్ద కంపనీలో నేను కూడా ఒక భాగం అనే ఆలోచన కొంచెం గర్వంగా అనిపించింది...
జాయిన్ అయ్యాక ITP (Inter Talent Pool) అంటే బెంచ్ లో వేసారు నన్ను... యాక్సెంచర్ లో బెంచ్ లో ఉన్నవాడు ప్రాజెక్ట్ లో ఉన్నవాడికంటే బిజీగా ఉంటాడు.. కాదు బిజీగా ఉంచుతారు.. బెంచిలో ఉన్నాకూడా పది గంటలు ఆఫీసులో ఉండాల్సిందే... ఆ ట్రైనింగులు ఈ ట్రైనింగులు అంటూ ఊపిరి సలపనివ్వరు...

రోజూ ఎనిమిదిన్నర కల్లా షటిల్ బస్సులో రావడం... టిఫిన్ చెయ్యడం... ఆన్లయిన్ ట్రైనింగులు చేసుకోవడం.. మధ్య మధ్యల్లో గ్రవుండ్ ఫ్లోర్ Chai n Chai లో టీ బ్రేకులు తీసుకుంటూ ... అటూ ఇటూ తిరిగే అందమైన నార్త్ అమ్మాయిలను చూస్తూనే అప్పుడప్పుడు మన సౌత్ అమ్మాయిలను కూడా చూస్తూ సమ న్యాయం చెయ్యడానికి శతవిధాల ప్రయత్నిస్తూ ఉండేవాళ్ళం.. ఇవన్ని చేస్తూ కూడా ఒక చెయ్యి ఎప్పుడూ ప్యాంట్ జేబులో ఉన్న మా సెల్ ఫోన్స్ పై ఉండేది... అది ఎప్పుడు మోగితే సారీ వైబ్రేట్ అయితే అప్పుడు వెంటనే అలెర్ట్ అయిపోయి ఎక్కడలేని సీరియస్నెస్ తెచ్చుకొని బైటకి పరిగేత్తేవాళ్ళం... ఎందుకంటే అవి ప్రాజెక్ట్ రిక్వయర్మేంట్ కాల్స్ కాబట్టి... ఎక్కువ కాలం బెంచిలో ఉండడం ఆట్టే మంచిది కాదు యాక్సెంచర్ లో...

అలా ఓ రోజు ఒక కాల్ వస్తే బైటకి పరిగెత్తాడు ప్రవీణ్...
తను వచ్చాక "ఎవరు?" అని అడిగాడు నవీన్...
"ప్రణీత.. తాలిస్మాన్ ప్రాజెక్ట్ నుంచి .." చెప్పాడు
"నో అని చెప్పెసావా?" వెంటనే అడిగాడు నవీన్...
"అది మీరు చెప్పాలా... నేను బెంగుళూరు కోసం చూస్తున్నాను అని చెప్పేశా.." అన్నాడు ప్రవీణ్
"అదేంటి మీరు హైదరాబాద్ లోనే ఉండాలనుకుంటున్నాను అని చెప్పారు కదా నాతో?" అన్నాన్నేను అర్థంకాక..
"ఆమె దెగ్గర వర్క్ చెయ్యడం కంటే అండమాన్ లో చెయ్యడం బెటర్... పెద్ద లేడీ శాడిస్ట్... టార్చర్ అంటే ఏంటో చూపిస్తుంది.." అన్నాడు నవీన్...
"ఓహో..." అన్నాను నేను... నాకు ఆమె దెగ్గరనుంచి కాల్ రానివ్వకు దేవుడా అనుకుంటూ...

లంచ్ అయ్యాక ఆన్లయిన్ ట్రైనింగ్ చేస్తుంటే నా ఫోన్ వైబ్రేట్ అయ్యింది...
"హలో..." అన్నాను
"Am i speaking to Mr. Ram" అని వినిపించింది ఒక శ్రావ్యమైన గొంతు ... ఒక అమ్మాయి గొంతులో ఇంత తియ్యదనం ఉంటుందా అనిపించింది మొదటిసారిగా...
"Yes... Who is this?"
"Hai Ram... This is Praneetha from Talisman Energy project... Am looking for SAP Basis candidate for our requirement... Is it good time to talk to you?"
నా గుండెల్లో దడ మొదలయ్యింది... ఏం చెప్పాలో అర్థం కాలేదు... సలహా అడుగుదామంటే పక్కన ఎవరూ లేరు...
"Aa.. well.. Aa...hmmm... "
"Sorry??"
"Aa... hmmm.. OK"
"Fine... If it is possible can you meet me in 4th floor at meeting room number 13 right now"
"Ya.. sure" ఫోన్ పెట్టేసాను...

నాకు టెన్షన్ మొదలయ్యింది.. అనవసరంగా ఇరుక్కు పోయనేమో అనిపించిది.. ప్రవీణ్ చెప్పినట్లు బెంగుళూరో పూనేనో అని చెప్పాల్సింది... ఇంతలో నవీన్ ప్రవీణ్ వచ్చారు...
విషయం వాళ్ళకి చెప్పాను...
"ఏం కాదులే.. వెళ్లి కలువు... బట్ అడిగినవాటికి సమాధానాలు తెలియనట్లు ఉండు.. ఏది అడిగినా దాని మీద వర్క్ చెయ్యలేదు అని చెప్పు.. సో నిన్ను ప్రాజెక్ట్ కి ఆమె లాక్ చెయ్యదు.." అని సలహా ఇచ్చాడు నవీన్...
సరే అని చెప్పి... లోపల కొంచెం టెన్షన్ గా ఉన్నా ఇక తప్పదని బైల్దేరాను ఫోర్త్ ఫ్లోర్ కి...

---- To be continued in 2nd part.

Note: It's a complete fictional work. This is the first time i have ever used self-narration method in any fictional works of my blogs. Hope you like it. - Ramakrishna Reddy Kotla.

ఈ జన్మ నీదని అంటున్నా... వింటున్నావా ప్రియా - 1

2011-03-16T17:46:00.003+05:30

ఆఫీస్ వర్కులో మునిగిపోయిన మధుమిత తన సెల్ ఫోన్ బీప్ కి ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడింది...

చూస్తే అది రిమైండర్ "Drop Abhi at the intreview" అని ఉంది... వెంటనే వాచ్ వైపు చూసుకొని "God, its already late... వెళ్ళాలి' అనుకోని, ప్రక్కన ఉండే కొలీగ్ ని పిలిచి "సుధా నేను అర్జెంటుగా వెళ్ళాలిరా...టూ - త్రీ అవర్స్ లో వచ్చేస్తా.. కొంచెం నా డెస్క్ కాల్స్ అటెండ్ చెయ్యవా ప్లీజ్" అంది.

"చేస్తాలే గానీ... ఏంటి అంత ఇంపార్టెంట్... boyfriend responsibilities eh?"

"Shut up" అంటూ నవ్వుతూ "ప్లీజ్ రా.. తనకి ఇంపార్టెంట్ ఇంటర్వ్యు... కష్టపడి సెట్ చేశా తెల్సా?"

"అతను మాత్రం ఏమాత్రం కష్టం లేకుండా అది చేడగోట్టేస్తాడు... ఎన్నిసార్లు చూడలేదు.."

"ఆపవే బాబూ ... వెళ్తున్నా నేను టైం అవుతుంది.." అంది హ్యాండ్ బ్యాగ్ తీసుకొని కదులుతూ...

"బాస్ వస్తే ఎం చెప్పమంటావ్?" అంది సుధ..

"రెస్ట్ రూంకి వెళ్లిందని చెప్పు.."

"కొద్దిసేపు అయ్యాక మళ్ళీ వచ్చి అడిగితే.."

"మళ్ళీ రెస్ట్ రూంకి వెళ్లిందని చెప్పు... ఎందుకని అడిగితే లూస్ మోషన్స్ అని చెప్పు... నన్ను వదిలేయ్యవే తల్లీ.." అంటూ పరిగెత్తింది... సుధ నవ్వుతూ చూస్తుండిపోయింది...

మధు బయటకి వచ్చి స్కూటీ స్టార్ట్ చేస్తూ అభికి కాల్ చేసింది... మూడో అటెమ్ట్ కి ఎత్తాడు అభి..

"హ....లో...."

"అభీ...."

"ఎవరు?"

ముక్కు వెంటనే ఎరుపెక్కింది మధుకి..."నేను మధుని రా ... ఏంటి కన్నా నన్నే గుర్తుపట్టలేదు.."

"చె..ప్పు.."

"ఏంటి చెప్పేది ఇంటర్యు ఉందని చెప్పాగా ... ఏంటి నిద్రపోతున్నావా??"

"హా..."

"లేరా కన్నా... ఈ ఇంటర్యు అటెండ్ అవ్వరా ప్లీజ్ ... నేను మొత్తం సెట్ చేసాను నా ఫ్రెండ్ ని బ్రతిమిలాడి ... నువ్వు జస్ట్ ఒక రెండు మూడు కోస్చేన్స్ కి ఆన్సర్ చెప్తే చాలు... ఆ కోస్చేన్స్ కూడా ఏమిటో చెప్తాను నేను వచ్చాక.."

"సర్లే... నువ్ రా..."

"నేను వచ్చేసరికి స్నానం చేసి రడీ అవ్వరా నా మంచి అభి కదా..." అంటూ ఫోన్ పెట్టేసి బైక్ స్టార్ట్ చేసింది...

*****

డోర్ బెల్ మోతకి లేచాడు అభి...

డోర్ ఓపెన్ చెయ్యగా ఎదురుగా మధు...

"సచ్చినోడా... ఇంకా స్నానం చెయ్యలేదా??" అంది కళ్ళు పెద్దవి చేసి లొపలికి వస్తూ..

"బ్రష్ కూడా చెయ్యలేదు .." అంటూ మధు బుగ్గలు పట్టుకొని లాగుతూ "అసలు కోపంలో నీ బుగ్గలు ఇలా టొమాటోలా మారినప్పుడు కొరుక్కొని తినేయ్యాలి అనిపిస్తుందే" అన్నాడు..

"ఆహా అలా అనిపిస్తుందా...పదే పది నిముషాల్లో నువ్ రడీ అయ్యి రావాలి లేకపోతే నాకు అనిపించింది చేస్తా జాగ్రత్తా" అంది బుగ్గల్ని విడిపించుకుంటూ...

"చెయ్యి చెయ్యి... అయినా నువ్వు చేస్తే ఒకటి నేను చేస్తే ఒకటా చెప్పు...." అన్నాడు నవ్వుతూ

"ఛీ ఛీ పాడయిపోతున్నవురా రూములో కూర్చొని... వెళ్ళరా బాబూ.." అంటూ బాత్రూంలోకి తోసింది..

*****

"ఓకే నేను చెప్పినవన్నీ గుర్తున్నాయి కదా... ఈ ఇంటర్యు నీకు అయిపోవాలిరా.. ఇంటర్యు చేసేది ఫ్రెండే అని చెప్పాగా సో కంగారు పడకు.." అంది మధు ఇంటర్యు వెన్యూకి రాగానే...

"అలాగేలేవే... నువ్వెళ్ళు ఇక..."

"నువ్వొచ్చేదాక నేను ఇక్కడే వెయిట్ చేస్తారా కన్నా... నువ్వు వచ్చి బాగా చేశాను అని చెప్పాలి..."

"సరే.." అంటూ లొపలికి వెళ్ళాడు...

మధు అక్కడే రిసెప్షన్ లో కుర్చుని ఉంది...

"హే మధూ.." అనే వాయిస్ వినిపించి వెనక్కి తిరిగి చూసింది..

"దివ్యా..." అంది కళ్ళు పెద్దవి చేస్తూ "నువ్వేంట్రా ఇక్కడ?"

"ఏమిలేదు.. ఈ మధ్యే ఈ కంపెనీలో జాయిన్ అయ్యా.."

"అవునా... గ్రేట్.."

"నువ్వేంటి ఇక్కడ?"

"అదీ... అభీకి ఇంటర్యూ.." అంది మెల్లిగా

"వాట్... You must be joking!.. ఈ ఇంటర్యు నంబర్ ఎంత?"

"ఆపవే.." అంది ఉడుక్కుంటూ..

"నేను ఆపడం కాదు.. నువ్వే ఆపెయ్యి అతనితో రిలేషన్.. కొంచెం కూడా నీ పట్ల రెస్పాన్సిబిలిటీ లేదు అతనికి.. ఏం చూసి అతన్ని నువ్వింకా ప్రేమిస్తున్నావో నాకు అర్థం కావడం లేదు.. నువ్వేమో కష్టపడి సంపాదిస్తుంటే అతనేమో జల్సా చేసుకుంటున్నాడు.. ఒక అమ్మాయి సంపాదనతో బతకడం కొంచెం కూడా సిగ్గుగా లేదు అతనికి..."

"దివ్యా..." అంది కోపంగా "అభీకి నేను తప్ప ఈ ప్రపంచం లో ఎవరూ లేరు.. అలాగే నాకు కూడా.."

"తెలుసు... మీరిద్దరూ చిన్నప్పటి నుంచి ఆర్ఫనేజ్ లో కలిసి పెరిగారు అని తెల్సు... కానీ నువ్వు కష్టపడి డిగ్రీ పాస్ అయ్యి జాబ్ తేచ్చుకున్నావ్.. అతను ఫెయిల్ అయ్యి జులయీలా తయారు అయ్యాడు... ఓకే నీకు చిన్నప్పటి నుంచి ఫ్రెండ్ కాబట్టి హెల్ప్ చెయ్యి... కానీ దేనికయినా ఒక లిమిట్ ఉంటుంది.. అతనే ప్రపంచంలా బ్రతకడం.. పిచ్చిదానిలాగా ప్రేమించడం అదీ అలాంటి ఇర్రెస్పాన్సిబుల్ ఫెలోని... ప్రాక్టికల్ గా ఆలోచించవే... ఒకవేళ రేపు అతన్ని నువ్వు పెళ్లి చేసుకున్నా నీ పట్ల ఎంతవరకు భాద్యతగా ఉంటాడు.."

"ప్రేమలో ప్రాక్టికల్ గా ఆలోచిస్తే అది స్వార్ధం అవుతుంది... అతను మీకు ఇర్రెస్పాన్సిబుల్ గా కనిపించొచ్చు, నాకు మాత్రం అతను నాకోసం ఉన్నాడు అనే ఆలోచనే ప్రతిక్షణం ఆనందం కలిగిస్తుంది.. అయినా ఈ జాబ్ నా అభీకి వచ్చేస్తుంది చూడు ... అతను అలా జాబ్ లో జాయిన్ అవుతాడు .. నేనిలా రిజైన్ చేసేస్తా..." అంది చిన్నగా నవ్వుతూ...
"హమ్ ... కలలు కంటూ ఉండు ... సరే నాకు కొంచెం పనుంది మళ్ళీ కలుస్తా .." అంటూ వెళ్ళింది ...

మధు కూర్చొని ఏవేవో ఆలోచిస్తుంది ... ఇందాక దివ్య అన్న మాటలు తనకి మళ్ళీ మళ్ళీ వినిపిస్తున్నాయి 'ఏం చూసుకొని తనని నువ్వు ఇంతగా ప్రేమిస్తున్నావు..'
అసలు అభీ అంటే నాకెందుకు అంత పిచ్చి ... అతను కనిపించకపోయినా మాట్లాడకపోయినా శ్వాస ఆగినట్లు ఉంటుందెందుకు...
నా అభీ నా జీవితంలోకి ఒక పండగలా వచ్చాడు... నవ్వుల్ని నింపాడు.. నేస్తం అయ్యాడు...సమస్తం అయ్యాడు....

** పదిహేనేళ్ళ క్రితం **
వీ కేర్ ఆర్ఫనేజ్ , కర్నూలు.

"సిస్టర్, మధుమిత అనే అమ్మాయి చాలా డల్ అయ్యింది ... అసలు రెండ్రోజుల నుంచి ఏమీ తినడం లేదు ..." అంటూ వచ్చింది సిస్టర్ లిజీ..
"అలాగా ... ఎందుకని.."
"ఆ అమ్మాయి పేరెంట్స్ యాక్సిడెంట్ లో చనిపోయారు ... ఎవరో తెలిసిన వాళ్ళు ఇక్కడ జాయిన్ చేసారు ... పాపం ఆ అమ్మాయి అమ్మా అమ్మా అంటూ ఏడుస్తూనే ఉంది.."
"అలాగా... సరే నేను వస్తున్నాను పదండి.." అంటూ హెడ్ సిస్టర్ ఆమెని అనుసరించింది ...

వాళ్ళిద్దరూ మధు ఉన్న రూమ్ లోపలికి రాబోతూ ఆగిపోయారు... లోపలికి చూశారు.. మధు పక్కన ఒక అబ్బాయి ఉన్నాడు ..

"ఈ బిస్కెట్ తీసుకో..."
"నాకొద్దు.." అంది మధు
"బాగుంటుంది.. "
"వద్దు.."
"పోనీ చాక్లెట్ కావాలా... "
"ఉహు..."
"నువ్వు నేను ఇచ్చిన బిస్కెట్ తింటే, నేను రోజూ నీతో ఆడుకుంటా .. ఎప్పుడు నీతోనే ఫ్రెండ్షిప్ చేస్తా ...రోజూ చాక్లెట్ ఇస్తా..."
ఆ అమ్మాయి కళ్ళల్లో ఒక్కసారిగా నీళ్ళు ...
"ఏడవద్దు ప్లీజ్ ..." అంటూ కళ్ళు తుడిచి మధు నోట్లో బిస్కెట్ పెట్టాడు ... మధు బిస్కెట్ తింటూ అలానే చూస్తూ ఉండి పోయింది ఆ అబ్బాయి వైపు... మధుకి వాళ్ళ డాడీ గుర్తొచ్చాడు...
"హమ్మయ్యా ... నాకు హ్యాపీగా ఉంది నువ్వు తిన్నందుకు ... నీ పేరేంటి.."
"మధుమిత..."
"నేను అభినయ్... ఇప్పటినుంచి మధుమిత అభినయ్ ఫ్రెండ్స్ సరేనా?"
"ఊ..." అంది బిస్కెట్ తింటూ కళ్ళు తుడుచుకుంటూ ...

ఆరోజునుంచి మధు, అభీ కలిసి ఆడుకునేవాళ్ళు... కలిసి తినేవాళ్ళు...కలిసి ఆర్ఫనేజ్ స్కూల్ కి వెళ్ళేవాళ్ళు... మధూ అభికి ఎన్నెన్నో కథలు చెప్పేది...
"నీకు ఇన్ని కథలు ఎలా తెలుసు మధూ.." అడిగేవాడు ఆశ్చర్యపోతూ
"మా డాడీ రోజూ నాకు కథ చెప్పి పడుకోబెట్టేవారు... ఆ కథలు నాకు బాగా గుర్తుంటాయి.."

"...... అలా రాజు అడవులకి వెళ్ళిపోయాడు .. పాపం రాజ్యంలో రాణి ఒక్కతే ఉండేది.. ఎన్ని రోజులయినా రాజు తిరిగిరాలేదు... రాణికి భయమేసింది... దేవుడికి ప్రేయెర్ చేసింది... కానీ రాజు రాలేదు.." అంటూ చెప్పుకుపోతున్న మధుని మధ్యలో ఆపి.. "రాజు చాచ్చిపోయాడా.." అని అడిగాడు అభి.
"ముందు కథ విను అభి... అప్పుడేమో ఆ అడవిలో ఒక వేటగాడు.."
"కాదు... ముందు చెప్పు రాజు చచ్చిపోయాడా?" అంటూ మధుని చెప్పనివ్వకుండా ఆపాడు..
"అవును అభీ... రాజు చచ్చిపోయాడు పాపం.."
"వద్దు... ఆలా అయితే ఈ కథ నాకు వద్దు.. వేరే కథ చెప్పు.. లేకపోతే రాజుని బ్రతికించు.."
"ఎందుకు అభీ.."
"రాజు చచ్చిపోతే రాణి ఏడుస్తుంది కదా... పాపం రాణికి తోడు ఎవరు ఉంటారు.."
"నిజమే కదా... అయితే వాళ్ళిద్దరిని ఎప్పటికీ కలిపే ఉంచుదాం.."
"మా మంచి మధు.."
"నువ్వు కూడా ఎప్పుడూ నాతో కలిసే ఉంటావు కదా అభీ.."
"నేను రాజూ కాదు... నువ్వు రాణీ కాదుగా... మనం కలిసి ఎలా ఉంటాము.."
"అంటే కలిసి ఉండాలంటే... రాజూ రాణీ అయ్యి ఉండాలా.."
"అంటే వాళ్ళిద్దరూ పెళ్లి చేసుకున్నారు కదా మన మమ్మీ డాడీ లాగా.. అందుకే కలిసి ఉంటారు..."
"అయితే మనం కూడా పెళ్లి చేసుకుందామా... అప్పుడు కలిసే ఉండొచ్చుగా..."
"అవును నిజమే... సరే నువ్వు ఇక పడుకో... "

ఓరొజు మధు ఒక్కతే కూర్చొని ఏడుస్తుండటం చూసి "మధూ... ఎందుకు ఏడుస్తున్నావ్?" అంటూ వచ్చాడు అభి..
"ఏమి లేదు.."
"సరే రా ఆడుకుందాం..."
"నేను రాను.. నువ్వెళ్ళి ఆడుకో..."
"అయితే నేనూ వెళ్ళను ... ఆడుకుంటే నీతోనే... నువ్ రాకపోతే నేను కూడా ఆడుకోను.."
"అభీ నాకిప్పుడు డాడీ కావాలనిపిస్తుంది.."
"అలాగే .. నువ్వు ఎప్పుడూ ఏడవకుండా నవ్వుతుంటే డాడీ వస్తారు..."
"నిజంగా.. అయితే అలాగే... ఈ రోజు నా బర్త్ డే..డాడీ ఉంటె నాకు టాయ్స్ అన్నీ కొనేవారు.. ఇంకా అందరిని పిలిచి పార్టీ చేసేవారు..."
"నీ బర్త్ డే నా.. మరి నాకు చెప్పలేదేంటి... మధు నేను ఇప్పుడే వస్తాను.." అంటూ పరిగెత్తాడు...
కాసేపయ్యాక ఒక పెద్ద చాక్లెట్ ప్యాకెట్ తో వచ్చాడు అభీ..
"మధు రా ... అందరికీ పంచి పెడుదువుగాని.."
"అభీ... ఎక్కడివి ఇన్ని చాక్లెట్లు" ఆశ్చర్యపోతూ అడిగింది
"లిజీ సిస్టర్ ని అడిగాను ఈ రోజూ నీ బర్త్ డే అని... సిస్టెరే ఇచ్చి అందరికీ పంచి పెట్టమంది.. పదా అందరికీ ఇద్దాం.."
మధు అభీ కలిసి అందరికీ చాక్లెట్లు పంచి పెట్టారు... సిస్టర్స్ మధు పేరు మీద ప్రేయెర్ చేసి బ్లెస్సింగ్స్ ఇచ్చారు ..

"అభీ నాకు హ్యాపీగా ఉందిరా ... ఇంకెప్పుడూ ఏడవను .. నాకు డాడీ లేకపోయినా నువ్వున్నావ్..."
ఆ మాటతో అభీ మెల్లిగా ముందుకు వంగి మధూ బుగ్గ మీద ముద్దు పెట్టుకున్నాడు...

రోజులు గడిచిపోతున్నాయి... రాను రాను మధు అభిల ఫ్రెండ్షిప్ ఒకరిని విడిచి మరొకరు ఉండలేనంతగా బలపడింది...
టెన్త్ క్లాస్ రిజల్స్ వచ్చాయి...
అరవై శాతం వచ్చిన స్టూడెంట్స్ నే కాలేజ్ కి పంపుతా అని సిస్టర్ ముందే చెప్పింది..
మధుకి డిస్టింక్షన్ వచ్చింది... అభీ జస్ట్ పాస్ అయ్యాడు...
"మధూ నెక్స్ట్ వీక్ నుండి నువ్వు సెయింట్ జాన్స్ కాలేజ్ లో ఇంటర్ చేయ్యబోతున్నావ్... బీ ప్రిపెర్డ్..."
"నేను నెక్స్ట్ ఇయర్ వెళ్తాను సిస్టర్... ప్లీజ్"
"నెక్స్ట్ ఇయరా... Are you mad?.. why you want to waste one academic year.. you are so bright student"

"అదీ సిస్టర్... అభీ జస్ట్ పాస్ అయ్యాడు... సో మీరు తనని ఈ ఇయర్ కాలేజ్ కి పంపరు... తను లేకుండా నేనెలా?.. అందుకే ఈ ఇయర్ తనని నేను బాగా చదివిస్తా.. తను నెక్స్ట్ ఇయర్ తప్పక క్వాలిఫై అవుతాడు.. అప్పుడు ఇద్దరం కలిసి వెళ్తాం.."

"మధూ డోంట్ బీ చైల్దిష్.. ఇప్పుడు మీరు ఇంకా చిన్న పిల్లలు కాదు.. Being a girl you should know your limits now... తన కోసం నీ చదువు పాడుచేసుకుంటావా?.. నీకు బ్రైట్ ఫ్యూచర్ ఉంది."

"అభీ లేకుండా నాకు ఏ ఫ్యూచర్ లేదు .. నేను ఈ ఇయర్ వెళ్ళడం లేదు.." అంటూ అక్కడనుంచి వెళ్ళిపోయింది...

*********
ఎదో శబ్దానికి ఆలోచనల్లోంచి బయటకి వచ్చింది మధు ... చూస్తె అభీ వచ్చి తన ప్రక్కన కూర్చున్నాడు...
"అభీ.. ఎప్పుడు వచ్చావ్ రా..." అంది తేరుకొని
"ఇప్పుడేలే... ఏంటి ఈ లోకం లేనట్లున్నావ్?"
"నాకు నువ్వే లోకం కన్నా... మన గురుంచే ఆలోచిస్తూ ఉండిపోయా... ఇంతకీ ఇంటర్యూ ఎలా చేసావ్?"
"ఆ బాగానే చేశాలే... ఏదన్నా హోటల్ కి వెళ్దాం పదా నాకు బాగా ఆకలేస్తుంది.."
"అయ్యో నా బుజ్జి కన్నకి ఆకలేస్తుందా .. పద వెళ్దాం" అంటూ లేచింది...

****
ఆఫీసు నుండి బైల్దేరబోతూ తన ఫ్రెండ్ కి కాల్ చేసింది మధు...
"హలో..."
"సిద్ధు నేను మధుని..."
"ఆ చెప్పు మధు..."
"అభీ ఎలా చేసాడు ఇంటర్యు ... ఓకే నా.."
"అసలు ఇంటర్యుకి వస్తే కదా ఓకేనో కాదో చెప్పడానికి.."
దెబ్బకి షాక్ తగిలింది మధుకి .. "అదేంటి రాలేదా?.. నేనే తీసుకువచ్చాను సిద్ధూ"

"నేను వన్నవర్ వెయిట్ చేశా తన కోసం... అయినా ఇంటర్యు కి రాలేదు... నువ్వు నన్ను అంతగా రిక్వస్ట్ చేశావని తనని ఎలాగయినా సెలెక్ట్ చేద్దాం అనుకున్నాడు.. కానీ మనిషే రాలేదు, ఏం చెయ్యమంటావ్??.. Looks like he is totally irresponsible ...ఇతని కోసమా నువ్వు ఇంతగా నన్ను రిక్వస్ట్ చేసింది అనిపించింది మధు.."

మధుకి బాధ కోపం కలగలిపి వచ్చాయి.. "యాం సారీ సిద్ధు... నేను మళ్ళీ చేస్తా.." అని పెట్టేసింది

మధు కి ఏడుపు వచ్చింది... అభీ ఎందుకు నా బాధ అర్థం చేసుకోవడం లేదు.. తనని సెటిల్ చెయ్యలని ఎంతగా ప్రయత్నించినా తను ఎందుకు కొంచెం కూడా రియాక్ట్ కావడం లేదు... అభిని తొందరగా సెటిల్ చేసి, తను ఈ జాబ్ మానేసి హాయిగా అభిని పెళ్లి చేసుకోవాలని తను ఎంత ఆరాటపడుతున్నా అభి ఎందుకు అర్థం చేసుకోవడం లేదు... వెంటనే సెల్ తీసి అభి నంబర్ కి డైల్ చేసింది.

....... To be continued

ఫ్లాట్ నెం 402

2011-01-17T12:56:00.002+05:30

డిసెంబర్ 31st 2006....
ఫ్లాట్ నెం 402

కాలింగ్ బెల్ మ్రోగగా, డోర్ ఓపెన్ చేశాడు అభి ...

ఎదురుగా ఆకాంక్ష ..

"అకీ ..." అతని కళ్ళలో కొత్త మెరుపు ఆమెని చూడగానే .. "నాకు తెలుసు బంగారం నువ్వొస్తావని .. నన్ను విడిచి నువ్వుండలేవు.. నేను కూడా ఉండలేనురా ..." అన్నాడు ఉద్వేగంగా .. అతని కళ్ళలో చెమ్మ ఆమె దృష్టి దాటిపోలేదు ...

"నేను లోపలికి రావచ్చా.." అంది క్లుప్తంగా ...

"నువ్వెప్పుడెప్పుడు వస్తావా అని ఎదురు చూస్తున్నానురా .." అన్నాడు ఆమెకి లోపలికి దారిస్తూ ...

"నీ దెగ్గర ఉన్న నా వస్తువులు .. గిఫ్టులు ... గ్రీటింగులు ... ఫోటోలు .. అన్నీ నాకు కావాలి .. అవి తీసుకెళ్ళడానికే వచ్చాను .." అంది

"ప్లీజ్ అకీ ... నేను చెప్పేది ఒక్కసారి విను ... ఇంకెప్పుడు అలా జరగదు ... నువ్వు లేని నా జీవితాన్ని నిజంగా ఊహించుకోలేను .."

"ఇనఫ్ ... జరిగింది చాలు ... Let me go on with my life.."

******

జనవరి ఫస్ట్ 2008....

అర్థరాత్రి దాటింది... డాబా మీదున్న వాటర్ ట్యాంక్ మీద కూర్చున్నాడు అభి...

చల్లని గాలి రివ్వున వీస్తుంది... కనిచూపు మేరల్లో కనిపించే సిటీ అంతా వెలుగులు చిమ్ముతుంది..కొత్త సంవత్సరంలోకి అడుగెట్టిన ఆనందంలో నగరంలో జనాలు చాలా మంది సంబరాల్లో మునిగితేలుతున్నారు ...

పెద్దవాడైనా పేదవాడైనా.. ప్రతిరోజొక పండుగలా జీవించేవాడైనా .. గుండెల్లో పుట్టెడు దుఃఖం దాచుకున్నవాడైనా .. అన్నీ మరచిపోయి ఆనందంగా ప్రతిఒక్కరినీ కొత్త సంవత్సరం సంతోషంగా గడపాలని కోరుకునే గొప్ప రోజు .. కానీ అభికి సంవత్సరం క్రితం అది తన జీవితాన్ని ఎప్పటికీ మార్చివేసిన రోజు ...

"Aki why did you do this to me?" సూన్యంలోకి చూస్తూ తనలో తానే అనుకున్నాడు అభి "ఎంతగా ప్రేమించాను ... నువ్వేలోకం అనుకున్నాను ... నన్ను వదిలి ఎలా వెళ్లిపోగలిగావు.. How could you cheat on me.." అతని కళ్ళు ఎర్రబారాయి ... " ఇంత చేసినా నీ మీద నాకున్న ప్రేమ తగ్గలేదు .."
********

జనవరి 2, 2007

లిఫ్ట్ లోంచి బయటకి వచ్చాడు అభి ... తనతో పాటు ఓ అమ్మాయి కూడా ...

తన ఫ్లాట్ కి వెళ్లి లాక్ ఓపెన్ చేయ్యబోతుండగా .. "Excuse me" అంది ఆ అమ్మాయి..

ఎంటన్నట్లుగా ఆ అమ్మాయి వైపు చూశాడు అభి..

"నేను కొత్తగా మీ పక్క ఫ్లాట్ 403కి వచ్చాను ... నా పేరు ప్రియ ... చిన్న హెల్ప్ చేస్తారా?"

"చెప్పండి .."

"హాల్లో బుక్స్ ర్యాక్ ఒకటి ఉంది .. దాన్ని నా బెడ్ రూమ్ కి మార్చాలి ... నేను ఒక్కదాన్ని మూవ్ చెయ్యలేను ... మీరు హెల్ప్ చేస్తే ఇద్దరం కల్సి ఈజీగా మూవ్ చెయ్యొచ్చు ..."

"సరే ... పదండి .." అంటూ ఆమెతో పాటు ఆమె ఉంటున్న ఫ్లాట్ కి వెళ్లాడు అభి ...

లోపలికి వచ్చాక ఇద్దరూ కల్సి ఆ ఉడెన్ బుక్స్ ర్యాక్ ని ఆమె బెడ్రూం లోకి మార్చారు ...

"చాలా థాంక్స్ ... మిగతావి నేను ఈజీగా సర్దుకోగలను .. ఇదొక్కటే కొంచెం బరువైంది .. మీరు హెల్ప్ చేసారు .. చాలా థాంక్స్ .."

"ఇట్స్ ఓ.కే .. ఈ ఫ్లాట్ లో మీరొక్కరే ఉంటున్నారా?"

"అవును ..."

"ఒంటరిగా అనిపించదా ..."

"చిన్నప్పటినుంచీ నాది ఒంటరి జీవితమే .. ఇప్పుడు కొత్తగా ఒంటరినేమీ కాదు ... "

ఆ మాట విని ఆమె వైపే ఓ క్షణం అలా చూస్తుండిపోయాడు ... 'ఎక్కడ విన్నాను ఈ మాట .. అవును ఆకాంక్ష కూడా ఇలానే అనేది ..'

"అభి గారు ... మంచి కాఫీ తెస్తాను ఉండండి .."

"నా పేరు మీకు??"

"హా హా .. అది పెద్ద కష్టమా ..." అంటూ నవ్వుతూ లోపలి వెళ్ళింది ..

అక్కడ ర్యాక్ లో ఉన్న పుస్తకాలను చూస్తున్నాడు అభి ..

"మీరు సిడ్నీ షెల్డన్ చదువుతారా?" అడిగాడు కాఫీ కప్పుతో వస్తున్న ప్రియని చూసి ...

"మై ఫేవరెట్ ..." అందామె ...

ఆశ్చర్యపోయాడు ....

******

డిసెంబర్ 31st, 2006.

ఆకాంక్ష అభికి ఇచ్చిన గిఫ్ట్స్ అన్నీ వెతికి మరీ కలెక్ట్ చేసుకుంటుంది ...

"ఇంకా నాకు సంబంధించినవి నీ దెగ్గర ఏమైనా ఉన్నాయా?" అంది అభి వైపు చూస్తూ ..

"నా ప్రాణం ఉంది కావాలా?"

"నేనేమీ పిశాచాన్ని కాదు ... నేను నీకు ఇచ్చిన సిడ్నీ షెల్డన్ బుక్స్ ఎక్కడ?"

షెల్ఫ్ వైపు చూపించాడు అభి ...

అన్నీ ప్యాక్ చేసుకుంటుండగా ... కార్ హారన్ వినిపించింది.. బాల్కనీ లోంచి చూసి ఎదో సైగ చేసింది ...

"ఎవరు?" అన్నాడు అభి

"రాజ్ ..."

"వాడొక ఈడియట్ ... వాడితో నీకేం పని ..."

"నీకంటే ఎన్నో రెట్లు నయం ... అయినా నా విషయాలు నీకు ఇక అనవసరం ..."

"పిచ్చిగా మాట్లాడకు ... నా మీద కోపంతో వాడికి దెగ్గర అవుతున్నావా ... వాడు నన్ను ఎంత మోసం చేసాడో నీకు తెలియదా ... "

"షటప్ ... నా లైఫ్ నా ఇష్టం ... నీ లాంటి సైకో కంటే రాజ్ ఎంతో బెటర్ ... హీ ఈజ్ మై గుడ్ ఫ్రెండ్ అంతే ..."

"అకీ ... గివ్ మీ ఏ చాన్స్ ... I will correct myself.. "

"Am exhausted giving u chances... Now, i don't wanna take any chance with you... you understand that..." అంటూ వెళ్లిపోతుండగా, ఆమెకి వెళ్లి అడ్డుగా నిల్చున్నాడు ...

"అభీ తప్పుకో..."

"వెళ్ళనివ్వను ... ప్లీజ్ .. నేను చెప్పేది విను ... నిన్ను వదులుకోలేను ..."

********

జనవరి 2nd, 2007

"ఏంటి అలా చూస్తున్నారు .." అడిగింది ప్రియ

"ఏమీ లేదు ... నా ఫ్రెండ్ ఒక అమ్మాయికి కూడా నీలాగే సిడ్నీ షెల్డన్ నోవెల్స్ ఇష్టం .."

"ఓహ్ అలాగా ... ఫ్రెండా... గాళ్ ఫ్రెండా?" అంది నవ్వుతూ

"హమ్ .... We broke up recently.."

"Oh am sorry ..."

"Thats ok... మీ గురుంచి చెప్పండి ... మీకు బాయ్ ఫ్రెండ్ లేడా?"

"నాదీ మీ స్టోరీనే ... విడిపోయాం ..." అంది

"అవునా ... ఏమయింది?"

"మెన్ ఈగో ... too much possessiveness ... ఆఫీసులో అందరితో నాకు రేలషన్ అంటగట్టి మెంటల్ టార్చర్ పెట్టాడు ... చివరికి భరించలేని స్థితికి వచ్చాను ..."

అభికి తానేమి వింటున్నాడో అర్థం కావడం లేడు ... "Who is she?" అనుకున్నాడు ఆశ్చర్యంగా ...

"ఆఫీస్ నుంచి లేట్ గా వచ్చి తనకి కాల్ చేస్తే .. 'ఈ రోజు ఎవడి బండి మీదో వెళ్ళావట... మీ ఆఫీస్ లో పని చేసే నా ఫ్రెండ్ శేఖర్ చెప్పాడు ... వాడితో బాగా క్లోజ్ గా మూవ్ అవుతున్నావట..' అంటూ ఏడిపించే వాడు ... ఒకోసారి 'తిరిగితే తిరిగావులే.. వాళ్ళతో నీ రాసలీలలు ఎలా సాగించావో చెప్పు ... విని తరిస్తా' అంటూ చెండాలంగా మాట్లాడేవాడు .. He was sick.."

అదంతా విని స్టన్ అయ్యి అక్కడే కొయ్యబొమ్మలా నిలబడ్డాడు అభి ..

******

డిసెంబర్ 31st, 2006.

"Get off my way.." అంది అతన్ని విదిలించుకుంటూ ...

"ప్లీజ్ అకీ ... ఇంకెప్పుడు అలా ప్రవర్తించను ...ఈ ఒక్కసారికి నన్ను క్షమించు .."

"ఇంక నాకు ఓపిక లేదు ... I have experienced the extremes of your psychopathic nature.. you are sick... మాట్లాడిన పతి మగాడితో రిలేషన్ అంటగట్టే నీలాంటి వాడిని ఇన్ని రోజులు ప్రేమించాను అన్న ఊహే నాకు కంపరం పుట్టిస్తుంది ..."

"అది నాకు నీ మీద ఉన్న అతి ప్రేమ అలా చేయించింది ... నువ్వెక్కడ నా చెయ్యి జారి పోతావో అన్న ఇన్సెక్యూరిటీ నాతో అలా చేయించింది ... నీ అందం చదువుతో పోలిస్తే నేను నీకు ఎక్కడా సరితూగను.. అందుకే నీ విషయంలో నాకు ఎప్పుడూ ఇన్సెక్యూరిటీ ఉండేది ... అందుకే ఓవర్ పోసేసివ్ గా ఉండేవాడిని.. ఇవన్నీ నీ ప్రేమ వల్ల కలిగినవే .. అంతే కానీ నేనేదో సైకోని కాదు .."

"Whatever, its over... రేపు నువ్వు పెళ్లిచేసుకోబోయే అమ్మాయిని అయినా ప్రేమతో చూసుకొని కనీసం మనిషివి అనిపించుకో ..." అంటూ డోర్ వైపు నడచింది ...

అభి ఒక్క ఉదుటున ఆమెని పట్టుకొని తన వైపుకి లాక్కున్నాడు ... ఆమెని గట్టిగా రెండు చేతులతో పట్టుకున్నాడు .. "Am not going to let you leave... " అన్నాడు బలవంతంగా ఆమె పెదవులపై ముద్దు పెట్టుకుంటూ ...

అతన్ని లాగి చెంప మీద కొట్టింది ...

"నిన్ను ఎక్కడికీ వెళ్ళనివ్వను... నువ్వు లేకపోతే నేను ఉండలేను .. నువ్వు నాతో పాటే ఉంటున్నావ్ ... ఎప్పటికీ .. ఇంకో పది కొద్దిసేపట్లో మొదటి సంవత్సరం రాబోతుంది ... మనం కొత్తగా కొత్త సంవత్సరానికి విషెస్ చెప్దాం ... " అంటూ బలవంతంగా ఆమెని ఎత్తుకొని బెడ్రూం వైపు తీసుకెళ్ళాడు ...వెళ్లి అక్కడ ఉన్న కబోర్డ్ డ్రాయర్ ఓపెన్ చేశాడు ...

*******

జనవరి 2nd, 2007

"He might not be sick as you think... He might not be a psycho as you think... He might be in love with u so deeply that he lost himself... " అన్నాడు అన్యమస్కంగా ...

ఆమె అతని వైపే చూస్తుంది ..

"అతను నిన్ను పిచ్చివాడిలా ప్రేమించాడేమో ... ఆ ప్రేమని నువ్వు అర్థం చేసుకొని ఉండాల్సింది .. అతని ప్రాబ్లెం ఏమిటోకనుక్కొని ఉండాల్సింది ..." అన్నాడు నెమ్మదిగా

"అతను ఒక మదమెక్కిన మృగం .." అంది .. ఆమె కళ్ళు ఎర్రగా నిప్పులు చెరుగుతున్నాయి ...

"షటప్ ..." అన్నాడు అప్రయత్నంగా ...

"ఏం .. ఎందుకంత కోపం... నీ గాళ్ ఫ్రెండుతో నువ్వు కూడా అలానే ప్రవర్తించావా?.. ఆమెని టార్చర్ పెట్టావా?..నిజం చెప్పు .. అందుకే నువ్వు ఇది తప్పు అని ఒప్పుకోలేకపోతున్నావు ..."

"అది నీకు అనవసరం ... నేను వెళ్తున్నాను ..." అంటూ వెనక్కి తిరిగాడు

"నువ్వేక్కడికీ వెళ్ళలేవు ..."

"వాట్ ??"

ఇంతలో డోర్ బెల్ మ్రోగింది ...

అభి వడివడిగా వెళ్లి డోర్ ఓపెన్ చేశాడు ...

**********

జనవరి ఫస్ట్ 2008....

"అభి అంకుల్..." అంది పదేళ్ళ అమ్ములు ..

అతని ప్రక్కనే కూర్చొని ఉంది అమ్ములు ...

అమ్ములు కళ్ళలోకి చూడలేకపోతున్నాడు అభి ...

"నన్ను క్షమిస్తావా అమ్ము ..." అన్నాడు ... అతని గొంతు బాధతో వణికిపోతుంది ..

"అమ్మ ఏడుస్తుంది అంకుల్... I hate you for that... నేను అమ్మ లేకుండా ఒక్క రోజైనా ఉన్నానా .. అమ్మ కూడా అంతే ... ఇప్పుడు నీ వల్ల ..."

"అందుకే నేను ఇంకా నరకం అనుభవిస్తున్నాను ..."

******

జనవరి 2nd, 2007

"అమ్ములు ..." అన్నాడు తెల్లబోయి ...

"అంకుల్ ... అమ్మ ఎక్కడికో వెళ్ళింది ... ఇంటికి తాళం వేసి ఉంది .. అందుకే ఇక్కడికి వచ్చా .." అంటూ లోపలికి వెళ్ళింది ....

అభికి ముచ్చెమాటలు పోశాయి ... 'వెంటనే ఇక్కడి నుంచి వెళ్లిపోవాలి ..' అనుకొని ఆ అపార్టుమెంట్ నుంచి బయటకి వచ్చి తన అపార్టుమెంటుకి వెళ్లాడు ...

మెల్లిగా నడుచుకుంటూ ... బెడ్రూం దెగ్గర ఆగాడు ...

మెల్లిగా డోర్ తెరుచుకొని లోపలి వెళ్లాడు ...

ఆ బెడ్ మీద హాయిగా నిద్రపోతుంది ఆకాంక్ష ...

అతను వెళ్లి ఆమె ప్రక్కనే పడుకొని ఆమెని కౌగిలించుకున్నాడు

"అకీ ... మై లవ్ ... నన్ను విడిచి నువ్వు ఉండలేవురా ... అందుకే నిన్ను నాతో పాటే ఉంచుకున్నాను ... ఐ లవ్ యు డార్లింగ్ ... నీకు నా మీద కోపంగా ఉండొచ్చు ... కానీ నీ మీద నాకు ఉన్న ప్రేమ ఆ కోపాన్ని చల్లార్చుతుంది .. నువ్వెప్పటికీ ఇలాగే నాతో పాటు ఉండాలిరా ... "

ఇంతలో బెడ్రూం తలుపు చప్పుడు అయింది ...

వెళ్లి తీశాడు ... ఎదురుగా ... ప్రియ..

"ప్రియా ..." అన్నాడు విస్మయంగా

మెయిన్ డోర్ వైపు చూశాడు ... లోపలి నుంచి బోల్ట్ వేసే ఉంది ..

ముచ్చెమటలు పోశాయి .. స్టన్ అయ్యి ఆమె చూస్తున్నాను ...

"ఎలా వచ్చావు?" అన్నాడు .. గొంతులో వణుకు స్పష్టంగా తెలుస్తుంది ...

"ఇది నీకు ఇద్దామని .." అంటూ అతనికి చూపించింది ... రివాల్వర్ ...

"ఇది నాది కాదు ... ముందు వెళ్ళు ఇక్కడి నుంచి ..."

"ఇది నీదే .. నా బెడ్రూంలో కబోర్డ్ డ్రాయర్ లో ఉంది ... మీది మీకు ఇచ్చాకే .. నేను వెళ్తాను ..."

*******

జనవరి 1, 2007.

దాదాపు ఒంటి గంట...

అభి బయటకి వచ్చాడు ...

కారిడార్ లో అటూ ఇటూ తిరుగుతున్నాడు ...

"హ్యాపీ న్యూ ఇయర్ అంకుల్ .." అంటూ దూరం అరిచింది అమ్ములు అతన్ని కారిడార్ లో చోడగానే ...

అతను సమాధానంగా చెయ్యి ఊపాడు ..

"అంకుల్ ఆకాంక్ష అక్క కూడా ఇక్కడే ఉంది కదా, తనకి కూడా విషెస్ చెప్పివస్తా ..." అంటూ అతని ఫ్లాట్ లోకి పరిగెత్తింది ..

అభి కి ఒక్కసారిగా గుండెజారింది ...

అభి వెంటనే వేగంగా పరిగెత్తాడు లోపలికి.... అమ్ములు ఆల్రడీ బెడ్రూం లో ఉన్న ఆకాంక్ష దెగ్గర ఉంది ...

******

జనవరి 3, 2007.

అపార్టుమెంట్ ముందు పోలిస్ జీప్ ఆగింది ...

అక్కడ ఉన్న వాచ్మెన్ దెగ్గరికి వచ్చి "ఇందాక ఫోన్ చేసింది నువ్వేనా?" అని అడిగాడు ఇన్స్పెక్టర్

"అవును సార్ ..."

"సరే...బాడీ ఎక్కడ?"

"పైన వాటర్ ట్యాంకులో ... బాగా వాసన వస్తుండటంతో అనుమానం వచ్చి చూసి మీకు కాల్ చేస్తున్నా .."

"ఓకే ... నాతో పాటురా ..."అని అక్కడ ఉన్న కానిస్టేబుల్స్ ని కూడా రమ్మని సైగ చేశాడు ...

వాటర్ ట్యాంక్ దెగ్గరికి రావడంతోనే బాడ్ స్మెల్ వస్తుండటంతో ముక్కులకి కర్చీఫులు కట్టుకొని ట్యాంక్ ఓపెన్ చేసారు ...

కానిస్టేబుల్స్ బాడీని బయటకి తీసారు ...

"ఈ బాడీ ఎవరిది?" అడిగాడు ఇన్స్పెక్టర్ వాచ్మెన్ ని

"ఇది అమ్ములు అనే అమ్మాయిది ... నాలుగో ఫ్లోర్ లో ఉంటారు వాళ్ళు .. మూడు రోజులుగా కనిపించడం లేదని కంప్లైంట్ కూడా ఇచ్చారు పోలిస్ స్టేషన్ లో ..." అన్నాడు వాచ్మేన్ ..

"అవును .. గుర్తుంది .. విషయం పాప తల్లితండ్రులకి తెలుసా?" అడిగాడు ఇన్స్పెక్టర్

"లేదు సార్.. నేను చెప్పలేదు .. అంత దైర్యం రాలేదు .. చూడగానే మీకు కాల్ చేశాను అంతే ... పాపం ఈ పాప అంటే ఆ తల్లికి ప్రాణం సారూ .. ఆమె భర్త కూడా ఈ మధ్యే చనిపోయారు .."

"చూస్తె గొంతు నులిమి చంపేసినట్లున్నారు ..." అని ఇన్స్పెక్టర్ అంటుండగా "సార్ .. ఈ రింగ్ దొరికింది ట్యాంక్ ప్రక్కన" అని చూపించాడు వాచ్మెన్ .. రింగ్ మీద AKI అని రాసి ఉంది.

"ఇది ఎవరిదై ఉంటుంది .." అన్నాడు ఇన్స్పెక్టర్

"నాకు తెలిసి ఇది అభిరాం గారిది అయి ఉంటుంది .. AKI అంటే ఆయన గాళ్ ఫ్రెండ్ పేరు .. ఆకాంక్ష .." అన్నాడు వాచ్మెన్

"ఓకే ... అతని ఫ్లాట్ ఎక్కడ ... "

"నాలుగో ఫ్లోర్ లోనే 402 ... అమ్ములు వాళ్ళ ఫ్లాట్ ప్రక్కన.."

"ఓకే..అతని ఫ్లాట్ కి వెళ్దాం పదండి .."

డోర్ బెల్ ఎన్ని సార్లు రింగ్ చేసినా ఎవరూ ఓపెన్ చెయ్యడం లేడు ...

"ఎందుకు.. ఎవరూ ఓపెన్ చెయ్యడం లేదు..."

"ఏమో సార్... అభిరాం గారు రెండు రోజుల నుండి ఇంట్లోనే ఉంటున్నారు .. ఏమైనా హెల్త్ ప్రాబ్లం ఏమో అనుకున్నాను .. ఆయనగారికి ఆకాంక్ష గారి గొడవలు అయాయి అని తెల్సింది సార్ .." అన్నాడు

"ఓకే .. నాకేదో అనుమానంగా ఉంది... లెట్స్ బ్రేక్ ద డోర్ .. అవునూ ఆ ప్రక్కన 403 ఫ్లాట్ ఎవరిదీ .." అడిగాడు ఇన్స్పెక్టర్ ..

"ఎవరూ ఉండటం లేడు సార్... ఆరు నెలలుగా ఆ ఫ్లాట్ ఖాళీగానే ఉంది ..."

"ఓహ్ ..."

******

జనవరీ ఫస్ట్ 2008

ఫ్లాట్ నెం 402

ఫ్లాట్ లో ఉన్న స్టూడెంట్స్ అందరూ గోల గోల చేస్తున్నారు ...

మందు తాగి ... డ్యాన్స్ వేస్తున్నారు ...

"సైలెన్స్ గైస్ ..." అంటూ అరిచాడు అశోక్

"ఎంజాయ్ చేస్తుంటే సైలెన్స్ అంటావేంట్రా బాబూ.." అన్నాడు ఒకడు

"నేను ఇప్పుడు చెప్పబోయేది ఇంకా బాగుంటుంది ... నేను మీకు చెప్పాను కదా ఈ రోజు ఒక ఇంట్రస్టింగ్ విషయం చెప్తాను అని .." అన్నాడు

"అదేంటో చెప్పరా తొందరగా ..." అన్నారు అందరూ

"ఓ కే ... ఈ ఫ్లాట్ లో సరిగ్గా సంవత్సరం క్రితం .. అంటే 2007 న్యూ ఇయర్ రోజున ... హత్య జరిగింది .." అన్నాడు

"హత్యా .. ఏంట్రా బాబూ .. ఈ టైం లో ఇలాంటివి చెప్తున్నావ్ .."

"హత్య జరిగిన టైం కూడా ఇదే ... అందుకే చెప్తున్నా " అన్నాడు కన్ను కొట్టి ...

"అలాంటి ఫ్లాట్ లో నువ్వెందుకు దిగావ్ రా ..." అన్నాడు ..

"నాకు ఎలాంటి భయాలు లేవులే ..." అన్నాడు అశోక్

"అసలు ఏం జరిగిందో చెప్పరా .."

"ఇదే ఫ్లాట్ లో అభిరాం లో అనే అతను ఉండేవాడు ... అతనికి ఆకాంక్ష అనే గాళ్ ఫ్రెండ్ ఉండేది .. ఇద్దరికీ సంవత్సరం క్రితం ఇదే రోజున ఎదో పెద్ద గొడవ అయిందట ... తను ఆమెని రివాల్వర్ తో కాల్చాడు ...కాల్చి అదిగో కనిపిస్తుందే అదే బెడ్రూంలో మూడు రోజులు పాటు ఉంచుకున్నాడు .. రోజూ ఆ శవం ప్రక్కనే పడుకునే వాడట.. హీ ఈజ్ ఏ సైకో టైప్ ... ఆ శవాన్ని ప్రక్కింటి పాప చూసిందని ఆమెని చంపి టెర్రస్ పైనున్న వాటర్ ట్యాంక్ లో పడేసాడు ..." అన్నాడు

"ఓ మై గాడ్ ... ఎవడ్రా బాబూ వాడు .. ఇంతకీ వాడిని అరెస్ట్ చేసారా?" అన్నాడు ఒకడు ...

"లేదు ... అతను తన గాళ్ ప్రెండ్ ని చంపిన మూడు రోజులు తర్వాత ఎవరి చంపేశారు తనని ... పోలీసులు తలుపులు బ్రేక్ చేసి ఓపెన్ చెయ్యగా అభిరాం బాడీ, ఆకాంక్ష బాడీ బెడ్రూంలో కనిపించాయి ... ఆ తర్వాతే ఇవన్నీ బైటకి వచ్చాయి "

"ఎలా?.. ఎవరు చంపారు తనని?"

"ఎవరో పాయింట్ బ్లాక్ మీద కాల్చారు ... ఆ చంపింది ఎవరు అన్నది ఇప్పటిదాకా తేలదేదు ... యు నో .. ఆ రివాల్వర్ మీద ఫింగర్ ప్రింట్స్ కూడా లేవట .. అదే రివాల్వర్ తో అంతకముందు అభిరాం ఆకాంక్షని చంపాడు ... అభిరాంని చంపింది ఎవరో ఇంతవరకు పోలీసులు కూడా కనిపెట్టలేదు .. పక్క ఫ్లాట్ లో అపుడప్పుడు ఎవరో అరుచుకుంటున్నట్లు గొంతు వినిపించేదట వాచ్మెన్ చెప్పాడు ..."

"మై గాడ్ ..."

ఇదంతా వాళ్ళ ప్రక్కనే ఉండి వింటూ ... నవ్వుకుంటూ బెడ్రూం వైపు వెళ్లాడు అభిరాం ... అతను అక్కడ ఎవ్వరికీ కనిపించడు ....

**** THE END *****

Yours Ramakrishna Reddy Kotla

ఓ రోజు రాత్రి రైల్లో...

2010-12-22T12:18:00.004+05:30

నడికుడి స్టేషన్ వచ్చింది ....

ట్రైన్ దిగాను .... బద్ధకంగా వళ్ళు విరుచుకొని, ఆ రాత్రి జరిగిన సంఘటన గుర్తుకువచ్చి కంపార్టుమెంటు బయట అతికించిన చార్ట్ చూశాను .. ఆశ్చర్యం వేసింది ... మళ్ళీ చూశాను మొత్తం ... భయం వేసింది ... మళ్ళీ చూశాను ... లేదు .. చార్ట్ లో నా పేరు లేదు ... నాకు సర్రున వెన్నులో వణుకు మొదలైంది రాత్రి జరిగింది తలుచుకోగానే .. లక్ నా పక్కన ఉండకపోతే ఎలా బుక్ అయ్యేవాడినో తలచుకోగానే ...........

****** పన్నెండు గంటల క్రితం ******

శబరి ఎక్సుప్రెస్ మరికొద్ది సేపట్లో ప్లాటుఫారం మీదకి రానున్నదనే అనౌన్సుమెంటు విని బ్యాగ్ భుజానికి తగిలించుకొని రెడీగా ఉన్నాను ....

ట్రైన్ వచ్చాక ఎక్కి, నా బెర్త్ ఎక్కడుందో చూసుకుంటూ వెళ్తున్నాను ... అది అర్థరాత్రి కావడంతో నంబర్లు సరిగ్గా కనిపించడం లేదు, అందరూ మంచి నిద్రలో ఉన్నారు ...

నేను సెల్ లైట్ తో నంబర్లు చూసుకుంటూ వెళ్తుంటే నా నంబర్ కనిపించింది ... కానీ ఆ బెర్త్ లో ఒకావిడ పడుకొని ఉంది ... అది నా బెర్తేనా అని మళ్ళీ చూసుకున్నాను నా టికెట్ లో ... అవును అది నా బెర్తే అని రూడీ చేసుకున్నాక, ఇక ఆమెని లేపక తప్పదు అని .. మెల్లిగా తట్టి లేపాను .... ఆమె నిద్రలో ముఖం అదోలా పెట్టి వింతగా చూసింది నా వైపు ...

"ఈ బెర్తు నాది?" అన్నాను

"కాదు ఇది మాదే... " అని మళ్ళీ పడుకుంది ...

ఈవిడెంట్రా బాబూ అనుకొని మళ్ళీ లేపి, నా టికెట్ చూపించి "ఇదిగో చూడండి... ఇది నాకు అలాట్ చేసిన బెర్త్ ..." అన్నాను.

"నువ్వేంటయ్యా బాబూ ... ఇది మా బెర్తు ... ఒకసారి నీ టికెటే చెక్ చేస్కో ..." అని ఆవులిస్తూ చెప్పి పడుకుంది ...

ఇదెక్కడి గోలరా బాబూ అనుకొని .. ఇక లాభం లేదనుకొని "మీ టికెట్ చూపించండి .." అన్నాను ఆమెని మళ్ళీ లేపి ..

"ఏంటయ్యా బాబూ నీ గోల అర్థ రాత్రి ..." అంది చిరాగ్గా

"అప్పనంగా నా బెర్తు మీద పడుకోడమే కాకుండా నాది గోల అంటావా ... చూపించు టికెట్ .." అన్నాను నాకు తిక్కరేగి ..

"టికెట్ నా దెగ్గర లేదు ... మా ఆయన దెగ్గర ఉంది ..." అంది

"ఎక్కడున్నాడు మీ ఆయన ... " అన్నాను చుట్టూ చూస్తూ ..

"వేరే కంపార్టుమెంటులో ... " అంది ...

"అలాగా ... అయితే వెళ్లి టికెట్ తీసుకురా .. అప్పటిదాకా నేను ఈ బెర్తు మీదే కూర్చుంటా .." అని ఆ బెర్తు మీద కూర్చున్నాను ...

ఆమె అసహనంగా నావైపు చూసింది ... నేను మటం వేసుకొని మరీ కూర్చున్నా ఆమె బెర్తు మీద ... ఇక తప్పదని లేచి వెళ్ళింది వాళ్ళ ఆయన దెగ్గరకు ... నాకు ఒక వైపు నిద్ర ముంచుకు వస్తుంది .. 'ఈ ఎదవ గోల ఏంట్రా బాబూ' అనుకున్నాను ...

ఒక పదినిముషాలు అయ్యాక వాళ్ళ ఆయనతో వచ్చింది ...

"ఇదిగోనండీ ఈ అబ్బాయే .. " అని నా వైపు చూపించింది ...

"చూడు బాబూ ... ఈ సీట్ మాదే .. ఇదుగో టికెట్ .." అని చూపించాడు ... నాకు మైండ్ బ్లాక్ అయ్యింది ... సేం సీట్ .. సేం కోచ్ ... హౌ .. హౌ ఈజ్ ఇట్ పాసిబుల్ ...

"అదేంటి... ఇద్దరికీ ఒకే సీట్ ఎలా ఇచ్చారు .. " అన్నాను ఆశ్చర్యపోతూ ...

"మీ టికెట్ చూపించండి .." అన్నాడు వాళ్ళ ఆయన ... నేను చూపించాను .. తను కూడా చూసి, అవును నిజమే అని కాసేపు ఆశ్చర్యపోయాడు ...

"చూడు బాబూ ... తనకి వంట్లో కూడా బాలేదు .. తనని ఈ బెర్తులోనే పడుకోనివ్వు ... మీరు టీసీని వెళ్లి కలిసి చెప్పండి.. ఆయన మీకు ఇంకో బెర్తు అరేంజ్ చేస్తాడు .." అని ఒక ఉచిత సలహా పడేసి వెళ్ళిపోయాడు ...

నాకు మెంటలెక్కింది ... ఆ ఆంటీ ఏమో హాయిగా బెర్త్ ఎక్కి కునుకు తియ్యడం స్టార్ట్ చేసింది ...

నాకు ఏం చెయ్యాలో అర్థం కాలేదు ... ట్రైన్ వేగంగా పరిగెడుతుంది.. లోపలా అంతా చీకటి ... ఇప్పుడు ఆ టీసీ గాడిని ఎక్కడ పట్టుకోవాలి ...

టీసీ గాడికోసం వెదకడం మొదలెట్టాను... వాడు ఎక్కడా కనిపించలేదు ... నాకు ఓ వైపు నిద్ర... రెండో వైపు అసహనం ... మూడో వైపు కోపం .. నాలుగో వైపు నా మీద నాకే "థూ దీనెమ్మ జీవితం .." అనే ఫీలింగ్ కలగలిపి వచ్చాయి .. రైల్వే నాకోడుకులని బండ బూతులు తిట్టుకున్నాను .... లల్లూ గాడి బొజ్జ భళ్లు మని పగిలిపోవాలి అని ఇష్టదైవాన్ని కోరుకున్నాను ...

ఏం చెయ్యాలో వెన్నపోక (పాలు ... పెరుగు .. ఇంతకముందే అయోపోయాయి .. సారీ), డబ్బులు పెట్టి సీట్ రిజర్వ్ చేసుకొని దిక్కులేని వాడిలా అటూ ఇటూ తోరుగుతున్న నా మీద నాకే ఓ క్షణం జాలి కలిగింది ... నాకే కాదు అక్కడ ఉన్న ఒక అబ్బాయికి కూడా జాలి కలిగింది అనుకుంటా .. "హలో ..." అన్నాడు ... ఆడు ఇంకా పడుకోలేదు అనుకుంటా

"హాయ్ ..." అన్నాను

"ఇందాక అక్కడ మీ కాన్వర్సేషన్ విన్నాను.. ఇద్దరికీ ఒకే సీట్ ఎలా ఇచ్చారో ఈ రైల్వే వాళ్ళు .. కంప్యూటర్లు కూడా తప్పులు చేస్తుంటే మనం ఏం చెయ్యగలం చెప్పు బాస్ .. " అన్నాడు

"నిజమే ... " అన్నాను

"మీరేమి కంగారు పడకండి ... పాపం మీకు బాగా నిద్ర వస్తున్నట్లుంది... మా దెగ్గర ఓ బెర్త్ ఖాళీగా ఉంది ... మేము నలుగురం రిజర్వ్ చేయించుకున్నాం .. కానీ మా ఫ్రెండ్ ఒకడు ట్రైన్ మిస్ అయ్యాడు .. సో మీరు ఆ బెర్త్ తీసుకోండి .." అన్నాడు

"అవునా ... చాలా థాంక్స్ బాసు ..." అన్నాను కృతజ్ఞతాపూర్వకంగా.. అప్పుడు వాడు నాకు అభయమిచ్చే ఆపత్భాందవుడిలా అనిపించాడు...

ఇక వాడు చూపించిన బెర్తులో పడుకొని ... ప్రొద్దున నడికుడి స్టేషన్ వచ్చాక దిగాను .. మధ్యలో టీసీ నాకొడుకు వస్తాడేమో నాలుగు కడిగేద్దాం అని చూసాను ... వాడు రాలేదు ...

***********

చార్టులో నా పేరు ఎందుకో లేదో బుర్ర బద్దలు కొట్టుకున్నా నాకు అర్థం కాలేదు...

రిజర్వ్ చేయించుకుంటే చార్ట్ లో ఉండాలి కదా ... ఎందుకు లేదు ...

ఆ ప్రక్క ఊరిలో ఉండే మా మామయ్య వాళ్ళ అబ్బాయి పెళ్ళికి వెళ్తున్నాను అప్పుడు ... వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్లానే కానీ నాకు ఇదే ఆలోచన ...

మా అన్నయ్య రైల్వే లో స్టేషన్ మాస్టర్ గా పని చేస్తున్నాడు .. ఆయన కూడా పెళ్ళికి వచ్చాడు .. ఆయన దెగ్గరికి వెళ్లి అడిగాను .. ఇలా నేను రిజర్వ్ చేసుకుంటే, నా పేరు చార్ట్ లో లేదు ... అదే సీట్ వేరే వాళ్ళకి అలాట్ చేసారు .. ఇలా ఎందుకు జరిగింది అని అడిగాను ...

"అలా జరగదు, ఏది నీ టికెట్ చూపించు .." అన్నాడు

నేను చూపించాను ... ఆయన చాలా పరిశీలనగా చూసి బాగా ఆలోచించాడు ...

"నువ్వు ట్రావాల్ చేసింది నిన్న రాత్రి కదా .." అన్నాడు

"అవును.. కావాలంటే డేట్ చూడండి పదమూడు ఫిబ్రవరీ ..." అన్నాను

"అవును ... కానీ నువ్వు ఇక్క ఒక పాయింట్ మిస్ అయ్యావ్ .." అన్నాడు

"ఏంటది .." అన్నాను

"నిన్న పదమూడే ... కానీ నీ ట్రైన్ తిరుపతిలో డిపార్చర్ అర్థరాత్రి పన్నెండు గంటల అయిదు నిముషాలకి .. అంటే ట్రావల్ డేట్ పద్నాలుగు అవుతుంది ... కానీ నువ్వు పదమూడుకి చేయించావ్ .. ఒక్క అయిదు నిముషాల గ్యాప్ లో డేట్ మారిపోయింది .. అది నువ్ గమనించలేదు .. చాలామంది ఇలాంటి తప్పులు చేస్తుంటారు ...రాత్రి ప్రయాణం అనగానే ఆ రోజు డేట్ కే రిజర్వ్ చేస్తుంటారు .. కానీ టైం కూడా గమనించాలి ... పన్నెండు దాటితే మరుసటి రోజు కింద లెక్కే కదా ... సో ఈ ఈవిధంగా నిన్న నువ్వు టికెట్ లెస్ ట్రావెల్ చేసావ్ .. టీసీ చూడలేదు కాబట్టి బతికిపోయావ్ లేకపోతే వాడు నీకు బాగా ఫైన్ వేసేవాడు తెల్సా .." అన్నాడు

నాకు దిమ్మ తిరిగి మైండ్ బ్లాక్ అయింది ... మరొక్కసారి నా టికెట్ చూసుకొని ... ఆ ఆంటీ ని తలచుకొని "థూ దీనెమ్మ జీవితం.." అనుకున్నాను ..

ఏమైంది ఈ వేళ... ఏంలేదు ... జస్ట్ పిచ్చెక్కింది.. కాస్త మెంటల్ కూడా కలిసింది ...

2010-12-04T04:58:00.004+05:30

ఇప్పుడే "ఏమైంది ఈ వేళ" సినిమా చూశాను ... వెంటనే నాకు అనిపించింది "అసలు ఏమైంది నాకీ వేళ ..పిచ్చెక్కిందా" అని....

ఆ సినిమా చూసి మెంటల్ ఎక్కి ఈ టపా రాస్తున్నా, సో ధైర్యం ఉన్న వాళ్ళే చదవండి.

అసలు ఆ సినిమా ఏంటి ... ఆ క్యారక్టర్స్ ఏంటి??... అసలు ఒక ఫ్యామిలీ మొత్తం వెళ్తే తలెత్తుకొని ఆ సినిమా చూడగలదా?.. టైటిల్ మాత్రం "ఏమైంది ఈ వేళ?"... సినిమా మొత్తం బూతు కావ్యం... ఎండింగ్ లో కొంచెం క్లాస్ కోటింగ్ ... చిన్న షుగర్ కోటింగ్ లాంటిది అన్నమాట ...

అసలు శేఖర్ కమ్ముల గాడ్ని పట్టుకొని తన్నాలి, ఆ తొక్కలో వరుణ్ సందేశ్ గాడ్ని హీరో చేసినందుకు ... వాడు హీరో ఎంటండి బాబూ ... ఇన్ని సినిమాలు చేసినా, అన్నిట్లో ఒకే యాక్షన్ ... వాడిది ఒక్క సినిమా చూసి, మిగతా సినిమాలు చూడక్కర్లేదు ... ఈ సినిమాలో వాడ్ని చూసి ఒక కామ పిశాచిని చూసినట్లు అనిపించింది నాకు ... థూ ఇంకా వాడిని స్క్రీన్ మీద చూడాల్సిన ఖర్మ ఏంటి మనకు ...

ఇక పోతే ఆ డైరెక్టర్ ... వాడి పేరేంటో గుర్తురావట్లేదు, నిజంగా వాడు నాకు కనిపిస్తే, వాడ్ని చంపేసి నేను జైలు కెళ్ళిపోతా హ్యాపీగా ... థూ వాడి జీవితం... ఒక సినిమాని ఎలా ఎగ్జిక్యూట్ చెయ్యాలో తెలియకపోయినా పర్వాలేదు, కానీ అసభ్యకరంగా చూపించి సినిమాని నెట్టుకురావాలనుకోవడం ఉంది చూసారూ... దానికి వాడిని ఏం చేసినా పాపం లేదు... ఇప్పటిదాకా వచ్చిన సినిమాల్లో అసభ్యం లేదని నేను అనట్లేదు, కానీ దీనిలో ఆ చెత్త డైరెక్టర్ ఆ అసభ్యతని చూపడానికి ఎన్నుకున్న మార్గం నిజంగా నీచం... అమీర్పేట హాస్టల్స్ లో ఉండే అమ్మాయిల మీద ఆ బూతు జోకులు ఏంటి??... అమీర్పేట అమ్మాయిలందరూ ఆ టైపు అని తీర్మానించేశారు ఈ సినిమాలో... అమీర్పేటలో ఉండే అమ్మాయిలందరికీ తప్పనిసరిగా బాయ్ ఫ్రెండ్స్ ఉండాలంట... వాళ్ళు అర్థ రాత్రుళ్ళ దాకా ఫోనులో ముద్దులు పెట్టుకుంటూ ... ఫోన్ శృంగారం చేసుకుంటారట... రాత్రుళ్ళు బాయ్ ఫ్రెండ్స్ రూముల్లో గడిపి వస్తారట ... రాత్రుళ్ళు రోడ్ల మీద చీకటిగా ఉన్న ప్లేసుల్లో ముద్దులు ముచ్చట్లు వగైరాలు ... ఇంటర్నెట్ కేఫుల్లో సరసాలు ఆడుకుంటారట... ఇంకా ఎన్నో... హీరోయిన్ మొదటిసారిగా హాస్టల్ కి వచ్చినప్పుడు ఆ హాస్టల్ లో ఉండే అమ్మాయి ఏమంటుందో తెల్సా.. "బాయ్ ఫ్రెండ్ ఉండటం... అతనితో తిరగడం.. రాత్రుళ్ళు గడిపి ప్రొద్దున రావడం .. అర్థ రాత్రుళ్ళు గంటలు గంటలు ఫోన్ లో మాట్లాడటం... రూమ్ లో సెక్స్ గురుంచి చీప్ గా మాట్లాడుకోవడం ... ఇవన్నీ ఒక అమ్మాయికి అమీర్పేట్ హాస్టల్ కి వచ్చేదాకా ఉండవట... వచ్చిన తర్వాత అవే ఉంటాయట ..." పైగా "ఇంత స్టాండర్డ్ స్టాట్స్ మైంటైన్ చేస్తున్నావ్ నీకు ఇంకా బాయ్ ఫ్రెండ్ లేడా" అని అడుగుతుంది హీరోయిన్ ని ... అసలు ఆ డైలాగ్ ఏ రకమైన మెసేజ్ పంపుతుంది యూత్ కి... ఆ హాస్టల్ లో ఒక అమ్మాయి ఉంటుంది "అరియో బుడ్డీ ..." అని ఎదో అటుంటుంది... దాన్ని చూస్తే నాకు గూబ పగలగొట్టబుద్దవుద్ది ..

ఆ హాస్టల్ లో ఉండే ఒక అమ్మాయి ప్రొద్దునే రూమ్ కి వస్తే "నైట్ అంతా ఎక్కడున్నావ్ " అని హీరోయిన్ అడిగితే ... " నా బాయ్ ఫ్రెండ్ రూమ్ లో ఏ/సీ ఉందని అక్కడే పడుకున్నాను " అని చెప్తుంది ...అసలు ఆ సినిమా చూసాక, ఎవడైనా అమీర్పేట్ హాస్టల్ లో ఉన్న అమ్మాయి అంటే, ఎలా చూస్తాడు ... ఒక ఐటం లా చూస్తాడా లేదా?.. పైగా చివరిలో హీరో "హైదరాబాద్ లో ఉండే అమ్మాయిల్లో ఒక్కతి కూడా వర్జిన్ ఉండదు, మీ అమీర్పేట్ హాస్టల్ గురుంచి ఇంక అసలు చెప్పాల్సిన పని లేదు" అంటాడు... అప్పుడు మన హీరోయిన్" అమీర్పేట హాస్టల్ అమ్మాయిల గురుంచి చీప్ గా మాట్లాడకు ... నేను ఊరుకొను.." అంటుంది... అప్పటిదాకా అమీర్పేట హాస్టల అమ్మాయిలందరూ _____ లు అని చూపించిన దర్శకుడు, హీరోయిన్ చేత ఆ మాట అనిపించి తను ఏమీ తప్పుగా చూపించలేదు అని చెప్పలనుకున్నాడేమె...ఒక మైండ్ లెస్ డైరెక్టర్ తీసిన చీప్ సీన్స్ కి అమీర్పేట్ లో ఉండే అమ్మాయిలు ఎందుకు శిక్ష అనుభవించాలి ... అమీర్పేట్ లో ఉండే అమ్మాయిలే కావచ్చు, మరే ఇతర హాస్టల్ అమ్మాయిలు అయినా కావచ్చు, ఎవరి పర్సనల్ లైఫ్ వాళ్లది .. అందరూ అలాంటి వాళ్ళే అయ్యి ఉండాల్సిన పనిలేదు... అలాంటప్పుడు అందరినీ ఒక గాటిన కట్టేసినట్లు అమీర్పేట అమ్మాయిలందరూ అలాంటి వాళ్ళే అని ఒక సినిమాలో చూపించడం ఎంత వరకు సమంజసం... అసలు కొంచెం అయినా సామాజిక స్పృహ ఉందా ఆ దర్శకుడికి ...

ఇకమిగతా విషయానికి వస్తే హీరోయిన్.. ఎంత దరిద్రంగా ఆమె క్యారక్టర్ డిసైన్ చెయ్యాలో అంత దరిద్రంగా చేశాడు ... ఒకసారి కాఫీకి కలుస్తారు హీరో హీరోయిన్లు ... అంతే వాళ్ళ ఫ్రెండ్షిప్ డవలప్ అయిద్ది ... ఇక్కడ నోట్ చెయ్యాల్సిన పాయింట్ .. ఫ్రెండ్షిప్ ... ఆ ఫ్రెండ్షిప్ గొడుగు కింద ...వాళ్ళిద్దరూ అర్థ రాత్రుళ్ళ దాక ఫోన్లు ... లేట్ నైట్ కలిసి రోడ్డు మీద తిరగడాలు ... హీరో అర్థ రాత్రి హీరోయిన్ హాస్టల్ కి వచ్చి ఎక్కడికో తీసుకెళ్ళిపోతాడు .. ఆమె ఆనందంగా వెళ్తుంది ... తర్వాత ఓ రోజు ఇంటర్నెట్ కేఫ్ లో ఆమె శరీరాన్ని పలు రకాలుగా ఆస్వాదిస్తాడు ... ఆమె ఆడ్డు కూడా చెప్పదు ... ఇంకో రోజు, కార్ లో ఎక్కడికో తీసుకెళ్ళి ... ఇరవై రెండేళ్లు ఆగాను, ఇక ఆగలేను అని ఆమెకి ముద్దు పెడతాడు ... ఆ తర్వాత పైత్యం ఇంకాస్త ముదిరి, వాడి రూమ్ మేట్ తో అంటాడు "నువ్వు ఆ రోజు రూమ్ కి తెచ్చుకున్న అమ్మాయికి ఫోన్ చెయ్యి, ఇక నా వల్ల కాదు నేను అర్జెంటుగా పాడాయిపోవాలి..." అని ... మరో రోజు హీరోయిన్ తో అంటాడు "ఇన్ని చేసాక, నేను తట్టుకోలేకపోతున్నాను... నాలో ఏవో రసాయనాలు ప్రవహిస్తున్నాయి ... మనం తప్పు చేసేద్దామా.. మా రూమ్ కి వస్తావా?" అంటాడు ... ఇక్కడ హీరోయిన్ వెంటనే "ఎస్ డార్లింగ్ చేసేద్దాం" అంటే హీరోయిన్ని మరీ ____ అనుకుంటారేమో అనుకున్నాడేమో డైరెక్టర్, ఆమెకి తర్వాత రోజు మార్నింగ్ దాక టైం ఇచ్చాడు ... ఆ తర్వాత రోజు మార్నింగ్ హీరోయిన్ హీరోకి కాల్ చేసి.. "సరే... ప్రేగ్నేసి ఏమీ రాదు కదా... " అంటుంది .. ఇక మన వాడు ఊరుకుంటాడా ... "అసలు అలంటి భయాలు నీకు అవసరం లేదు.." అన్నట్లు మాట్లాడి ... ఆమెని తన రూమ్ కి రప్పించుకొని ... ఆ తప్పు ఎదో చేసేస్తాడు .. ఇక్కడ మీరు గమనించాల్సింది ఏమిటంటే, హీరో హీరోయిన్ అప్పటిదాకా ప్రేమించుకోలేదు ... కనీసం లవ్ అనే టాపిక్ కూడా వాళ్ళ మధ్య రాలేదు... జస్ట్ ఫ్రెండ్స్ అనమాట ... కాని అన్ని పనులు కానిచ్చేసారు ... అంటే ఏంటి, ఫ్రెండ్షిప్ ముసుగులో ఎలాంటి పనులు అయినా చేసెయ్యొచ్చు అన్నమాట ... అది ఇక్కడ మన గ్రేట్ డైరెక్టర్ గారు చెప్పదలచుకున్న విషయం ... ఒక ఫ్రెండ్షిప్ ని ఇంత కన్నా నీచంగా చూపించడం మీరు చూసారా?.. విచిత్రం ఏమిటంటే పని పూర్తయ్యాక ... హీరో గారు హీరోయిన్ కి ప్రపోస్ చేస్తారు ... ఇంతకన్నా హాస్యాస్పదం ఇంకొకటి ఉందా... అప్పటివరకు ఆమెతో ఎంజాయ్ చెయ్యాలనే మోటివ్ తో ఉన్న వాడు, పని పూర్తయ్యాక పెళ్లి చేసుకోమని ప్రపోస్ చేస్తాడుట.... ఈ సీన్ లో తెలిసిపోతుంది అసలు ఆ డైరెక్టర్ గారి ప్రతిభ ఏంటో??.. సమాజంలో సవాలక్ష జరగొచ్చు, కానీ స్క్రీన్ మీద రియల్ లైఫ్ ని ప్రోజెక్ట్ చేసేప్పుడు కొంచెం సామాజిక స్పృహ కూడా ఉండాలి ...

అసలు ఈ సినిమా మొదటి నుంచి చివరి దాకా ఇలా చీప్ సీన్స్ తో నడిపించాడు ఆ దర్శకుడు .... బాబు నువ్వెవరో గాని నీకు శతకోటి దండాలు ... ఇంకెప్పుడు సినిమాలు తియ్యకు ... తీసినా కొంచెం చూసే జనాలని కూడా దృష్టిలో పెట్టుకో ... ఇప్పుడు ఒక ఫ్యామిలీ ఈ కళాఖండం చూస్తున్నారు అనుకోండి, వాళ్ళ మధ్య ఉన్న అమ్మాయి ఖర్మకాలి అదే అమీర్పేట హాస్టల్ లో చదువుతుంది అనుకొండి... అమీర్పేట కాకపోతే అంబరుపేట.. ఏదో ఒక హాస్టల్ లో చదువుతుంది అనుకోండి... ఆ సినిమా చూస్తున్నప్పుడు వచ్చే సీన్స్ ని చూసి ఆ తల్లిదండ్రులు వాళ్ళ అమ్మాయి గురుంచి ఏమనుకుంటారు ... ఎలా కంగారు పడతారు?? ..ఇక ఈ అమ్మాయి సిగ్గుతో ముఖం ఎక్కడపెట్టుకోవాలి??... అసలు ఈ సినిమా చూసాక అబ్బాయిల దృష్టిలో అమీర్పేట హాస్టల్ అమ్మాయిలు అంటే వాళ్ళు ఎంత చీప్ గా చూస్తారో మీ విజ్ఞతకె వదిలేస్తున్నా... అసలు అవి నిజంగా జరుగుతూ ఉండొచ్చు, ఉండకపోవచ్చు... కానీ అవి అలా శక్తివంతమైన సినిమా మాధ్యమం ద్వారా చూపించడం ఎంత వరకు సమజసం... అది ఎలాంటి ప్రభావాన్ని యువతపై చూపిస్తుందో ఒక్కసారి ఆలోచించండి ... అసలు ఈ సినిమాలో ఒక్క అమ్మాయికి కూడా క్యారక్టర్ ఉన్నట్లు చూపించలేదు ఆ దర్శకుడు, ఇక మీరు అర్థం చేసుకోవచ్చు ఆ సదరు దర్శకుడి చీప్ మెంటాలిటీ ...

నాకు నచ్చిన ఒకే ఒక్క విషయం ఈ సినిమా ఆవుట్ లైన్ స్టోరీ ... బట్ స్టోరీని ఎదో మొదటిలో చివరిలో టచ్ చేసి మిగతా మొత్తం ఈ బూతుతో నడిపించాడు ఆ గొప్ప దర్శకుడు... పెళ్లి చేసుకొని పరస్పర ఈగోల వల్ల విడిపోయిన జంట, తరువాత తమ కొత్త పార్టనర్స్ ని సెలెక్ట్ చేసుకునే క్రమంలో తమ మధ్య దాగి ఉన్న తమ ప్రేమని గుర్తించి, మళ్ళీ కలుసుకుంటారు ఇదీ స్తూలంగా కథ... ఇదే కథని ఏంతో అందంగా, సరయిన భావోద్వేగాలతో తెరకెక్కిస్తే ఒక గొప్ప సినిమా అవుతుంది... బహుసా అది ఆ దర్శకుడికి చేతకాలేదేమో, ఈ కథని నడిపించడానికి ఏవేవో చీప్ ట్రిక్స్... చీప్ సీన్స్ ... చీప్ క్యారెక్టర్స్ ని పెట్టాడు ... చివరికి సినిమా చూసిన వాళ్ళకి ఒక అసభ్యకరమయిన సినిమా చూసిన ఫీలింగ్ కలగకమానదు... ఈ సినిమా చూసిన చిరాకు...తిక్క...మైండ్ బ్లాక్.... మెంటల్ లాంటి వివిధ వివిధ ఫీలింగ్స్ మధ్య ఈ పోస్ట్ రాశాను ... మీకు చదవడానికి ఏమైనా ఇబ్బంది కలిగిస్తే సారీ.... బట్ నాకు చెప్పాలనిపించింది ... చెప్పాను ....

---- మీ రామకృష్ణ

Priscilla Presley and the Wooden House - 1

2010-11-18T00:04:00.004+05:30

"Priscilla...."

"Yes, Kiran...."

"Wanna play with me? Let's go to wooden house"
"Am afraid I can't... He will kill me, if i play with you"
"Who?"
"Your Joseph uncle... He is mad at me.. He shouted at me not to see you again.."
"He shouted at you??.. How dare he shout at my Priscilla.. If i see him shout at you again, I will kill him"
She broke into tears... "why do u like me so much?" she asked him

"You are my world... you are the one with whom i can laugh, cry, play..... and die..."

******* After 15 years **********

Late కల్నల్ శ్రీ భానుప్రకాష్ గారి ఇల్లు, ఆ ఊరికి దూరంగా ప్రకృతి అందాలకు దెగ్గరిగా, ఎప్పుడూ పక్షుల కిలకిలరావాలతో, ఇంటి ప్రక్కనుండి పారే సెలయేటి సరిగమలతో నిత్యం ప్రకృతి సంగీతం ఆలపిస్తూ ఉండేది...

ప్రశాంతతకి పుట్టిల్లుగా అనిపించే ఆ ఇంటిలో ఆ రోజు మాత్రం పరిస్థితి అందుకు పూర్తి భిన్నంగా ఉంది...కల్నల్ గారి ఇంటినిండా పోలీసులు..హాల్లో రక్తపు మడుగులో జోసఫ్ మృతదేహం..
అదే రక్తపు మడుగులో కూర్చొని జోసఫ్ వైపు చూస్తూ "You killed my Priscilla...You deserve this ..." అని తన చేతిలో ఉన్న రక్తపు మరకల కత్తిని చూస్తూ "Only you understood my pain ..." అంటూ ఆ కత్తిని ముద్దుపెట్టుకున్నాడు సూర్యకిరణ్.
అది చూసిన ఎస్.ఐ అతన్ని కాలర్ పట్టుకొని లేపి "కానిస్టేబుల్స్ ఇతన్ని జీప్ లో ఎక్కించండి...." అంటూ ఆర్డర్ వేశాడు.

సూర్యకిరణ్ కి బేడీలు వేసి ఇంటి బయటకి తీసుకొచ్చి పోలీసు జీపులో ఎక్కించారు...

అతని మొహం క్రోధంతో ఎర్రబారి ఉంది... కళ్ళు నిప్పులు చిమ్ముతున్నాయి.... అతని ఒంటినిండా రక్తపు మరకలు..

పోలీసులు అతన్ని తీసుకెళ్తున్నప్పుడు కూడా అతని ముఖంలో ఎటువంటి భావాలు లేవు..

"Be here and complete the formalities...శవాన్ని పోస్ట్-మార్టంకి తరలించండి..ఘటనకి సంబంధిన అన్ని క్లూస్ జాగ్రత్తగా సేకరించండి .."అని వెళ్తూ అక్కడ ఉన్న కానిస్టేబుల్స్ కి చెప్పాడు ఎస్.ఐ.

*****

సూర్య కిరణ్ ని కోర్టులో హాజరు పరిచారు....

కోర్టులో విచారణ జరగడానికి సిద్ధంగా ఉంది...

బోనులో నిలబడ్డ సూర్యకిరణ్ ని ఉద్దేశించి "మీ తరపున వాదించడానికి డిఫెన్స్ లాయర్ ఎవరైనా ఉన్నారా?" అంది జడ్జ్ రాధికా దేవి.

లేరన్నట్లుగా తల అడ్డంగా ఊపాడు సూర్యకిరణ్.

"ఓ.కె. పబ్లిక్ ప్రాసిక్యూటర్ గారు, మీరు వాదనని మొదలు పెట్టొచ్చు..." అంది.

పబ్లిక్ ప్రాసిక్యూటర్ చక్రధర్ లేచి నిల్చుని, బోనులో నిలబడ్డ సూర్యకిరణ్ వైపు ఓ సారి చూసి చిన్నగా భుజాలెగరేస్తూ నవ్వి, జడ్జ్ వైపు తిరిగి "యువర్ హానర్, ఈ కేసులో పెద్దగా వాదించడానికి ఏమీ లేదు... ఘటనా స్థలంలో దొరికిన క్లూస్ బట్టి సూర్య కిరణ్ అనబడే ఇతనే జోసఫ్ అనే వ్యక్తిని దారుణంగా హతమార్చాడు అనేది తెట తెల్లం అయింది ... మీరు కూడా ఆ క్లూస్ రిపోర్ట్స్ చూడండి .." అన్నాడు ...

కోర్టు బంట్రోతు ఆ రిపోర్ట్స్ ని జడ్జ్ కి అందజేశాడు ...

చక్రధర్ మళ్ళీ మాట్లాడుతూ "యువరానర్, ఇతనే హత్య చేశాడని రిపోర్ట్స్ చూస్తున్న మీకు అర్థమయ్యే ఉంటుంది ... కానీ ఎందుకు చేశాడు, అతని మోటివ్ ఏంటి అనేది కూడా మనం తెలుసు కోవాలి కాబట్టి నిందితుడిని ఇంటరాగేట్ చెయ్యడానికి అనుమంచించవలసిందిగా కోర్టు వారిని కోరుతున్నాను "

"గ్రాంటెడ్"

చక్రధర్ సూర్యకిరణ్ దెగ్గరికి వచ్చి "జోసఫ్ నీకు ఎలా తెలుసు?" అని అడిగాడు ..

"అతను మా నాన్నగారు నాకోసం నియమించిన గార్డియన్"

"ఓ.కే. అతన్ని అంత కిరాతకంగా చంపడానికి కారణం?"

"......."

"మిస్టర్ సూర్యకిరణ్, జోసఫ్ ని నువ్వే చంపావని చెప్పడానికి ఖచ్చితమయిన సాక్ష్యాధారాలు ఉన్నాయి... నువ్వు మౌనంగా ఉన్నంత మాత్రాన లేక ఖండించినంత మాత్రాన నీ మీద అభియోగం చెరిగిపోదు... ఇప్పుడు హత్య ఎందుకు చేశావో కారణం చెపితే, ఆ కారణాన్ని బట్టి నీకు పడే శిక్ష తీవ్రత ఆధారపడి ఉంది.. "

"జోసఫ్... నా ఒక్కగానొక్క స్నేహితురాలిని చంపాడు...నా ప్రాణాన్ని, నా ప్రపంచాన్ని, నా సంతోషాన్ని నాకు దూరం చేశాడు .." గద్గదమయింది సూర్యకిరణ్ గొంతు...

అది విన్న చక్రధర్ ఒక్కసారిగా ఆశ్చర్యపోయాడు... కోర్టులో ఉన్న జనాలు అందరు ఒక్కసారిగా ఒకరితో ఒకరు ఏదేదో మాట్లాడుకోవడం... జడ్జ్ ఆర్డర్ అనడం ఒకేసారి జరిగిపోయాయి....

"వాట్... జోసఫ్ నీ స్నేహితురాలిని చంపాడా? ఎప్పుడు చంపాడు? అది నువ్వు చూశావా?... ఎలా చెప్పగలుగుతున్నావు?"

"ఒక నెల క్రితం...నేను చూడలేదు ... కానీ నాకు తెలుసు"

"ఒక నెల క్రితం నీ స్నేహితురాలు చంపబడితే, నువ్వు అతనికి ఇన్ని రోజులుగా ఎటువంటి హానీ తలపెట్టకుండా నిన్న అతన్ని అతి క్రురంగా చంపడానికి కారణం?" అడిగాడు చక్రధర్.

"జోసఫ్ నా స్నేహితురాలిని చంపినట్లు నాకు నిన్నే తెలిసింది... ఒక నెల రోజులుగా ఆమె నాకు కనపడక పోయేసరికి పిచ్చెక్కిన వాడిలా అయ్యాను.. నరకయాతన అనుభవించాను.." అతని కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి...

"అదే ఎలా?... అందుకు ఏదైనా సాక్ష్యం ఉందా?"

"......."

"ఎవరా స్నేహితురాలు ... నీ ప్రేమికురాలా?...ఆమె పేరు?"

"అది మీకు అనవసరం... జోసఫ్ ని ఎందుకు చంపానో, చెప్పమన్నారు చెప్పాను ..."

"నువ్వు చెప్పేది నిజమని ఎలా నమ్మడం... " అంటూ జడ్జ్ వైపు చూసి "యువరానర్, జోసఫ్ క్రైమ్ రికార్డ్ తెలుసుకోవడానికి మీ సమ్మతం కోరుతూ, అందుకు పోలిస్ వారిని ఆజ్ఞాపించవలసిందిగా కోరుతున్నాను" అన్నాడు చక్రధర్...

ఇంతలో సూర్యకిరణ్ అందుకొని "జోసఫ్ నా స్నేహితురాలిని కిరాతకంగా చంపినట్లు మూడో కంటికి తెలీదు.. ఇంక పోలీసులకి ఎలా తెలుస్తుంది?.. అయినా ఈ హత్య నేనే చేసాను.. అందులో ఎటువంటి సందేహం లేదు.. నేనేమి పశ్చాత్తాప పడటం లేదు.. నేను ఎంత కఠిన శిక్షకైనా సిద్ధమే.. అటువంటప్పుడు ఇంక కారణాలు తెలుసుకొని ఏం చేస్తారు?" అన్నాడు..

"తెలుసుకోవలసిన బాధ్యత న్యాయస్థానానికి ఉంది..నువ్వు అతనిపై వేసిన అభియోగానికి, ఆతనికి నేర చరిత్ర ఉందో లేదో తెలుసుకోవడం చాలా ముఖ్యం.. దర్యాప్తు చేసేందుకు అది సహకరిస్తుంది.." అన్నాడు చక్రధర్.

"గ్రాంటెడ్, సంబంధిత పోలిస్ అధికారి జోసఫ్ క్రైమ్ రికార్డ్ ని వచ్చే వాయిదాలో కోర్టు వారికి సమర్పించవలసిందిగా కోరుతున్నాను... The court is adjourned for the next week... అప్పటిదాకా ముద్దాయిని రిమాండ్ లో ఉంచవలసిందిగా పోలీసు వారిని ఆజ్ఞాపించడమయినది.." అంటూ పైకిలేచింది జడ్జ్ రాధికా దేవి.

******

జోసఫ్ పోస్టు మార్టం రిపోర్ట్ పోలీసులకి అందజేశాడు డాక్టర్..

"ఇక బాడీని వాళ్ళ కుటుంబీకులకి హ్యాండ్ ఓవర్ చెయ్యొచ్చు.." అన్నాడు డాక్టర్

"ఈయనకి ఒకే ఒక్క కూతురు ఉంది లండన్ లో ...ఇంకెవరూ లేరు ...ఆమెకి కబురు చేశాము... రేపు ప్రొద్దున ఆమె వస్తుంది.. ఆమెకి అప్పగించండి .." అన్నాడు ఎస్.ఐ.

"అలాగే..." అన్నాడు డాక్టర్.

******

"నేను సూర్య కిరణ్ ని కలవాలి" అందామె ఎస్.ఐ.తో పోలీసు స్టేషన్ కి వచ్చి

"మీరెవరు?" అన్నాడు ఎస్.ఐ.

"అయామ్ రేచల్... లాయర్ ని... అతను ఒప్పుకుంటే వచ్చే వాయిదాలో తన తరపున వాదించాలనుకుంటున్నాను... అందుకు అతనితో మాట్లాడాలి.." అందామె స్థిరంగా.

అది విన్న ఎస్.ఐ. పకపక నవ్వి "ఏంటి... వాడి వైపు వాదిస్తారా... నేరం కూడా ఒప్పుకున్నాడు కోర్టులో... వాడికి ఆల్మోస్ట్ శిక్ష ఖాయమయింది.. కేవలం ఆ శిక్ష ఎంత తీవ్రంగా ఉంటుంది అనేది మాత్రమే తేలాలి... ఇక మీరేం వాదిస్తారు ఇందులో..." అన్నాడు.

"చూద్దాం... మీరు అనుమతిస్తే, నేను అతనితో కొద్దిసేపు మాట్లాడుతాను .." అందామె

"అలాగే..." అంటూ కానిస్టేబుల్ వైపు తిరిగి "ఆ సూర్యకిరణ్ సెల్ కి తీసుకెళ్ళు మేడంని.." అన్నాడు

కానిస్టేబుల్ రేచల్ ని సూర్యకిరణ్ ఉన్న సెల్ కి తీసుకువెళ్ళి, లాక్ ఓపెన్ చేసి ఆమెని లోపలి పంపి అతను బయటే నిల్చున్నాడు...

ఆ సెల్ లో ఒక మూల కూర్చొని ఉన్నాడు సూర్యకిరణ్... అతని ముఖంలో ఎదో బాధ... కోపం.. సర్వస్వం కోల్పోయినట్లు సూన్యంలోకి చూస్తున్నాడు ...

ఆమె నెమ్మదిగా అతని దెగ్గరికి వచ్చింది ...

"మిస్టర్ కిరణ్... " అందామె చిన్నగా

అతను ఆమె వైపు విచిత్రంగా చూశాడు ...

"నా పేరు రేచల్ .... నేను లాయర్ ని ... నీ కేసు వాదించాలనుకుంటున్నాను .." అంది

ఒక భావరహితమయిన నవ్వు విరిసింది అతని పెదవుల పైన ....

"మీరు నాకు కొన్ని వివరాలు చెప్పగలిగితే ...."

"మీరు నా తరపున వాదించాల్సిన అవసరం లేదు ... నాకు ఈ జీవితం మీద ఎటువంటి ఇంట్రెస్ట్ లేదు... నాకు ఏ శిక్ష పడ్డా ఒకటే... " అన్నాడు

"కావచ్చు ... కానీ ఈ హత్య మీరు చేసిన కారణం నేను తెలుసుకోవాలి ... మీ స్నేహితురాలిని జోసఫ్ చంపారు అన్నారు ... ఆయనకి ఆ అవసరం ఎందుకు వచ్చింది... మీరు ప్రతీకారంగా జోసఫ్ ని అంత కిరాతకంగా చంపారు అంటే, ఆ స్నేహితురాలుకి మీకు మధ్య ఉన్న సంబంధం ఎలాంటిది?...మీకు జోసెఫ్ కి మధ్య రేలషన్ ఎలా ఉండేది?....ఇవన్నీ నేను తెలుసుకోవాలి.." అందామె చాలా స్థిరంగా ...

"అవన్నీ మీరు ఎందుకు తెలుసుకోవాలి... చెప్పాను కదా నాకు ఏ లాయర్ సహాయం అవసరం లేదని... సో, మీకు అవన్నీ చెప్పాల్సిన పని లేదు ..." అన్నాడు

"ఉంది మిస్టర్ సూర్యకిరణ్ ... చెప్పాల్సిన బాధ్యత మీకు ఉంది... తెలుసుకోవలసిన అవసరం నాకు ఉంది ... Because Am Joseph's only daughter, Rachel.... "

ఆ మాట వినగానే నిశ్చేష్టుడై ఆమెనే చూస్తూ ఉండి పోయాడు సూర్యకిరణ్...

"సొంత తండ్రిని హతమార్చిన వాడికి మరణ శిక్ష పడాలని కోరుకోవాలి కానీ, ఇలా హంతకుడిని వెతుక్కొని మరీ వచ్చి సహాయం చేస్తాను అంటుంది ఎవరీ పిచ్చిది అనుకుంటున్నావా?..." అంటూ అతని వైపు చూసింది ...

అతను ఆమె వైపు చూడలేక తలదించుకుని ఉన్నాడు ....

"అందుకు మా నాన్న జోసఫ్ కారణం.. నేను మా నాన్నకి దూరంగా లండన్ లో ఉంటున్నా ఫోన్ చేసిన ప్రతిసారీ నీ గురుంచి ఎన్నో విషయాలు చెప్తుండేవాడు, అతను నీ గురుంచి నాకు ఎప్పుడూ చెప్పే మాటలే కారణం ... నీ ప్రవర్తన కారణం.. అన్నిటికీ మించి... ముఖ్యమయిన కారణం... మీ ఇంటి ప్రక్కన ఉన్న ఉడెన్ హౌజ్... అందులో ఉండే నీ ప్రాణ స్నేహితురాలు ప్రిసిల్లా ప్రెస్లీ." అంది రేచల్ జాగ్రత్తగా సూర్యకిరణ్ ని గమనిస్తూ...

ఆ మాట విన్న సూర్యకిరణ్ చివ్వున తల ఎత్తి ఆమె వైపు చూసాడు.. వణుకుతున్నట్లు ఉంది అతని దేహం.. వళ్ళంతా చెమటలు... అతని కనుపాప వేగంగా అటూ ఇటూ కదులాడుతుంది.. అతని కళ్ళ వెంబడి నీళ్ళు...

"ప్రిసిల్లా..... ఆమె గురుంచి నాకు తెలియాలి...మా నాన్న ఆమెని చంపాడు అని నువ్వు చేసిన అభియోగంలో నిజమెంతో నాకు తెలియాలి.. అందుకోసం నీ కేస్ నేను టెక్ అప్ చెయ్యాలి.. నీకేదో సహాయం చెయ్యడం నా ఉద్దేశ్యం కాదు.. మా నాన్న మీద నువ్వు చేసిన అభియోగం తప్పు అని నిరూపించండం.. అసలు నువ్వు మా నాన్నని చంపడం వెనుక ఉన్న అసలైన కారణం తెలుసుకోవడం..." అందామె తన వైపే చూస్తూ..

అతను ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు... మౌనంగా ఆమె వైపే చూస్తూ ఉండి పోయాడు...

"అసలు ప్రిసిల్లా ఎవరు? She is a British girl.. ఆమెకి నీకు ఎలా పరిచయం?" అడిగింది రేచల్...

"Your Dad... He killed my Priscilla....He killed my happiness...He destroyed my little world....Priscilla Presley.... She is my childhood sweetheart...." అతను చెప్తుండగా జాగ్రత్తగా అతన్నే గమనిస్తుంది రేచల్..

Meet you all with the much exciting second part, hold your breath till then ---- Ramakrishna Reddy Kotla

నేను శీను రమణ @ ట్రెక్కింగ్ ఆపరేషన్

2010-11-14T04:01:00.004+05:30

కొన్నికాంబినేషన్స్ జీవితంలో ఎప్పుడూ వర్కవుట్ అవ్వవు....

--> బాలకృష్ణ , అతని చేతిలో భగవద్గీత, అతని ప్రక్కనే మదర్ తెరిస్సా..

--> ఆర్. నారాయణమూర్తి, అతని నోట్లో సాక్సో ఫోన్, చుట్టూ ఆఫ్రికన్ డాన్సర్లు...

-->భక్తీ పాటకి ముమైత్ ఖాన్ డాన్స్, ఆమెకి నిండుగా కప్పి ఉన్న చీర, ఆ పాటకి వందేమాతరం శ్రీనివాస్ సంగీతం

-->నేను, నా కుడి ప్రక్కన శీను, ఎడమ ప్రక్కన రమణ....

***

"ఒరేయ్ ఈ రోజు ఈవెనింగ్ ఎలాగైనా ట్రెక్కింగుకి వెళ్దాంరా ..." అడిగాడు రమణగాడు యధావిధిగా పళ్ళు తోముకోడానికి శీను గాడి పేస్టు, వళ్ళు తోముకోడానికి నా మైసూరు సబ్బు తీసుకొని బాత్రూంకి బైల్దేరుతూ ...

"అలాగే వెళ్దాంలే ...." అన్నాను నా మైసూరు సబ్బు కేసి జాలిగా చూస్తూ ...

"నీ ఎబ్బ కాకి నాకొడకా... నా పేస్టు యూజ్ చెయ్యొద్దని ఎన్ని సార్లు చెప్పాను భే..." అంటూ వచ్చి రమణ గాడి చేతిలోని పేస్టు లాక్కున్నాడు శీనుగాడు...

"ఈ ఒక్క రోజుకి ఇవ్వరా ... ఇప్పుడు నా పెట్టె వోపెన్ చేసి నా పేస్టు తియ్యలేను ..."

"వోరినీ కాకి మొహానికి నా తుపాకి.... నీ పేస్టు ఉంచుకొని కూడా నాది వాడుతున్నావా రోజూ ....తియ్యి నీ పేస్టు ముందు ...వోపెన్ చెయ్యి నీ పెట్టె ..." అంటూ బలవంతంగా రమణ గాడి పెట్టె ఓపెన్ చేయించాడు ...

అందులో ఇంకా సీల్ కూడా ఓపెన్ చెయ్యని కాల్గేట్ పేస్ట్ ని బయటకి తీసి విస్మయంగా మొహం పెట్టి "దీన్ని ఇంకా వోపెన్ కూడా చెయ్యలేదా మహానుభావా ..." అంటూ ఆ టూత్ పేస్ట్ వైపే చూస్తూ ఒక్కసారిగా దిమ్మ తిరిగి స్థాణువై స్టన్ అయ్యి అలాగే చూస్తూ, అంతలోనే తేరుకొని "నీ లఫంగి ఫేసులో నా ఫిరంగి... దీని యక్స్ పైరీ డేట్ కూడా దాటిపోయింది కదరా .... ఎన్నేళ్ళు అయిందిరా దీన్ని కొని ..." అన్నాడు కొరకొరా చూస్తూ ...

"ఏమో ... నన్ను ఈ కాలేజీలో చేర్పించేప్పుడు మా నాన్న కొన్నట్లు గుర్తు ... దాదాపు ఓ రెండేళ్లు అయ్యిందేమో ... అంతే కదరా రెడ్డిగా ..." అన్నాడు నా వైపు చూస్తూ ...

నేను నా మీద జాలిపడటం తప్పితే ఏమీ చెయ్యలేకపోయాను ... వాడు రెండు సంవత్సరాలుగా మా పేస్టు, సబ్బు, పౌడరు, సెంటు వగైరాలు వాడిన దాని ఖర్చు లెక్కకడితే ఒక పేద విద్యార్ధికి ఉచిత విద్య అందించవచ్చేమో అనిపించింది నాకు... అది తలచుకోగానే సన్నని వణుకు పుట్టింది ...

"రేపు నువ్వు కొత్త సబ్బు, కొత్త పేస్టు కొనుక్కొని కనిపించలేదో ... ఈ ఎక్స్ పైరీ దాటిన పేస్టుతో బలవంతంగా నీకు పళ్ళు తోమించి పది రోజుల్లో నీ పళ్ళన్నీ ఊడిపోయేలా చెయ్యకపోతే నేను మద్దెలపాలెం శీనే కాదు ..." అంటూ వాడిని వదిలేశాడు ... రమణ గాడు లేట్ చెయ్యకుండా బాత్రూంలో దూరాడు ...

వాడు బయటకి వచ్చేసరికి నా సబ్బు కాస్తా అర సబ్బు అయ్యింది ... నాకు చిరాకు దొబ్బింది " కొత్త సబ్బుని అర సబ్బు చేశావు కదరా... నీ లాంటి వాడెవడో డాష్ నాది కాకపోతే కాశి కైనా డేకుతానన్నాడట..."అన్నాను ..

"డాష్ లో ఏంటి?" అన్నాడు రమణ రోజూలాగే వాడి టవల్ అనుకొని నా టవల్ తో తుడుచుకుంటూ ...

"డాష్ కిందకి ఇన్నేళ్ళు వచ్చాయి ఆమాత్రం అర్థం చేసుకోలేవా?" అన్నాను...

"మళ్ళీ ఇంకో డాషా?"

"అన్ని డాష్ లకి ఒకటే అర్థం ...డాష్ నా కొడకా ..." అంటూ బాత్రూంలో దూరాడు శీనుగాడు ...

రమణ గాడు నా పౌడర్ ని ఒక పిడికెడు వంపుకొని అందులో కొన్ని నీళ్ళు కలిపి పేస్టులా చేసి మొఖానికి సున్నం కొడుతుంటే నా జీవితం మీద నాకే విరక్తి కలిగింది ...

శీను గాడు కూడా రెడీ అవ్వడంతో నేను లేచి " పదండ్రా బాబూ...క్లాస్ టైం అయింది ...అసలే ఈ రోజు సుస్మితకి విషయం చెప్పేయాలి .."అన్నాను బైటకి నడుస్తూ

"వావ్ చెప్పెస్తున్నావా...మాకూ చెప్పరా ఏం చెప్పబోతున్నవో .." అన్నాడు రమణగాడు నన్నే అనుసరిస్తూ..

"ఏముంది... ఈ.డీ.సి నోట్స్ తీసుకున్నారా తనది... చాలా తప్పులు రాసింది.. చూడు ఎన్ని తప్పులు రాశావో అని చెప్పెయ్యబోతున్నా .." అన్నాను నేను ...

రమణ, శీనుగాడు జాయింట్ గా "థూ ..." అన్నారు ...

****

సాయంత్రం కాలేజీ నుంచి రాగానే ట్రెక్కింగుకి బైల్దేరాము ... ట్రెక్కింగ్ అంటే ..మా కాలేజీ వెనుక ఉన్నతుప్పల్లో పడి వెళ్ళడమే ... అలా వెళ్తూ మధ్యలో వచ్చే పాము పుట్టల్ని, చెరువు గట్టుల్ని, చింత చెట్టుల్నీ, తేనె పట్టుల్ని దాటుకొని వెళ్లగా వెళ్లగా చక్రద్వారబంధం అనే ఊరు వస్తుంది.. ఆ ఊరు కూడా దాటి, వెళ్లగా ఓ స్మశానం...అక్కడికి చేరుకోవాలని మా టార్గెట్ ఈ రోజు .

అసలే కాకి రంగులో ఉండే రమణ గాడు నల్ల షర్టు, నల్ల జీన్స్, నల్ల షూస్ వేసుకోడం చూసి కొంచెం చీకటి పడ్డాక వాడు ఎక్కడ ఉన్నాడో కనుక్కోవడం అసాధ్యం అని తలచి... మనిషి కనిపించకుండా మాటలు వినిపిస్తే దెయ్యం అని దడుచుకొని చస్తామేమో అని వగచి ... వాడిని బలవంతంగా ఒప్పించి తెల్ల షర్ట్ వేయించాను... శీను గాడు బాడీ ఫిట్ స్లీవులేస్ బనీన్, కార్గో పాంట్... నేను పసుపు పచ్చని జీన్స్, ఎర్రటి టీ-షర్ట్, దేవీ చౌక్ లో కొన్న చలువ కళ్ళద్దాలు, చేతులో టార్చ్ లైట్...ఇక బైల్దేరాము....

అయిదింటికి మొదలెట్టాము మా ట్రెక్కింగ్ ....కాలేజీ వెనుక నుంచి తుప్పల్లోకి వెళ్ళాం ... చిందరవందరగా ఉన్న దారిలో అంతకన్నా చిందరవందరగా నడుస్తూ వెళ్తున్నాము ..

"తొమ్మిది కల్లా మనం హాస్టల్ కి రిటర్న్ అవ్వాలి ..." చెప్పాను నేను

"అలాగేలేరా... ఇంతకీ ఇటేపు ఎళ్తే చక్రద్వారబంధం వస్తుందంటావా?..." అడిగాడు రమణ ..

"అవును ...మనం మలుపులు తిరగకుండా ముక్కుసూటిగా ఎళ్ళిపోవడమే ...." అన్నాను ..

అలా ముక్కుసూటిగా నడుస్తున్న మాకు చిన్న అలసిపోయిన-బ్రేక్ తీసుకోవాలి అనిపించి ఆగాము... మంచి నీళ్ళు దాహం వేశాయి... బాటిల్ మర్చిపోయిన విషయం గుర్తొచ్చి రమణ గాడిని బండ బూతులు తిట్టాడు శీనుగాడు .. దాంతో అలిగిన రమణ గాడు ఆ ప్రక్కనే ఉన్న చింత చెట్టు కింద కూర్చొని దాన్ని గిల్లుతూ చిన్నప్పుడు తన ఎదురింటి అబ్బాయి ఎప్పుడూ తనని తొండి చేసి ఓడించే విషయం గుర్తు తెచ్చుకొని "ఎందుకు నాకే ఎప్పుడూ ఇలా అవుతుంది..." అనుకోని ముక్కు చీదుకుంటూ ఏవో గొణుక్కుంటున్నాడు ....

"బాటిల్ మర్చిపోవడంలో ఆడి తప్పేం లేదు కదరా ..." అన్నాను శీనుగాడితో ...

"మరి మన పేస్టులు, సబ్బులు, పౌడర్లు నానారకాల కిరాణా సామాన్లు కిలోల్లెక్కన కడికి పారేస్తుంటే, అందులో ఆడి తప్పు లేదా... " అడిగాడు యువరానర్ టైపు లో ...

నాకు లాజిక్ అర్థం కాలేదు ...చిన్న రివెంజ్ సీన్ అనుకున్నా ...

బ్రేక్ తరువాత మళ్ళీ నడక ప్రారంభించాము ...అలా నడుస్తూ ఉండగా కనుచూపు మేరల్లో చక్రద్వారబంధం పొలిమేరలు కనిపించాయి ... ఆ ఉత్సాహంతో స్పీడు పెంచి ఊళ్లోకి చేరుకున్నాము ...ఊళ్లోకి ఎంటర్ కాగానే సెంటర్లో ఉన్న "ఎర్రబాబు పాన్ షావు" లో ముగ్గురం మూడు లిమ్కాలు తీసుకొని తాగుతున్నాం .. ఎవడు ముందు తాగేస్తే వాడు డబ్బులు తియ్యాల్సి వస్తుందని ఎవడికి వాడు చప్పరిస్తూ లిమ్కా తాగుతున్నాం ... అప్పుడు నేను గమనించగా లిమ్కా మొత్తం తాగేసి ఇంకా చప్పరిస్తున్నాడు రమణగాడు .."ఇంకేం చప్పరిస్తావులే ..." అన్నాను వాడిని చూసి ..ఇక నటించి లాభం లేదని ..లిమ్కా బాటిల్ పక్కన పెట్టి వెనుక జేబులోంచి పర్సు తీసి అందులోంచి కొంత డబ్బు తీసి మాకు చూపించకుండా షాప్ లో ఉన్న పాన్ డబ్బా మీద పెట్టి "మిగతా చిల్లర మీరు ఇచ్చేయండి .." అని మాకు చెప్పి అలా పక్కకి వెళ్లాడు ...

నేను ఉన్న రెండు చుక్కలనే అయిదు నిముషాలుగా చప్పరిస్తుండగా... శీను గాడు పర్సు తీసి "బాలన్స్ ఎంత ఇవ్వాలి?" అడిగాడు

"22.50" అన్నాడు పాన్ షాపోడు...

"అదేంటి ...మా వాడు కొంత మనీ ఇచ్చాడుగా ..." అన్నాడు శీను గాడు

"ఇచ్చాడు .....రూపాయన్నర " అన్నాడు పాన్ షాపోడు ...

శీనుగాడు వెయ్యి సెంటీగ్రేడుల ఉష్ణ తీవ్రతతో రమణగాడి వైపు చూశాడు... అసలే కాకిని మరిపించే కలర్ ఆయే, ఇంకేం ఉంది స్పెషల్ గా మాడటానికి మా రమణ గాడి దెగ్గర, కనుక ఆ ఉష్ణ తీవ్రత దాసోహం అంది రమణ గాడి ముందు ...

"ఆడి పర్స్ లో అంత కన్నా ఎక్కువ మనీ మైంటైన్ చెయ్యడు కదరా శీనుగా... లైట్ తీసుకో.." అన్నాను లిమ్కా ఎక్కువసేపు చప్పరించి ఇరవై రెండు రూపాయలు సేవ్ చేసానని హ్యాపీగా ఫీల్ అవుతూ ....

"చక్రద్వారబంధం వచ్చేసాము ...ఇక ఇక్కడనుంచి స్మశానానికి ..." అన్నాను నేను

"నేను రెడీ ..." అన్నాడు రమణ గాడు

"నేను కూడా రెడీనే ఆ స్మశానంలో నిన్ను పాతేయ్యడానికి ..." అన్నాడు శీను పళ్ళుకొరుకుతూ..

"చూడరా రెడ్డిగా...శీను గాడికి నా మీద ఎప్పుడూ కోపమే... అమెరికాలో ఆడెవాడో ఇంకొకడ్ని చంపితే అదంతా ఆడు ప్రొద్దున్నే ఇక్కడ నా మొహం చూడటం వల్లే జరిగిందని చెప్పి బండబూతులు తిడతాడురా ..." అన్నాడు నాకు కంప్లయింట్ చేస్తూ...

"వాడి కోపానికో అర్థం ఉందిరా రమణగా... ఇలా పరాన్నజీవిగా బతకడం అసహ్యంగా లేదూ ... " అన్నాను

"నేనేమీ పరాన్నజీవిని కాదు... నా అన్నం నేనే తింటున్నా " అన్నాడు

"పరాన్నజీవి అంటే నువ్వు నా అన్నం పళ్ళెం లాగేసుకొని లాగించేసి చేతులు కడుక్కొని వెళ్లి బాబ్బోవడం కాదు ... మేము డబ్బులతో కొన్న వాటిని నువ్వు ఫ్రీగా నీ అబ్బ సొత్తులా వాడుకోవడం ..." అన్నాను

"మీరు నా ఫ్రెండ్స్ రా ...మీ దెగ్గర నాకు మొహమాటం ఏమిటీ ...మీరేవో రెండు మాటలు అంటే పట్టించుకుంటానా చెప్పు ..మీవి నావి కాదా చెప్పు ..." వాడి మాట పూర్తి కాకుండానే శీను గాడు తగులుకొని "చెప్పిచ్చుకు కొడతా చేపల చెరువులో ఈగలు పట్టే ఎదవా ... మా ఊరు నక్కపల్లి...మా ఇల్లు పొలంకెల్లి అని నువ్వన్నప్పుడే నేను అర్థం చేసుకున్నా నువ్వు శనిగాడికి సైడ్ మెంబెర్ అని .. ఏంటీ మావన్నీ నీవా... నీ సత్తరు ఫేసులో నా తాడు .... నీకు ఫ్రెండ్స్ అయిన పాపానికి మమ్మల్ని రెండు సంవత్సరాలు కిరాణా కొట్టులా వాడుకున్నావు కదరా ...నీ లతుకూర్ ఫేసులో నా లంగరు హౌస్ ... " అంటూ కడుపులో రగులుతున్న మంటతో ఏం మాట్లాడుతున్నాడో కూడా అర్థం కావట్లేదు శీనుగాడికి... ఆడి కడుపు మంట ఈడి గుండె మంటై మొహం మాడ్చుకున్నాడు రమణగాడు

ఇంతలో చక్రద్వారబంధం బ్యూటీస్ కొంత మంది నవ్వుతూ తుళ్ళుతూ అటువైపు వెళ్ళడం మా ముగ్గురి కంటపడింది... అప్పటిదాకా రకరకాల అవయవాల్లో రకరకాల మంటలతో మండుతున్న శీనుగాడు, రమణగాడికి ఆ అమ్మాయిల చూపులు ఫైర్ ఇంజిన్ లా మారి ఆ మంటలను ఆర్పేశాయి .. వెంటనే శీనుగాడు పాకెట్ దువ్వెన తీసి దువ్వాడు..రమణ గాడు కాలర్ ఎగరేసి "తొందరగా దువ్వెన ఇవ్వు భే.." అంటూ గుసుసుసలాడాడు శీనుగాడితో ... నేనేం తక్కువ తిన్నానా, దేవిచౌక్ లో కొన్న నా చలువ కళ్ళద్దాలు తీసి పెట్టుకొని చిన్నగా విజిల్ వేస్తూ నిల్చున్నా...

ఆ అమ్మాయిలు మమ్మల్ని చూస్తూ వెళ్తూ వాళ్ళలో వాళ్ళు నవ్వుకుంటున్నారు ..."ఒసేయ్ ...ఇంజనీరింగ్ కుర్రాళ్ళే ...ఆ దర్పం చూస్తే తెలియట్లా.." అందొక అమ్మాయి ...

ఆ మాటతో రెచ్చిపోయిన రమణ గాడు..."ఇదిగో తెల్లచీరా...అదిగో మల్లెపూలు .." అని పాడుతూ రెండు చేతులు పైకెత్తి...రెండు కళ్ళు ఎడంగా చాపి..డ్రిల్ ఎక్సరుసైజులు చెయ్యడం మొదలెట్టాడు ...

శీను గాడు "నేనొక ప్రేమ పిపాసిని..." అంటూ గడ్డం గోక్కుంటూ ఆకాశం కేసి పిచ్చి చూపులు చూస్తున్నాడు ...నేను నా చలువ కళ్ళద్దాలతో అమ్మాయిలు ఎక్కడున్నారో సరిగ్గా కనిపించక చిన్నగా తావిళ్ళాడుకుంటున్నా...

"ఇంజనీరింగోళ్ళు అయితే ఏటి ...ఎరకలోళ్ళు అయితే ఏటి..అమ్మాయిలను చూస్తే ఈ ఎదవలందరికీ ఒకటే పైత్యం ...ఆడు చూడు ఇంకాసేపు అయితే చీకట్లో కలిసిపోయేలా ఉన్నాడు, కొండముచ్చులా ఆ డాన్స్ చూడు ... " అంది ఒక అమ్మాయి రమణ గాడిని చూస్తూ ...అది విన్న రమణ గాడు ..ఆ పాటకి డాన్స్ బదులు డ్రిల్ ఎక్సరుసైజు చేసిన కృష్ణని బండ బూతులు తిట్టుకున్నాడు ...

"కానీ అక్కడ ఒక గుడ్డోడు ఉన్నాడు చూశారా...పాపం దేవుడు అతనికి కళ్ళు లేకుండా చేశాడు...చూడెలా తవిళ్ళాడుకుంటున్నాడో..." అంది ఇంకొక అమ్మాయి నన్ను చూసి...నేను ఖంగుతిని దెబ్బకి ఆ కళ్ళద్దాలు తీసి, నేను గుడ్డివాడ్ని కాదు అని నిరూపించుకునేందుకు ప్రయత్నించా....నా ప్రయత్నాన్ని అర్థం చేసుకొని "అతను గుడ్డివాడు కాదు .. చూడు ఎంత చక్కగా ఉన్నాడో ... సూప్పర్ గా ఉన్నాడు ... భలే అందగాడు .." అందామ్మాయి ....నేను సుయ్ య్ య్ య్ య్ మని సరాసరి అంతరిక్షంలోకి వెళ్ళిపోయి, అక్కడ కక్షలో తిరుగుతున్న ఎన్నో ఉపగ్రహాలను పరిశీలించి..మళ్లీ భూలోకంకి తిరుగు ప్రయాణం అయ్యి మార్గ మాధ్యంలో విమానంలో "నేను తోడగోడితే.." అనే సినిమా షూటింగ్ కి వెళ్తున్న బాలకృష్ణని పలకరించి...తొడగొట్టి...కిందకి వచ్చేసా..చక్రద్వారబంధానికి...ఈ లోపు ఆ అమ్మాయిలు వెళ్ళిపోయారు ....

ముగ్గురం కాళ్ళీడ్చుకుంటూ బైల్దేరాము అక్కడనుంచి ... స్మశానంకి దారెటో మాకు తెలియక పోవడంతో ఒకతన్ని అడిగాము ..

"స్మశానం ఎక్కడండి?"అంటూ అడిగాను

"స్మశానమా??...ఎందుకు అబ్బాయిలూ?" అడిగాడు ఆయన ఆశ్చర్యంగా

"ఏం లేదు ... స్మశానంలో రోజూ ఒక పావు గంట వాకింగ్ చేస్తే మా వాడికి ఉన్న పిచ్చి తగ్గిపోతుంది అని డాక్టర్ చెప్పాడు .." అన్నాడు శీను గాడు రమణ గాడిని చూపిస్తూ ...

"ఇలా తిన్నగా పోతే ఇజయా సినిమా హాల్ వత్తాది...అది దాటుకుంటూ ఇంకా సక్కగా ఎల్తే మట్టిబాట...అట్టాగే ఓ పర్లాంగు పోతే వల్లకాడు ..." అని చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు ...

మేము అలాగే అంటూ నడుచుకుంటూ వెళ్తున్నాము ..కొద్ది దూరం వెళ్ళాక, నా పక్కన ఇద్దరూ లేరు ... ఏమయిపోయారబ్బా అనుకొని వెనక్కితిరిగి చూసేసరికి ఇద్దరూ చొంగ కార్చుకుంటూ ఎటో చూస్తున్నారు ...నేను వెనక్కి వచ్చి వాళ్ళ చూపు వైపు ఓ చూపు విసిరా ... విసిరిన ఆ చూపు అక్కడనుంచి రానంటుంది ...'విజయా టాకీసులో మాంచి మళయాళ చిత్రం "రాత్రికి రా కాటేస్తా..." రోజూ రాత్రి 9గం ఆట మాత్రమే....రండి వచ్చి కాటేయించుకొండి.." అని ఆ సినిమా పోస్టర్ ఉంది అక్కడ ...రమణ గాడు వాచ్ వైపు చూసి "ఇప్పుడు ఏడున్నర...ఇంకా గంటన్నర ఉంది ..." అన్నాడు ...

"నీకు అవసరమంటావా ఈ సినిమా ..." కిచ కిచ నవ్వాడు శీను గాడు ...

నాకు కర్తవ్యం గుర్తుకువచ్చి.." మనం స్మశానానికి ట్రెక్కింగుకి వచ్చామని మర్చిపోయారా ...పదండి త్వరగా స్మశానానికి వెళ్లి...మరి తొమ్మిదింటికల్లా హాస్టల్ లో ఉండాలి .." అన్నాను ...

రమణ గాడు ఆ సినిమా చూడాల్సిందే అన్నాడు ... శీను గాడు కూడా పోనిలే పాపం రమణగాడు ముచ్చటపడుతున్నాడుగా అన్నాడు... ఈడికి ఈ సినిమా పోస్టర్ చూసేసరికి రమణగాడి మీద జాలి కలిగిందే అనుకున్నా...మొత్తానికి ట్రెక్కింగుని గాలికి వదిలారు ...

"ఒరేయ్ ఈ సినిమా అయ్యేసరికి పదవుద్ది...మనం అప్పుడు హాస్టల్ కి వెళ్ళడం కష్టం .." అన్నాను

"పర్వాలేదు ... సతీష్ గాడిది ఈ ఊరే కదరా ..ఆడికి బైక్ ఉంది..దిగబెట్టమందాము ..." అన్నాడు రమణ గాడు ...

మొత్తానికి ఈనాకొడుకులు ఫుల్ ఫిక్స్ అయినట్లున్నారు అనుకొని, ఇక నేనేమి మాట్లాడలేదు ...

విజయా టాకీస్ ఎదురుగా ఉన్న 'రాజ్యం మిలటరీ హోటల్' లో తలా రెండు పుల్లట్లు తిన్నాం ...కాసేపు అక్కడ ఉన్న యాపు చెట్టు క్రింద కూర్చొని పిచ్చాపాటి మాట్లాడుకున్నాం ...ఇంతలో ఓ పెద్దాయన వచ్చాడు అక్కడికి ..

"ఏ ఊరు అబ్బాయి మీది ...ఈ ఊరి కుర్రాళ్ళలా లేరే ..." అడిగాడు ...

"మేము ఇంజనీరింగ్ స్టూడెంట్స్ ...." చెప్పాడు రమణ గాడు

"అట్టాగా ...ఏటి మా ఊరు వచ్చేరు...ఏదైనా పనా ..." అడిగాడు

"రాత్రికి రా కాటేస్తా ..." అంటూ ఇంకా ఏదో అనబోతుండగా రమణగాడి డొక్కలో పొడిచాడు శీనుగాడు..

"ఏం లేదండీ... ఈ ఊరి ప్రక్కనే కదా మా కాలేజీ...ఊరికే అలా సరదాగా కాలక్షేపం కోసం ఇలా వస్తుంటాం... పల్లెలు చాలా ప్రశాంతంగా ఉంటాయి కదా ..." అన్నాను నేను కవర్ చేస్తూ ...

"అట్టాగా మరి సెప్పరే... ఈ ఊళ్ళో చాల ఇసేసాలు ఉన్నాయి...ఈ సారీ కాస్త పొద్దుటింతల రండి ..." అన్నాడు ఆయన..

"ఖచ్చితంగా వస్తాము ... మీ ఇల్లు ఎక్కడ .." అన్నాడు రమణ గాడు ...

నేను ఇంకో పోటు పొడిచాను రమణ గాడిని 'మూసుకొని ఉండు భే' అని ...

"ఈ పక్క బజార్లోనే ...రండి మా ఇంటికి పోదాం ...పొద్దున్నే కాలేజీకి ఎళ్ళిపోదురుగాని ఎట్టాగూ ఈ టైంలో కాలేజీకి ఎట్టా ఎల్తారు ..." అన్నాడు ఆయన ...

మా ముగ్గురి గొంతులో వెలక్కాయ ఒకేసారి పడింది ...

"అబ్బే పర్లేదండి ....మాకు అలవాటే మేము వెళ్తాం ..." అన్నాడు శీనుగాడు ..

"మీరు ఇప్పుడు మా ఇంటికి రావాల్సిందే అబ్బాయి...అంతే.. మర్చేపోయా నా పేరు చినరాజు...ఈ ఊరి ప్రెసిడెంటుని.. మా ఊరోచ్చిన ఇంజనీరింగ్ కుర్రాళ్ళు మా ఇంటికి రాకుండా పోతే ఎట్టా ...మీరు ఇప్పుడు వొచ్చి మా యావిడ చేసిన బొమ్మిడాయిల పులుసు, ఉలవ చారు అన్నం తిని వెళ్ళాలి అంతే ..." అన్నాడు

"మేము ఆల్రడీ తినేశాం ..." అన్నాడు రమణ గాడు ... 'రాత్రికి రా కాటేస్తా' ఎక్కడ మిస్ అయిపోతానో అని భయంగా ఉంది రమణ గాడికి ..

"తిన్నా సరే...కొంచెం అయినా తినాల్సిందే ... మా ఇంటి బొమ్మిడాయిల పులుసు ఎంత బాగుంటది అనుకున్నారు .... కాకపోతే తిన్నాక వచ్చేద్దురు గాని రండి ..." అంటూ లేచాడు

నేను టైం చూసాను 8 15 అయింది ...సరేలే తిరిగి వచ్చేయ్యచ్చు అని "అలాగే ..." అన్నాను ...

వాళ్ళింటికి తీసుకెళ్ళిన చినరాజు...మొదట వాళ్ళిల్లు మొత్తం చూపెట్టడం మొదలెట్టాడు ...తర్వాత తమ తరతరాలగా వచ్చిన ఆస్తి, ఊరిలో తమ పలుకుబడి, తమ తాత ముత్తాతలు ఊరికి చేసిన మేలు, తను ప్రెసిడెంటుగా చేసిన గొప్ప పనులు, మన్ను మశానం ఆడి శార్ధం పిండా కూడు మొదలగువాటి మీద ఏకధాటిగా ప్రసంగించడంతో... మాకు జీవితం మీద క్రమ క్రమంగా విరక్తి రాసాగించి ...టైం చూసా 8 45...ఇక బైట పడాలి అనుకొని "చినరాజు గారు ...ఇక మేము వెళ్తాం ..."అన్నాను ...

"ఏటి ఎల్తారా .... మా ఇంటికొచ్చి బొమ్మిడాయిల పులుసు రుచి సూడకుండా ఎల్తారా ...మా పరువేం గావలి ...మిమ్మల్ని నేనే దేగ్గరుండి రేపు ప్రొద్దున్నే నా కారులో కాలేజీ దెగ్గర వదిలేస్తా...మీరిక మాట్లాడకండి ..." అన్నాడు ...

"మీరే కదా కొద్దిసేపు ఉండి వెళ్ళిపొండి కావాలంటే అన్నారు ...మళ్లీ ఇప్పుడేంటి ఇలా ..." అన్నాడు రమణ గాడు, చిన్నపిల్లాడికి చాక్లెట్ ఇస్తా అని ఊరించి చివరికి ఇవ్వను పో అన్నప్పుడు కలిగే బాధ ధ్వనించింది రమణ గాడిలో ...

రమణ గాడి మాటలు పట్టించుకోకుండా చినరాజు గారు "ఏవే...కుర్రాళ్ళకి భోజనాలు ఏర్పాటు చెయ్యి ...." అని కేకేశాడు ....

ముగ్గురం దేబురు మొహాలు వేసుకొని బొమ్మిడాయిల పులుసు తినసాగాము ... టైం చూసా 9 15...మా ముగ్గురి మనస్సులో ఒక్కసారి విజయా టాకీస్ మెరిసి మాయమయింది ....

"ఏమే అబ్బాయిలకి ఇంకో చేప ముక్క ఎయ్యి ....ఎరా, అబ్బాయి ఎట్టా ఉండాది మా యావిడ బొమ్మిడాయిల పులుసు ....ఒసేయ్ ఉలవ చారు కూడా అట్రా ..." అన్నాడు వాళ్ళావిడని కేకేస్తూ ....

Have a great day --- --------------------------------------------------Ramkee

కిషన్, The S.P.L and ఒక పిల్ల దెయ్యం

2010-10-30T03:04:00.000+05:30

ఒక వ్యక్తి తన దేశానికి తాను ప్రధాని అయితే, ఎంత గొప్పగా ఫీల్ అవుతాడో తెలియదు కాని, మా స్కూల్ కి నేను ఎస్పీయల్ (S.P.L.) అయినప్పుడు మాత్రం అంతకు పది రెట్లు ఎక్కువ గొప్పగా ఫీల్ అయ్యాను... దానికి కారణం, స్కూల్ లో మనకు హీరో ఇమేజ్ రావడంతో పాటు, పదవ తరగతి అంకుల్స్ ఉండగా తొమ్మిదో తరగతిలో ఉన్న నేను ఎస్పీయల్ కావడం.. పదవ తరగతిలో ఉన్నవాళ్ళకు అప్పటికే మీసాలు గడ్డాలు రావడంతో, తొమ్మిదో తరగతిలో ఉన్న మేము ఇంకా పాల బుగ్గల పసి మొగ్గలుగా ఉండటంతో, వాళ్ళు మాకు అంకుల్స్ గా కనపడే వాళ్ళు...

ఎస్పీయల్ గా స్కూల్ కారిడార్ లో ఠీవీగా నడిచివెళ్తుంటే, ఎదురుగా వచ్చే అంకుల్స్ అసూయ జ్వాలలు నా మీద ఎగసిపడుతుంటే, కాలర్ మెలిపెట్టి కళ్ళెగరేసి వాళ్ళకు కుళ్ళుపుట్టిస్తుంటే, పళ్ళ కింద పళ్ళు కొరుకుతూ వాళ్ళు చేసే పటపట శబ్దానికి నేను వ్యంగ్యంగా నవ్వుకుంటూ లేని మీసాన్ని గర్వంగా మెలెయ్యడంలో ఉన్న మాంచి కిక్ ఏంటో తెలిసొచ్చింది...

మా స్కూల్ లో ఎస్పీయల్ పోస్టుకి స్టూడెంట్స్ వోటింగ్ ఉండదు, టీచర్స్ ఏకగ్రీవంగా ఒక స్టూడెంటుని ఎన్నుకుంటారు.. మా స్కూల్ ప్యూన్ నుంచి ప్రిన్సీ దాకా నేనంటే ఒక మంచి వోపీనియన్ ఉండబట్టి (అదెలాగో నాకు ఇప్పటికీ అర్థం కాదు.. ఒకవేళ నేను మరీ బుద్దిమంతుడిలా నటించాల్సిందిబోయి జీవించానేమో..), ఆ వోపీనియన్ నాకు ఎస్పీయల్ పోస్టు తెచ్చిపెట్టింది....

అప్పటిదాకా సీపీయల్(C.P.L.) గా సంతృప్తి చెందిన నేను ఎస్పీయల్ అవ్వడంతో నాలో కర్లాన్ పరుపు మీద కునుకు తీస్తున్న "ఒకేఒక్కడు" "భారతీయుడు" నిద్రలేచారు... లేచీ లేవడంతోనే మొహం కూడా కడుక్కోకుండా తమ ఆకలి తీర్చమని నన్ను పోరుపెట్టారు... ఇక నేను రెచ్చిపోయాను.. ఎస్పీయల్ అయిన రెండో రోజు నుంచే ఒకటవ క్లాస్ సీపీయల్ నుంచి తొమ్మిదవ క్లాస్ సీపీయల్ దాక రోజుకి ఒకడిని పిలిచి అత్యవసర సమావేశం నిర్వహించేవాడిని... ఆకస్మిక తనికీలు చేసేవాడిని ....

"మీ క్లాస్ లో పాస్ పర్సెంటేజ్ ఎంత?" అని ఒకటో క్లాస్ సీపీయల్ ని అడిగితే, వాడు నోట్లో వేలు పెట్టుకొని బిత్తరచూపులు చూసేవాడు... "ఖాళీ పీరియడ్స్ లో ఏం చేస్తున్నారు?" అని రెండో తరగతి సీపీయల్ ని అడిగితే, "గోల చేసే వాళ్ళ నేమ్స్ రాస్తున్నా సార్.." అని వాడు అనడంతో "గుడ్... ఆ నేమ్స్ తెచ్చి నాకు చూపించు రేపటినుంచి.." అన్నాను... మరుసటి రోజు నేను క్లాస్ లో "స్కూల్ అభివృద్ధి, అందుకు అవలంభించాల్సిన పద్దతులు" అనే ఆర్టికల్ చదువుతుంటే రెండో తరగతి సీపీయల్ వచ్చి "సార్ నేమ్స్" అన్నాడు.. ఆ లిస్టులో యాభై మంది ఉన్నారు.. లేనిది ఆ సీపీయల్ గాడోక్కడే.. నాకు తిక్కరేగింది..ఆగ్రహోద్రుడినై ఆవేశంతో ఎగేసుకొని రెండో తరగతికి బైల్దేరాను..

అక్కడ సీన్ చూసి చిర్రెత్తింది నాకు.. అందరూ పిచ్చా పాటీ మాట్లాడుకుంటున్నారు.. ఒక పిల్లేమో ఇంకో పిల్ల జుట్టు పట్టుకొని పీకుద్ది...ఇదేమో దాని బుక్ లాగేసుకొని గిరాటేసి కొట్టుద్ది... ఒకడేమో పలక మీద బొమ్మేసుకుంటుంటే ఇంకొకడొచ్చి తుపుక్ మని ఆ బొమ్మ మీద ఊసి నవ్వుతాడు..వీడికి ఎక్కడో కాలి వాడి చేతి మీద కోరుకుతాడు...దాంతో వాడు సైరన్ అందుకుంటాడు.. ఒక పిల్లేమో నోట్ బుక్ అట్టమీది హీరోయిన్ బొమ్మకి మీసాలు గీస్తుంటే, ఇంకొకత్తేమో దీని జడ విప్పి మళ్ళి వెయ్యడం మొదలెడుతుంది... వాళ్ళని అలా చూసాక నాకు ఏం చెయ్యాలో అర్థం కాలేదు...వెంటనే క్లాస్ లోకి దూకి, అందరినీ దాటుకుంటూ బోర్డ్ దెగ్గరికి వెళ్లి కళ్ళుమూసుకొని... సై...లె...న్స్... అని క్లాసులు పిక్కటిల్లేలా అరిచాను.. నా గాండ్రింపుకి అక్కడి గండుచీమ కూడా చలించలేదు... ఆల్రడీ నాకు వాళ్ళని చూసి పుచ్చకాయ సైజులో పిచ్చి ఎక్కి ఉండటంతో ఆవేశంగా అటూ ఇటూ చూసాను..

అక్కడ ఒక పిల్ల కాళ్ళు బార్లా చాపుకొని ఒక పెళ్లి కూతురి బొమ్మకి బొట్టు పెట్టి తలదువ్వుతుంది... నేను ఆ పిల్ల దెగ్గరికి వెళ్లి ఆ బొమ్మ లాక్కొని విసిరికొట్టి హిహ్హిహ్హి అని వికటాట్టహాసం చేసాను.. ఆ పిల్ల మిడిగుడ్లేసుకొని నన్నే చూస్తూ ఎవరో స్విచ్ వేసినట్లుగా సునామీ సిస్టర్ లాంటి సైరన్ అందుకుంది...అక్కడి పిల్లలందరూ ఆ అమ్మాయి సైరన్ విని ఒక్కసారిగా సైలెంట్ అయ్యారు.. ఒక్క చర్యతో అందరి నోళ్ళూ మూయించినందుకు నా మీద నాకే గర్వం కలిగింది 'నీ దుంపతెగ నిన్ను మించిన యస్పీయల్ ఏ స్కూల్లోనూ ఉండడెహే..' అనుకుంటుండగా.. ఆ సీపీయల్ గాడు నా దెగ్గరకి వచ్చాడు.. ఆ పిల్ల ఇంకా సైరన్ ఆఫ్ చెయ్యలేదు.. 'ఆ అమ్మాయి.....' అంటూ నా చెవిలో ఒక దేవరహస్యం ఊదాడు.. నాకు మొదట చెమటోచ్చింది.. ఆ తర్వాత వణుకొచ్చింది.. ఫైనల్గా భయమొచ్చింది...

ఎవరి పేరు చెబితే స్టూడెంట్స్ గుండెల్లో గూడ్స్ పరిగెడుతుందో... ఎవరు భోదిస్తే బయాలజీకే భయమేస్తుందో .. ఎవరి వస్తే తుఫాను వస్తుందో.. ఎవరి రాస్తే బోర్డ్ ఏడుస్తుందో.. ఆ ఫలానా టీచర్ కూతురు ఆ పిల్ల అని చెప్పాడు ... అప్పటికప్పుడు ఆ సునామీ పిల్ల నుంచి నన్ను నేను కాపాడుకోవాలి అనుకున్నాను.. వెంటనే విసిరేసిన బొమ్మ తీసుకొచ్చి ఆ పిలకిచ్చి బుగ్గలు పట్టుకొని లాగి వదిలాను.. అంటే, ఆ పిల్ల నాకు ముద్దోచ్చింది అని నేను అనుకోవాలి.. నాకు బుద్దొచ్చింది అని ఆ పిల్ల అనుకోవాలి... కాని ఆ పిల్ల అలా అనుకోలేదు .. నేను దాని కాళ్ళ బేరానికి రాక తప్పలేదు..

"నా చిచ్చి కదూ.. నా బూచి కాదూ.. నా కుచ్చి కదూ.."

"కాదు...పొ ... మా అమ్మకి చెప్తా నీ మీదా ....నన్ను కొట్టాడు, గిచ్చాడు, కొరికాడు అని చెప్తా ... ఆ ..వావావా ..."

'కొరికానా...గిచ్చానా ...ఓసి రాక్షసి.. ఎలా కనిపిస్తున్నానే' అనుకొని "వద్దు స్వీటీ అమ్మకి చెప్పకు... రేపు నీకు చాక్లెట్ తీసుకొస్తా సరేనా?"

"ఆ చాక్లెట్....అమ్మా చాక్లెట్.... నాకు ఇప్పుడే కావాలి చాక్లెట్...పొడుగు డైరీ మిల్క్ చాక్లేట్...నాకు ఇప్పుడే కావాలి...ఆ ...వావావా..."

'ఇప్పుడు చాక్లెట్ ఎక్కడనుంచి తీసుకురానే పిల్ల రాక్షసి' అనుకొని "ఇప్పుడు బయట ఎక్కడ ఉంటాయి బుజ్జి చాక్లెట్స్... రేపు ష్యూర్ గా తీసుకొస్తా...సరేనా ..." అని మాట పూర్తయ్యేలోపే "పక్కనే చిట్టి కొట్టు ఉంటుంది ...అక్కడ ఉంటాయి...పోయి తీసుకురా ..." అంటూ కిందపడి కొట్టుకొంటూ ఏడవడం మొదలెట్టింది...

'ఇదేక్కడ గోలరా దేవుడా... జేబులో డబ్బులు లేవు ఇప్పుడు చాక్లెట్ ఎలా తీసుకురావాలి ...' అనుకొని ..."సరే..తీసుకొస్తా...ఒక పది నిముషాల్లో వస్తా.." అని వెళ్లబోతుంటే .. నా వెనకాలే వస్తుంది ఆ పిల్ల కూడా.. "నువ్వు నా వెనుకాల ఎందుకు అట్టి కుట్టీ... నేను తీసుకువస్తాలే ..." అన్నాను పళ్ళు పటపటా కొరుకుతూ... "అమ్మా...నువ్వు అటునుంచి అటే వెళ్ళిపోతే ఎలాగా... నువ్ నాకు చాక్లెట్ కొనిచ్చే దాకా నేను నీతోనే వస్తాను .." అంది... 'ఒసినీ...నా తోడంత లేవు నేకెన్ని తెలివితేటలే.. నువ్వు ఫ్యూచర్ లో ఎంత మందిని ముంచుతావో..' అనుకొని .."సరే బంగారం...నీ ఇష్టం.." అన్నాను...

ఇద్దరం కల్సి మా క్లాస్ దాకా వచ్చాం... నేను, నా సెకండ్ క్లాస్ గర్ల్ ఫ్రెండ్ మిస్ పిల్ల రాక్షసి...

"చూడు బంగారం... నువ్విక్కడే ఉండు, నేను నా బ్యాగ్ లో డబ్బులు తీసుకొని ఇప్పుడే వస్తా... ఆ తర్వాత ఇద్దరం కల్సి జాం జాం అంటూ చిట్టి కొట్టుకి వెళ్దాం ...సరేనా?"

"నువ్ లోపలికి వెళ్లి రాకపోతే ..?"

'పెద్దయ్యాక నిన్ను ఎవడు చేసుకుంటాడో కాని సర్వనాశనం ...' అనుకొని "అప్పుడు లోపలి రావడానికి నువ్వున్నావ్ గా ..." అంటూ లోపలికి వెళ్లాను ...

"సురేష్ గా ...ఓ పది రూపాయలు ఉంటే ఇవ్వరా ...రేపిస్తా .." అన్నాను క్లాస్ లోపలికి వెళ్తూనే సురేష్ గాడితో ...

"పది రూపాయలా... అంత డబ్బు ఎందుకురా?"

"అదిగో బయట నిల్చుందే... ఆ అమ్మాయికి చాక్లెట్ కొనాలి..."

"ఆ దెయ్యం పిల్లకి చాక్లెట్ కొనడానికి నన్ను పది రూపాయలు అడుగుతావా? .."

"ప్లీజ్ రా... అది మన బయాలజీ మేడం పుత్రికారత్నం అని తెలియక దానితో పెట్టుకున్నాను...దానికి ఇప్పుడు చాక్లెట్ కొనివ్వకపోతే, రేపు ఆ మహంకాళికి నన్ను మేతగా వేస్తుంది... ప్లీజ్ రా ..."

"ఆహా... నా దెగ్గర లేవురా ... ఇందాకే నోట్స్ కొన్నాను .. "

"నీ తింగరి మొహంలో నా బొంగరం... ఆ ముక్క ముందే చెప్పొచ్చుగా... ఇంత హిస్టరీ నీకు అవసరమా ..." అన్నాను తిక్కరేగి... అమ్మాయిల్లో కొంచెం మంచి అమ్మాయిలా కటింగ్ ఇచ్చే అరుణ దెగ్గరికి వెళ్లి "అరుణా ...అరుణా...మరే ...నాకు ఒక పది రూపాయలు ఇవ్వవా ..." అన్నాను బెంచ్ మీద గోరుతో గీకుతూ ...

"అర్జెంటా ... సరే మరి నాకు రేపు ఇచ్చేస్తావా ..."

"ఖచ్చితంగా... అంతగా దొరక్కపోతే ఆ కనపడే దెయ్యం పిల్లని సంతలో అమ్మేసి అయినా సరే పది రూపాయలు నీకు ఇచ్చేస్తాను రేపు ..." అని మొత్తానికి పది రూపాయలు సాధించేసి బయటకి వచ్చి ఆ దెయ్యం పిల్ల వైపు చూశా "ఇక వెళ్దామా.." అన్నట్లు ...

"సరే ... రా .." అన్నట్లు ఓ లుక్కిచ్చి ముందుకు కదిలింది ...

"నీ పేరేంటి బంగారం ..."

"పేరు చెప్తే కాని చాక్లెట్ కొనిపెట్టవా ..."

'దీనికి ఈ ఏజ్ లోనే ఇంత ఎటకారం ఉంటే... నా ఏజ్ కొస్తే ఓ రేంజ్ లో ఆడుకుంటది జనాల్ని ... ఆ బయాలజీ మహంకాళి నోట్లోంచి ఊడిపడింది పిల్ల దెయ్యం ...' అనుకుంటూ "రోజుకి ఎన్ని చాక్లేటు తింటావ్ బుజ్జీ ... మరీ ఎక్కువ తినకు .. పళ్ళు పుచ్చిపోతాయి ..ఇప్పుడున్న సైజుకి డబల్ అవుతావ్ .." అన్నాను...

"టెన్ రూపీస్ చాక్లెట్ కి ఇంత బిల్డప్పా... " అని ఆ పిల్ల పిశాచం అనడంతో దెబ్బకి షాక్ తగిలి షేక్ అయ్యాను ... ముస్కోని దాన్ని ఫాలో అయ్యాను ...

ఆ చిట్టి కొట్టు దెగ్గరికి వచ్చాం ...

"డైరీ మిల్క్ బార్ ఇవ్వవా..." అడిగింది పిల్ల దెయ్యం ...

"డైరీ మిల్క్ అయిపోయ్యాయి ... ఫైవ్ స్టార్ ఇవ్వనా .." అంది చిట్టి కొట్టు చిట్టి ...

"వద్దు ... పోనీ కిట్ క్యాట్ ఉందా ... " ఛాయిస్ మార్చింది పిల్ల దెయ్యం ఈ సారి ...

"ఆ ఉంది ..." అంటూ కిట్ క్యాట్ ఇచ్చి "పది హేను రూపాయలు .." అంది ...

నేను ఖంగుతిని "పదిహేనా ...నా దెగ్గర పది రూపాయలే ఉన్నాయి ... వేరే ఏమైనా తీసుకో పది రూపాయల్లో" అన్నాను

"నాకు తెలీదు... నాకు కిట్ క్యాట్ కావాలీ... నాకు కిట్ క్యాటే కావాలీ...ఆ ...అమ్మా ...వావావా ..." మళ్ళ్లీ సైరెన్ మొదలెట్టింది ...

"నా దెగ్గర పది రూపాయలే ఉన్నాయి బుజ్జి కానీ అది పదిహేను అని చెప్పింది కదా ఆవిడ... మరి ఏం చెయ్యను ..."

"అదా ... ఒక పని చెయ్యి ... చిట్టికి మిగతా అయిదు రూపాయలు రేపు ఇస్తా అని చెప్పు ..." అంది ..

"అలా ఇవ్వరు బుజ్జీ ... మనల్ని అలా నమ్మి ఎలా ఇస్తారు ..నేను ఆమెకి తెలియదు కదా .." అన్నాను ..

"మరి నమ్మాలంటే ఏం చెయ్యాలి .."

"జనరల్ గా అయితే మన దెగ్గర ఉన్న విలువైన వస్తువు ఏదన్నా వాళ్ళ దెగ్గర పెడితే అప్పుడు నమ్మి ఇస్తారు ..." అన్నాను ఆ పిల్లకి గొప్ప విషయాన్ని బోధిస్తున్నట్లు ఫీల్ అయిపోయి ... మామూలు పిల్లలు అయితే విని ఓహో అంటారు ...కానీ ఇది పిల్ల పిశాచం కదా అందుకే .."అయితే నీ వాచ్ చిట్టి కొట్టులో పెట్టి కిట్ క్యాట్ తీసుకుందాం ...రేపు నువ్ ఫైవ్ రుపీస్ ఇచ్చేసి నీ వాచ్ తీసుకో ..." అంది ... ఒక్కసారిగా నా మట్టి బుర్రలో కూడా విధ్యుతాఘాతం జరిగింది ... సర్క్యూట్లు అన్ని పేలిపోయాయి ... ఎక్కడి కనెక్షన్లు అక్కడే తెగి అవతల పడ్డాయి .... ఒక్క రెండు నిముషాలు నేను ఈ ప్రపంచానికి చెందిన వాడిని అనే విషయం మర్చిపోయాను ....తెలివి వచ్చిన వెంటనే అది చెప్పిన విషయం గుర్తొచ్చి సర్ ర్ ర్ మని వచ్చిన కోపానికి సలసల మరిగింది నా రక్తం...

"ఏంటే...నీ చాక్లెట్ కోసం నేను నా వాచ్ తాకట్టు పెట్టాలా ... పిల్ల కొరివి దెయ్యమా ... నువ్ ఏం చేసుకుంటావో చేసుకో ... నేను నీకు కనీసం న్యూట్రిన్ ఆశ చాక్లెట్ కూడా కొనిపెట్టను పోవే " అన్నాను ఆవేశంగా ...

అది మళ్ళీ రాగం మొదలెట్టింది ... నేను ఆ రాగానికి తాళం వేశాను తప్పితే తగ్గలేదు ...

ఇక ఏమనుకుందో అదే కాళ్ళ బేరానికి వచ్చింది ... " సరేలే ...ఫైవ్ స్టార్ కొనిపెట్టు .." అంది ...

'ఏం కళలున్నాయే నీ దెగ్గర ... అందితే తల లేకపోతే తోక ..' అనుకొని ఫైవ్ స్టార్ కొని దాని మొహాన కొట్టి ...చకచకా నడుచుకుంటూ స్కూల్ ప్రాంగణంలోకి వచ్చాను ....బయాలజీ మహంకాళి ఎవరినో వంగోబెట్టి బాదుతుంది ... "ఈ రోజు వీడు అయిపోయాడు ....రేపు ఎవడో ?" అనుకుంటూ క్లాస్ కెళ్ళాను ...

**** మరుసటి రోజు *****

"ఏరా మా అమ్మాయిని కొట్టావంట... దాని బొమ్మని పగలగొట్టావంట... మాట్లడకుండా సైలెంట్ గా చదువుకుంటుంటే వచ్చి అరిచావంట... వళ్లెలా ఉంది.." అంది బయాలజీ మేడం నన్ను చూడగానే నా దెగ్గరికి వచ్చి ...

నాకు వాల్యుమ్ లేదు... 'అదేంటి ఈ పిల్లకి పది రూపాయల చాక్లెట్ కొనిపెట్టినా ఈ మహంకాళికి అడ్డమైనవన్నీ చెప్పేసిందనమాట.. కొరివి దెయ్యమా అయిపోయావే..' అనుకొని "అయ్యో అదేం లేదు మేడం ... నేను అలా ఎందుకు చేస్తాను ... పాప కొంచెం చిలిపి... అందుకే అలా చెప్పింది .." అన్నాను ...

"పాప చిలిపో... నేను చిలిపో రేపు బయాలజీ ఎగ్జాం రిజల్ట్స్ లో తెలుస్తుంది నీకు .... దానికోసమే దుడ్డు కర్ర రెడీ చేశా ..." అంది నా వైపు అమ్మోరికి బలిచ్చే మేకను చూసినట్టు ...

నాకు మహంకాళి చెప్పిన మాటలకు భయం కన్నా ఆ పిల్ల పిశాచం చేసిన మోసమే నాలోని ఎస్పీయల్ ని ఉస్కో అని లేపింది ... యుద్ధ రంగంలోకి దూకినట్లు ఆ పిల్ల పిశాచం ఉండే సెకండ్ క్లాస్ వైపు లంఘించాను... క్లాస్ లో అడుగెట్టి చుట్టూ చూశాను .. ఆ పిల్ల చాక్లెట్ తింటూ బొమ్మకి వాటర్ బాటిల్ లోని నీళ్ళు గుమ్మరించి స్నానం చేయిస్తుంది ... నాకు తిక్కరేగి దాని దెగ్గరికి వెళ్లి .. "ఏమే పిల్ల పిశాచమా ... నిన్న పది రూపాయల చాక్లెట్ కొనిపెట్టినా కూడా మీ అమ్మకి నా మీద లేనిపోనివి చెప్తావా ... ఏమనుకున్నావే నా గురుంచి .."

"నువ్వేమనుకున్నావ్ ... నాకు కిట్ క్యాట్ కొనకుండా ఫైవ్ స్టార్ కొంటావా ...పైగా నన్నుదెయ్యం పిశాచం అంటావా ... అందుకే అమ్మకి చెప్పా ..." అంది నా వైపు కూడా చూడకుండా ...

నాకు బీపీ రైజ్ అయ్యి ఆ పిల్ల బొమ్మని మళ్ళీ లాక్కొని ఈ సారి నేరుగా కిటికీ గుండా విసిరి అవతలికి వేసాను .. అంటే, కిటికీ అవతలికి వెయ్యాలనుకోలేదు ...కానీ నా కోపం అది ఇంధనంగా చేసుకొని అలా వెళ్ళిపోయింది అనమాట ... అప్పుడు సడన్ గా తెలిసొచ్చింది నేను చేసిన తప్పు... ఈ పిల్ల పిశాచం కింద పడి దొర్లి దొర్లి ఎడుస్తుంది... నాకు మళ్ళీ టెన్షన్ స్టార్ట్ అయ్యింది .. ఈ లోపు ఆ క్లాస్ సీపియాల్ గాడు "సార్ నేమ్స్.." అంటూ నా చేతిలో ఒక కాగితం పెట్టాడు ... అది మడిచి ఎక్కడ పెట్టుకోవాలో అక్కడ పెట్టుకొని మా క్లాస్ అరుణ దెగ్గరికి వెళ్లాను ....ఈ సారి పదిహేను రూపాయలు అడగడానికి....

See you all soon, have a great day ------------------------------- Ramakrishna Reddy Kotla

తెలుగమ్మాయీ...తెలుగమ్మాయీ... 2

2010-10-20T01:42:00.002+05:30

"అమ్మాయిని ఏమన్నా అడగాలి అనుకుంటే అడుగు బాబూ..." అన్నాడు పిల్ల తండ్రి పైపంచె సర్దుకొని జరిగి కూర్చుంటూ...

"నేను అమ్మాయితో మాట్లాడాలి....ఏకాంతంగా..." అన్నాడు సుధాకర్..

ఆ మాటకి ఆ అమ్మాయి తలెత్తి వాడి వైపు చూసింది భావరహితంగా...

"మన పెరటిలోకి వెళ్లి కాసేపు మాట్లాడుకొని రండమ్మా..." అంటూ కూతురికి చెప్పాడు..

ఆ అమ్మాయి, సుధాకర్ పెరటి లోకి వెళ్ళారు...

"అబ్బో...మీ పెరటిలో చాలా రకాల చెట్లు ఉన్నాయే...ఓహో నిమ్మ చెట్టు కూడా..."

"అది...ఉసిరి" అందామె పెదాలు విడివడకుండా నవ్వీనవ్వనట్లుండి..

"ఉసిరా...ఎప్పుడో చిన్నప్పుడు చూశాను మా బామ్మ వాళ్ళింట్లో..పెద్దయ్యాక చాలా మారిపోయింది సుమండీ...అందుకే గుర్తుపట్టలా.." అంటూ కొంచెం ముందుకు వెళ్లి "ఓహో...నాకు దానిమ్మ అంతే ఎంత ఇష్టమో..." అన్నాడు ఓ చెట్టు పైకి తదేకంగా చూస్తూ...

"అది...బత్తాయి.." అంది...

"ఆ...ఆ...బత్తాయే...పండు దూరంగా ఉంది కదా...సైజూ...షేపు సరిగ్గా అర్థంకాలా..." అనుకుంటూ చుట్టూ చూసి..అటు ప్రక్కగా ఏదో చిన్న చెట్టు కనిపించగా దాని దెగ్గరికి వెళ్లి దానికి కాసిన చిన్న చిన్న పండ్లను ఓ రెండిటిని తెంపాడు..."రేగ్గాయలు తిని ఎన్ని రోజులయిందో..." అనుకుంటూ నోట్లో పెట్టుకోబోతుంటే...

"చస్తారు..." అన్న మాట బుల్లెట్ లా రావడంతో పండు తినబోయిన వాడు ఖంగుతిని ఆమె వైపు చూశాడు ...."అయ్యో...అవి తినకండీ..చచ్చిపోతారు...అవి రేగ్గాయలు కాదు..అవి విషపు ఫలాలు..మా నాన్నారు ఎక్కడినుంచో తెచ్చి అవి నాటారు...ఈ మధ్య కుక్కలూ పందులూ పెరటి మీద పడి దొరికిన పండు తింటుంటే, అవి నాటారు...ఒక్కసారి ఆ పళ్ళు తింటే అవి మళ్ళీ మా పెరటి వంక చూడవు..." అంది కంగారుగా ఎక్కడ నోట్లో పెట్టుకుంటాడో అని...సుధాకర్ కి తనని కుక్కలు పందులతో పోల్చిందేమో అన్న అనుమానం వచ్చింది..

సుధాకర్ మనస్సాక్షి వెంటనే వాడి ముందు అక్కడే ప్రత్యక్షమయ్యి "థూ...నీ బతుకు...కనీసం వందో పెళ్లి చూపులు అయినా నీకు సెట్ అయ్యిద్దనే నమ్మకం నాకు లేదు...అసలు ఇక్కడ ఏం జరుగుతుంది... వ్యవసాయదారుల కార్యక్రమమా? లేక పెళ్లి చూపులా?...ఈ పండు ఏంటి.. ఆ కాయ ఏంటి.. ఆ చేట్టేంటి.. ఈ పుట్టేంటి?...అవసరమా నీకు??..పక్కన అమ్మాయిని పెట్టుకొని పక్కింటి పకోడీల వాసన గురుంచి ఆలోచించే తిండిబోతు ఎదవా...రాత్రి మొత్తం కష్టపడి రాసిపెట్టుకున్న మెటీరియల్ ని ఉపయోగించరా.." అనడంతో వెంటనే బల్బు వెలిగి మెటీరియల్ కోసం జేబులో చెయ్యి బెట్టి బయటకి తీశాడు...అంతలో క్రిష్ణ చెప్పిన మాటలు గుర్తొచ్చాయి.."ఒరేయ్ సుధా...అమ్మాయితో పర్సనల్ గా మాట్లాడే ముందు, ఏదో ఫోన్ వచ్చినట్లు యాక్ట్ చేసి బయటకి వెళ్లి, ఒక సారి రాసుకున్న పేపర్ మొత్తం రివైస్ చేసి...ఆ తర్వాత ఇక ఆ అమ్మాయితో అనర్గళంగా మాట్లాడు...విజయోస్తు...కళ్యాణ మస్తు.."

"ఏమిటా పేపర్..." అంది ఆ అమ్మాయి...

"ఇదా...అదీ...ఆ...మా ఫ్రెండ్ ఒకడు ఉన్నాడు కిట్టు అని, పెద్ద ఎదవ...సుస్మీ అనే అమ్మాయి కోసం ఏదో జావా ప్రోగ్రాం కావాలంటే పేపర్ లో రాసుకొచ్చా...తర్వాత వాడికి ఇవ్వాలి..."

"నాకు జావా బాగా వచ్చు...ఏదీ ఓ సారి చూపించండి..."

"ఆ..అదీ.. ఇంకా దీనిలో కొన్ని కరక్షన్స్ చెయ్యాలి...బాత్రూం ఎక్కడుంది?"

"బాత్రూంలో కరక్షన్స్ చేస్తారా?"

"ఛి ఛి కాదండీ...మెన్స్ ప్రాబ్లం..."

"విమెన్స్ ప్రాబ్లం విన్నాను...ఈ మెన్స్ ప్రాబ్లం ఏంటి?"

"మీరు మరీను... పరాయి అమ్మాయితో ఆ విషయాలు ఎలా చెప్పమంటారు...బాత్రూం ఎక్కడో చెప్పండీ..."

బాత్రూంకి వెళ్లి పేపర్ తీసి, మొత్తం రివైస్ చెయ్యడం మొదలెట్టాడు సుధాకర్...ఒక రెండు మూడు సార్లు మొత్తం సంతృప్తికరంగా చదివి బయటకి వచ్చాడు....

ఆ అమ్మాయి ముఖంలో ఒక విసుగు కనిపించింది సుధాకర్ కి...

"సారీ... కొంచెం లేట్ అయ్యింది.. ప్రాబ్లం కాస్త క్రిటికల్ ...అందుకనే?"

"అవునా!!...కొంపదీసి మీకు అది పని చెయ్యడంలేదా?..."

"వ్వాట్??...ఏది...??" సుధాకర్ ముఖం లో కంగారు...ఎక్కడలేని ఆందోళన...

"అదే...మా బాత్రూంలో వాటర్ టాప్ అప్పుడప్పుడు పని చెయ్యదు...అందుకే లేటేమో అనుకున్నా .."

"అదా...హమ్మయ్యా...లేకపోతే ఆ విషయం ఈ పిల్లకెలా తెలిసిందబ్బా అనుకున్నా..." అన్నాడు గుండె మీద చేయ్యేసుకుంటూ..

"ఏ విషయం....??"

"అనేశానా...బయటకి అనేశానా...ఈ మధ్య నోరు అస్సలు కంట్రోల్ లో ఉండట్లేదు...ఏమీ లేదు లెండి....ఇక మనం ఒకరి ఇష్టాఇష్టాలు మరొకరం తెలుసుకుందామా?" అన్నాడు..

"అలాగే..."

"నాకు...చికెన్ బిర్యాని అంటే చాలా ఇష్టం...నాన్ వెజ్ అంటే పడి చస్తాను..ఇంకా స్వీట్స్ అంటే చాలా ఇష్టం..మరి మీకు?"

"నేను నాన్ వెజ్ అస్సలు తినను... అదంటేనే పరమ అసహ్యం...స్వీట్స్ కూడా తినను...హాట్ అంటే ఇష్టం.." అందామె మొహం అదోలా పెడుతూ...సుధాకర్ కి మొదటి షాక్ తగిలింది...ఈ అమ్మాయి ఇలా జవాబు ఇవ్వకూడదే...ఇదేంటి రివర్స్ లో చెప్తుంది అనుకొని "నాకు బ్లూ కలర్ అంటే చాలా ఇష్టం... అలాగే.... సందు ప్రక్కన పానీ పూరి బండీ, వర్షంలో పకోడీ, కమ్మని నూగుజీడీ, పడుకునేప్పుడు మాంచి మెలోడీ....చాలా ఇష్టం ..."అన్నాడు

"నాకు పింక్ ఇష్టం... పానీ పూరీ, పకోడీ లాంటి జంక్ అంటే జంకు నాకు... నేను కేలరీ కాన్షియస్..." అంది...

'ఓరి బాబోయ్ ఏంటి అన్నీ ఇలా రివర్స్ కొట్టేస్తున్నాయి...నాకు మైండ్ దొబ్బి అప్పుడే మర్చిపోయానా...ఓ సారి మళ్ళీ రివైస్ చేసుకుంటే బెటర్' అనుకొని..."ఒక్క నిమిషం అండీ....మళ్ళీ బాత్రూం అర్జెంట్...ఇప్పుడే వస్తాను..." అంటూ బాత్రూంకి వెళ్లి పేపర్ ఓపెన్ చేసి, టకా టకా మొత్తం రివైస్ చేసాడు...తాను చెప్పింది మొత్తం కరెక్టే... మరి ఈ పిల్లేంటి అంతా రివర్స్ లో చెప్తుంది అనుకొని కొంచెం అయోమయంగా బయటకి వచ్చాడు...

"ఏంటి మీ ప్రాబ్లం అంత క్రిటికలా...మళ్ళీ మళ్ళీ బాత్రూంకి వెళ్తున్నారు..."

"మీరు దయచేసి ఆ ప్రాబ్లం గురుంచి ఎత్తకండి ప్లీజ్ ...ఇకపోతే నాకు క్రికెట్ అంటే చిరాకు...టెన్నిస్ చాలా ఇష్టం...షరపోవా కనిపించి చచ్చిపోవా అంటే టైం కూడా చూసుకోకుండా నా ప్రాణం వదిలేస్తా ..అంత ఇష్టం..." అన్నాడు

"నాకు క్రికెట్ అంటే ప్రాణం... సాయిబాబా తరువాత నాకు సచినే దేవుడు... టెన్నిస్ అంటే బోర్... అస్సలు చూడను..." అంది..

సుధాకర్ నమ్మలేనట్లుగా చూస్తున్నాడు...ఈ అమ్మాయి ఏంటి అన్ని ఇలా చెప్తుంది...కృష్ణ అంతా రివర్స్ గా చెప్పాడా నాకు ఈ అమ్మాయి గురుంచి అనుకుంటూ .."మీరు జోక్ చేస్తున్నారు కదూ...మీకు క్రికెట్ అంటే చిరాకు అని నాకు తెలుసు... సచిన్ దేవుడా వాడి మొహం...పొట్టోడికి అంత లేదు...వాడి మొహానికి...." అంటున్న సుధాకర్ మాట పూర్తి కాలేదు...దవడ పగిలిపోవడం మాత్రం పూర్తయింది...

********

చిరాగ్గా కార్ డ్రైవ్ చేసుకుంటూ ఇంటికి వెళ్తున్నాడు....ఇక జన్మకి పెళ్లవుద్ది అన్న నమ్మకం పోయింది సుధాకర్ కి...

కృష్ణకి కాల్ చేసాడు...

"ఏమయింది సుధా..."

"దవడ పగిలింది నాధా..."

"అదేంటి??...అసలేమయింది?"

"అరవ పెళ్ళికి అరువు బ్యాండ్ మేళం అయ్యింది..."

"అర్థం అయ్యేలా చెప్పు ..."

"ఒరేయ్...నువ్వు చెప్పినట్లే అన్నీ పేపర్ లో రాసుకొని, ఆ పిల్ల ఇంట్లో బాత్రూంకి వెళ్లి మరీ రివైస్ చేశాను రా... కానీ అవన్నీ ఒక్కటి కూడా మ్యాచ్ కాకపోగా పూర్తి వ్యతిరేకంగా ఉన్నాయి.. "

"అదేంట్రా....నువ్వు చెప్పిన స్రవంతి గురుంచి పూర్తిగా కనుక్కొని...ఆమె చదివే సెయింట్ ఆన్స్ కాలేజీలో ఆమె స్నేహితులు ఒక ముగ్గురు నలుగురి వద్ద అవన్నీ రూడీ చేసుకొని మరీ తాయారు చేశాను కదా నివేదిక... తప్పయ్యే ఛాన్స్ లేదు..."

"నివేదిక తయారు చేసావా...నేను వచ్చాక నిన్ను కప్పెట్టటానికి పెద్ద గోతి తయారు చేస్తాను... నేను చెప్పిన అమ్మాయి పేరు స్రవంతి కాదు వసంత... సెయింట్ ఆన్స్ కాదు సెయింట్ మేరీస్...ఆ దిక్కుమాలిక స్రవంతి సీరియల్ చూడకురా అంటే వినవు... అది చూసినప్పటినుంచి నీకు ప్రతి పేరు స్రవంతి లాగే వినిపించి ఏడుస్తుంటే మేమేం చెయ్యాలి..." అన్నాడు తలని స్టీరింగ్ కేసి బాదుకుంటూ...

"అయ్యయ్యో అవునా!!...పొరపాటు అయిందిరా...ఈ సారి మ్యాచ్ ఫిక్సింగ్ అయినా చేసి నీకు మేచ్ ఫిక్స్ చేసేస్తా చూడు..."

"వద్దు బాబు...నువ్వు ఏ ఫిక్సింగూ చెయ్యొద్దు...ఇక నాకు పెళ్ళీ కాదు...కనీసం దవడ పగలకుండా చూసుకుంటా..." అంటూ ఫోన్ పెట్టేసాడు సుధాకర్...

ప్రపంచంలోని బాధ మొత్తం తన ముఖంలో చూపిస్తూ డ్రైవ్ చేస్తున్నాడు సుధాకర్... పెళ్ళికి పిలవని అతిధిలా వర్షం రంగ ప్రవేశం చేసింది... ఆ వర్షం చూడగానే కొంచెం ఉత్సాహం వచ్చింది సుధాకర్ కి...అసలు పెళ్లి కాకపోతే వచ్చే నష్టం ఏంటి?..అసలు ఇంకా హ్యాపీగా ఉండొచ్చు... ముఖ్యంగా ఎదవ నస ఒకటి ఉండదు లైఫ్ లాంగ్... కింగులా బ్రతకొచ్చు... ఎవ్వరినైనా ఎప్పుడైనా సైట్ కొట్టొచ్చు... ఎంత నైట్ అయినా ఎక్కడైనా షికార్లు చెయ్యొచ్చు...ముఖ్యంగా నా సెలరీ మొత్తం నేనే ఎంజాయ్ చెయ్యొచ్చు... అసలు ఇన్ని బెనఫిట్స్ పెట్టుకొని ఇంకా పెళ్లి అంటూ చూపుల చుట్టూ తిరగడం ఎందుకు.... ఎస్...యాం లైఫ్ లాంగ్ బ్యాచ్లర్...లైఫ్ ని ఇక నుంచి ఫుల్ ఎంజాయ్ చేస్తాను... పెళ్లి చేసుకుంటే...వైఫ్..పిల్లలు...వాళ్ళకి ఫెరేక్స్ లు.. పాల డబ్బాలు... టైమూ పాడూ లేకుండా వాళ్ళు ఇంట్లో ప్రకృతి కార్యక్రమాలు వెలగబెడితే వాటిని క్లీన్ చెయ్యడాలూ..స్కూల్స్..ఫీజులు.. అమ్మో ఇలా ఆలోచిస్తే అంతే ఉండదు... అసలు హేపీగా ఇలా ఉంటే పోలా...అసలు మనం ఎవరికీ నచ్చకపోవడం కూడా మన మంచికే...ఈ అకేషన్ ని సెలబ్రేట్ చేసుకోవాలి...ఇలా ఆలోచిస్తుండగా...ఎవరో ఒక అమ్మాయి ...చెయ్యి ఊపుతూ లిఫ్ట్ అడగటం లీలగా కనిపించింది...

సుధాకర్ కార్ ఆపి డోర్ ఓపెన్ చేసాడు....

"చాలా థాంక్స్... వర్షం ఇప్పుడప్పుడే తగ్గేలా లేదు...కొంచెం దెగ్గరలోని బస్ స్టాప్ దెగ్గర డ్రాప్ చేస్తారా?"

"మీరు ఎక్కడికి వెళ్ళాలి?"

"పంజగుట్ట.."

"నేను అటువైపే వెళ్తున్నాను....డ్రాప్ చేస్తాను..."

"థాంక్స్..."

"ఇట్స్ ఓకే..."

డ్రైవ్ చేస్తూనే ఆ అమ్మాయిని కంటి చివరినుండి చూశాడు పరీక్షగా.... వైట్ కలర్ టాప్ బ్లూ జీన్స్.. టాప్ మీద లైట్ ఎంబ్రాయిడరీ వర్క్ చాలా సింపుల్ గా ఉంది...వర్షంలో తడిచిందేమో హెయిర్ ని లూస్ గా వదిలింది... చేతితో మెల్లిగా హెయిర్ ని సవరించుకుంటూ ఒక్కసారిగా సుధాకర్ వైపు తిరిగింది.. దొంగచాటుగా ఆ అమ్మాయినే అబ్సర్వ్ చేస్తున్న సుధాకర్ వెంటనే సర్దుకొని డ్రైవింగ్ మీద కాన్సంట్రేట్ చెయ్యడం మొదలెట్టాడు... అమ్మో ఈ అమ్మాయిలు ఆల్కహాల్ కన్నా డేంజరస్ వెంటనే అడిక్ట్ చేసేసుకుంటారు... అనుకుంటూ...డ్రైవ్ చేస్తుండగా ఒక దెగ్గర పకోడీల బండి చూసి దాని దెగ్గరిగా కార్ ఆపి...

"పకోడీలు తింటారా?" అని అడిగాడు...

"వావ్...నాకు వర్షంలో పకోడీలు తినడం చాలా ఇష్టం..." అందామె...

సుధాకర్ కి ఎందుకో ఆశ్చర్యం వేసింది... ఇందాక చూసిన పెళ్లి చూపుల్లో ఆ అమ్మాయి ఇలా చెప్పి ఉంటే బాగుండు అనుకున్నాడు..కానీ అది రివర్స్ అయ్యింది... ఇప్పుడు తనకి నిజంగానే పకోడీలు తినాలనిపించి ఆపి ఆమెని కూడా అడిగాడు... అలా ఆ టైంలో ఆమెకి కూడా పకోడీలు తినడం ఇష్టం అని తెలిసి ఆశ్చర్యం వేసినా తరువాత ఆనందం కలిగింది...

"నాకు కూడా...మీరు కార్ లోనే ఉండండీ నేను పట్టుకొస్తా..." అంటూ దిగి వెళ్లాడు...

సుధాకర్ తెచ్చిన వేడి వేడి పకోడీలు తింటూ "వావ్... వర్షంలో పకోడీలు ఇంకా టేస్టీగా ఉంటాయి కదా... థాంక్స్ అండి.." అంది...

"డోంట్ మెన్షన్.... " అన్నాడు

"అక్చువల్ గా ఈ రోజు షరపోవా Vs సెరీనా టెన్నిస్ మ్యాచ్ ఉంది వింబుల్డన్ ఫైనల్... అది మిస్ అవ్వకూడదు అనే మిమ్మల్ని లిఫ్ట్ అడిగాను....షరపోవా అంటే నాకు చాలా ఇష్టం ..." అంది

ఒక్కసారిగా పొలమారింది సుధాకర్ కి.... షాక్ తిన్నట్లు ఆమె వైపే చూస్తూ...ఎదో ట్రాన్స్ లో ఉన్నవాడిలా "నాకు కూడా...షరపోవా చచ్చిపోవా అంటే టైం కూడా చూసుకోకుండా ప్రాణం వదిలేస్తా..." అన్నాడు...

"వావ్ నిజమా... మన టెస్టులు భలే కలిసాయే.." అంది నవ్వుతూ...

సుధాకర్ కి ఆమె అలా నవ్వుతుంటే చూడాలి అనిపిస్తుంది... ఒక్కసారిగా సుధాకర్ కి ఆమె చాలా అందంగా కనిపించింది...

"మీ షర్ట్ బాగుంది....ఎందుకంటే బ్లూ కాబట్టి ...నాకు బ్లూ అంటే చాలా ఇష్టం...నా వార్డ్ రోబ్ లో సగం బ్లూ క్లాత్స్ ఉంటాయి..." అంది...

"నాకు కూడా బ్లూ ఇష్టం అందుకే వేసుకున్నాను..." అన్నాడు ...నిజానికి సుధాకర్ కి బ్లూ ఇష్టం లేదు...కానీ ఈ అమ్మాయిని వదులుకోవడం కూడా ఇష్టం లేదు... ఇందాక సింగిల్ గానే లైఫ్ లాంగ్ ఉందామనుకున్న సిల్లీ థాట్ ని గాలికి వదిలేసి, గుండెలో ఈ అమ్మాయికి ఒక కుర్చీ అరేంజ్ చేసాడు ....

"నాకు చికెన్ బిర్యాని అంటే ప్రాణం...స్వీట్స్ అంటే పడి చస్తాను ...మరి మీరు? " అన్నాడు సుధాకర్ తన అంచనా తప్పు అవ్వదు అనే ధీమాతో...

"వావ్ నాకు కూడా... నిజంగా మన అబిప్రాయాలు ఎంత బాగా కలిశాయో కదా..." అంది చిన్న పిల్లలా నవ్వుతూ...

ఆ క్షణం సుధాకర్ కి తెగ ముద్దొచ్చింది ఆ అమ్మాయి ... ఎంత కష్టమైనా సరే ఈ అమ్మాయినే పెళ్లి చేసుకోవాలి అనుకున్నాడు స్టీరింగుని బలంగా నొక్కుతూ....

కాసేపు...అవి ఇవీ మాట్లాడుకున్నాక పంజగుట్ట వచ్చారు...

"ఇక్కడ ఆపండి...దెగ్గరే మా ఇల్లు ...చాలా థాంక్స్ " అంది..

"మీ పేరు అడగటం మర్చిపోయాను .." అన్నాడు

"స్రవంతి"

"మీ కాలేజీ ..." అని అడిగాడు కృష్ణ చెప్పిన స్రవంతి పేరు గురుంచి ఆలోచిస్తూ

"ఏం...కాలేజీకి వచ్చేస్తారా ...సెయింట్ ఆన్స్ .." అంది నవ్వుతూ ....

సుధాకర్ ఆశ్చర్యంగా ఆమెనే చూస్తూ ఉండిపోయాడు ...

*******

కళ్యాణ మండపం బంధుమిత్రులతో సందడి గా ఉంది...

కృష్ణ గాడు సరాసరి సుధాకర్ రూమ్ కి వచ్చాడు ...

"ఏరా...పెళ్ళికి కనీసం మూడు రోజుల ముందు రమ్మంటే ...కాసేపట్లో పెళ్లి పెట్టుకొని ఇప్పుడా రావడం .." అన్నాడు సుధాకర్ కృష్ణని చూసి ...

"నువ్వు మాత్రం ...ఆరోజు నేను చేసిన మిస్టేక్ కి ఇన్ని రోజులు నాతో మాట్లాడకుండా ఉండి...సడన్ గా నా పెళ్లి అంటే నాకు ఎలా ఉంటుందిరా ..." అన్నాడు నొచ్చుకుంటూ ...

"సారీరా అన్నీ అలా ఫాస్ట్ గా జరిగిపోయాయి ..."

"హమ్...అది సరే...నువ్వు ఆ రోజు ఫోన్ లో తిట్టిన తిట్లకు స్రవంతి సీరియల్ చూడటం మానేశాను రా...కానీ అదేంటో, ఎవరు ఏ పేరు చెప్పినా స్రవంతి అని వినపడటం పక్కన పెడితే, ఏ పేరు రాసినా స్రవంతిలా కనిపిస్తుందిరా బాబూ....ఆ సంఘటన ఇప్పుడే జరిగింది ...నీ పెళ్లి మండపంలోనే ... సుధాకర్ వెడ్స్ స్రవంతి అని కనిపించిందిరా నాకు ..."

ఆ మాటకు ఫక్కున నవ్వాడు సుధాకర్ ..

"చూడు ముకుందా...నా పెళ్లి జరిగేది స్రవంతి అనే అమ్మాయితోనే...నీకు ఇంకో ఇంటరెస్టింగ్ విషయం చెప్పనా ...ఆ రోజు నా పెళ్లి చూపులకోసం నువ్వు ఇన్ఫర్మేషన్ లాగిన స్రవంతి....ఇప్పుడు నేను చేసుకోబోతున్న స్రవంతి ఒక్కరే... నువ్వు వసంత గురుంచి లాగాల్సిన ఇన్ఫర్మేషన్ స్రవంతి గురుంచి లాగడంతో ఆ పిల్ల లాగి దవడ పగలగొట్టింది.....కానీ అదే ఇన్ఫర్మేషన్ ఈ రోజు నా పెళ్ళికి కారణం అయ్యింది ..." అన్నాడు ..

దెబ్బకి షాక్ తిన్నాడు కృష్ణ...

"అదెలా?"

"తాళి కట్టి వచ్చాక తీరిగ్గా చెప్తాను ....నువ్వెళ్ళి భోజనం చెయ్యి....అటు వైపు ...లెఫ్ట్ కి ...."

****** నమస్తే *******

Hope you all had a great Dussehra and enjoyed the festival ---- Ramakrishna Reddy Kotla

తెలుగమ్మాయీ...తెలుగమ్మాయీ...

2010-09-27T17:42:00.007+05:30

"తెలుగమ్మాయీ...తెలుగమ్మాయీ...అందుకోమన్నదీ నిన్ను తన చేయి.."

రివైండ్...ప్లే...

"తెలుగమ్మాయీ...తెలుగమ్మాయీ...అందుకోమన్నదీ నిన్ను తన చేయి.."

రివైండ్...ప్లే...

"తెలుగమ్మాయీ...తెలుగమ్మాయీ...అందుకో...."

"ఎన్నిసార్లు అందుకోమంటుందిరా తన చేయి...ఏం పాపం నడుమునోప్పులా...లేవలేదా..." అన్నాను స్టీరియో ఆపుచేస్తూ...

"నేను సీరియస్ ..జోకులు ఆపు..." బుంగమూతి పెట్టాడు సుధాకర్..

"అబ్బో...అట్టాగాండీ..రేణిగుంట రైల్వేస్టేషనులో ప్లాట్ఫారం టీవీలాగా నిముషానికి ఓ సారి పాటలో పల్లవేసి అడ్వర్టైజుమెంట్లు వేసి రివైండ్ చేసి మళ్ళి అదే పల్లవి వేస్తుంటే...ఇందాకే ఎర్రగడ్డకి కాల్ చేద్దామని ఎందుకో ఆగిపోయా..."

కోరకోరా చూశాడు సుధాకర్...

"లేకపోతే అరిగిపోయిన రికార్డులా..తెలుగమ్మాయీ...తెలుగమ్మాయీ...అంటూ పదే పదే అదే వాయించి సంపుతున్నావ్...ఫ్రెష్ గా పిచ్చెక్కిందా...మీ నాన్న కొత్త సంబంధం ఏమన్నా తేచ్చాడా ఏమిటీ..." అన్నాను నవ్వు ఆపుకుంటూ...

"ఇక నాకు పెళ్లి జరుగుతుంది అన్న ఆశ చచ్చిపోయిందిరా కృష్ణా...ఆ పాటలో లాగా ఏదన్నా తెలుగమ్మాయి తన చేయి అందుకోమంటుందేమో అన్న ఆశతో అదే లైన్ అన్ని సార్లు వింటున్నానురా..."

"హమ్...ఏంటీ మళ్ళీ ఫ్లాపా..."

"అది నా ఫేస్ చూస్తే తెలియట్లేదటరా...."

"తెలుస్తుంది...అరకేజీ ఆముదం త్రాగినట్లుంది..."

"మరే...నిజమే...ఏమిటో ఏ అమ్మాయికీ నేను నచ్చడం లేదురా...ఎందుకో..త్వరలో అర్థసెంచురీ పూర్తి అయ్యేలా ఉంది సంబంధాలలో..."

"నువ్వు నచ్చకపోడానికి ఏముంది..చూడ్డానికి పర్లేదు బాగానే ఉంటావు...సాఫ్టువేర్ జీతగాడివి..బట్టతల లేదు..అంత పొట్టీ కాదు..."

"ఏమోరా...అదే తెలియడం లేదు..ఇంటర్వ్యు అయ్యాక ఫీడ్ బ్యాక్ అడగొచ్చు..పెళ్లిచూపులు అయ్యాక ప్రాబ్లం ఏంటని అడగలేం కదా..."

"అడగాలి...అప్పుడు ప్రాబ్లెం ఏంటో తెలుస్తుంది..దాన్నిబట్టి తర్వాత మ్యాచ్ కి నెట్ ప్రాక్టీస్ చేసుకోవచ్చు.."

"ఏమోరా...అడగాలంటే అదోలా ఉంటుంది, ఏం వినాల్సివస్తుందో అని..నేను మీకు ఎందుకు నచ్చలేదు అని అడగటం చాలా కష్టమైన పనిరా కృష్ణా..."

"కష్టం లేనిదే సుఖం లేదు...చీకటి లేనిదే వెలుతురు లేదు...కోడిపిల్ల లేనిదే చికెన్ బిర్యానీ లేదు..."

"ఆడపిల్ల లేనిదే నాకు పెళ్ళీ కాదు...సోదాపి సమస్యకో మార్గం చెప్పు ముకుందా.." వేడుకోసాగాడు సుధాకర్..

"నువ్వు చివరిసారిగా షూటింగ్ కి వెళ్ళినప్పుడు హీరోయిన్ ఎవరు..."

"పేరు శ్వేత...హైదరాబాద్ లో వర్కింగ్.."

"ఆ అమ్మాయి నంబర్ ఉందా..."

"నాదేగ్గర లేదు...మా నాన్న దెగ్గర ఉంది..అది కూడా వాళ్ళ ఇంటి నంబరు..."

"గాలి గొట్టంలా ఎదిగావ్...ఆ మాత్రం షూటింగ్ కి వెళ్ళినప్పుడు ఏదోలా నంబర్ తీసుకోవాలని తెలీదా..సరే, నువ్వు షూటింగ్ కి వెళ్ళిన హీరోయిన్లలో ఏ హీరోయిన్ నంబర్ అయినా ఉందా..."

"ఆ ముగ్గురిది ఉంది..."

"గుడ్...మొదటి హీరోయిన్ కి కలుపు..."

"ఏంటి కలిపేది బ్రూ కాఫీ...ఆ పిల్ల నన్ను ఎప్పుడో మర్చిపోయి ఉంటుంది.."

"పాపి కొండల్లో పాప్ కార్న్ అమ్ముకొనే పాపిష్టి సుంఠ...ఆ పిల్ల మర్చిపోతే నువ్వు గుర్తుచేయ్యి...ముందు కలుపు.."

చేతులు వణుకుతుండగా, సుధాకర్ ఆ అమ్మాయికి ఫోన్ కలిపాడు...

"హలో.."

"హలో...నా పేరు సుధాకర్ అండి..నేను "

"ఐ డోంట్ వాంట్ ఎనీ క్రెడిట్ కార్డ్స్ ఆర్ పర్సనల్ లోన్స్...డోంట్ వేస్ట్ మై టైం.."

"ఛీ ఛీ...నేను క్రెడిట్ కార్డులో..పర్సనల్ లోన్లో అమ్ముకొనేవాడిని కాదండీ...నేను.."

"కన్సల్టెన్సీ నుండి కాల్ చేస్తున్నావా..యాం నాట్ లుకింగ్ ఫర్ జాబ్ చేంజ్.."

"హబ్బా...నన్ను చెప్పనివ్వండి...నేను మిమ్మల్ని.."

"కొంపదీసి ప్రేమిస్తున్నావా...టూ లేట్ నాకు ఈ మధ్యనే పెళ్లయింది.."

"ఓరి భగవంతుడా..."

"ఏంటీ నాకు పెళ్ళయితే అదేదో పాపంలా ఓరి భగవంతుడా అంటున్నావ్...వళ్లెలావుంది..."

"అయ్యో నేనలా అనలేదండీ..మీరు నన్ను అర్థం చేసుకోవట్లేదు..."

"నిన్ను నేను ఎందుకు అర్థం చేసుకోవాలి...ఎవడివి నువ్వసలు.."

"హమ్మయ్యా...ఇప్పుడైనా ఎవడని అడిగారా..సంతోషం..నా పేరు సుధాకర్...నేను.."

"సుధాకర్ నువ్వా...ఎన్ని రోజులకి చేశావ్..భార్గవి బాగుందా..నీ గొంతు గుర్తుపట్టలేదు సుమీ..ఏమనుకోకు..మా అయన రోజూ అంటున్నాడు, ఈ సుధాకర్ అసలు కాలే చెయ్యట్లేదు అని..రెండు లక్షలు అప్పుగా తీసుకున్నారటగా మా ఆయన దెగ్గర..పాపం ఆయనకీ అవసరమట..మీ దెగ్గర ఉంటే ఇచ్చేయండీ.."

"రెండు లక్షలా!!...ఏవండీ మీరు ఏదీ పూర్తిగా వినడం లేదు...నేను రెండు లక్షల్ని కాదండీ...ఛి ఛి..నేను సుధాకర్ ని కాదండీ...ఛి ఛి...నేను మీరనుకునే సుధాకర్ కాదండీ.."

"కాకపోతే ఎందుకు చేశావ్...ఈవ్ టీజింగ్ కేస్ పెట్టమంటావా!!.."

"వామ్మో..కాదండీ..ఒక్క సెకండ్ నేను చెప్పేది వినండీ...ఒక ఆరేడు నెలల క్రితం మిమ్మల్ని పెళ్లి చూపులు చూశాను నేను..నా పేరు సుధాకర్..అదే, మీ ఇంట్లో పాలకోవా, మైసూర్ పాక్ బాగున్నాయి అని చెప్పి నా ప్లేటే కాకుండా మా చెల్లి ప్లేట్ మా అమ్మ ప్లేట్ కూడా లాగేసుకొని తిన్నాను...గుర్తుందా..."

"దొంగలు పడ్డ ఆరు నెలలకు కుక్కలు మొరిగినట్లు...అపుడేప్పుడో పెళ్లి చూపులు చూస్తె, ఇప్పుడు కాల్ చేశావేం.. ఓసారి ఎప్పుడో అనుకున్నట్లు గుర్తు పెళ్లి చూపులకి ఓ కుక్క బ్యాచ్ వాడు వచ్చాడు అని...బహుసా నిన్నేనేమో..."

"ఆ...అదీ...మరి...మీరు మరీను...ఎదో బాగున్నాయి అని తిన్నాను అంతే..అది మీకు కాంప్లిమెంటే..ఇంతకీ నేను ఫోన్ చేసిన కారణమేమిటంటే.."

"ఏముందీ...ఇంట్లో తిని కూర్చుని ఉంటున్నట్లున్నావ్..పని పాటా లేక కాల్ చేశావ్.."

"ఏమండీ..మీరు మరీ అలా అనకండీ..నన్ను పెళ్లి చూపులు అయ్యాక మీరు రిజక్ట్ చేశారు..దానికి కారణం తెలుసుకుందామని కాల్ చేశా..."

"అవునా..మరి ఇన్ని నెలలూ గాడిదలు మేకలూ కాశావా..ఇప్పుడే జ్ఞానోదయం అయిందా..అసలు నువ్వే నాకు గుర్తులేదు, ఇంకెందుకు రిజక్ట్ చేసానో ఏం గుర్తుంటుంది.."

కీక్...కీక్...

"ఏంట్రా పెట్టేసావ్..." అడిగాను నేను..

"ఒరేయ్ ఈ పిల్ల చాలా డామేజింగ్ గా మాట్లాడుతుందిరా..నా మనోభావాలు మంటల్లో కాలి బూడిద అయిపోయాయి..అది రిజక్ట్ చేసి మంచి పని చేసింది..లేకపోతే దానితో రెండు నిముషాలు ఫోన్ లోనే వేగలేకపోయాను..ఇక లైఫ్ లాంగ్ అయితే..అమ్మో..అసలు ఆ పిల్ల చెప్పేది ఏదీ పూర్తిగా వినదేంట్రా అదేం రోగమో..."

"అది రోగం కాదు డామినేషన్...నువ్వు చెప్పేది వినకుండా తను చెప్పేది నువ్వు వినాలి అనుకునే డామినేషన్...ఇలాంటి డామినేషన్ అమ్మాయిలని పెళ్లి చేసుకుంటే,ఇత్తడే ఇక లైఫ్ అంతా...సరేలే కానీ, ఇంతకీ ఎందుకు రిజక్ట్ చేసిందో చెప్పిందా?"

"లేదురా...దానికి నేను అసలు గుర్తులేనంటా.."

"హమ్...ఉన్న నంబర్లలో రీసెంట్ గా చూసిన అమ్మాయి నెంబర్ కి కొట్టు..కొంచెం స్టైలిష్ గా మాట్లాడు..."

"అలాగే...సుప్రియ ఫ్రం సత్తెనపల్లి...దీనికి చేస్తున్నా..ఓ రెండు నెలల క్రితం చూసిన షూటింగ్ హీరోయిన్.."

"హలో..."

"యా హలో...దిస్ ఈజ్ సుధాకర్ ఫ్రొం విప్రో..యాక్చువల్లీ..."

"హలో...దిస్ ఈజ్ సుప్రియా..ఐ హావ్ డన్ బీటెక్ ఫ్రం నాగార్జున యునివర్సిటీ...అయాం ఫ్రం CSE బ్రాంచ్, ఐ హావ్ సెవెంటీ ఫైవ్ పెర్సెంట్ ఆగ్రిగేట్..మై హాబీస్ ఆర్ రీడింగ్ బుక్స్, వాచింగ్ టీవీ, వాషింగ్ క్లోత్స్...అండ్..."

"అండ్...క్లీనింగ్ ఇల్లు...తోమింగ్ పళ్ళు..రుద్దింగ్ వళ్ళు...ఇంకేమీ లేవా??.మీ బయోడేటా నాకెందుకు చెప్తున్నారండీ.." విసుగు సుధాకర్ గొంతులో..

" ఇంటర్వ్యు చేసేప్పుడు బయోడేటా చెప్పాలి కదండీ.."

"ఇంటర్వ్యు ఏంటీ??"

"మీరు నన్ను ఇంటర్వ్యు చెయ్యడానికి కాల్ చెయ్యలేదా?"

"నా బొంద...ఎవరూ చెప్పేది సరిగ్గా వినిపించుకోరే...నేను మిమ్మల్ని ఈ మధ్య పెళ్లి చూపులు చూసాను...నా పేరు సుధాకర్...అదే మీ ఇంట్లో గారెలు పెట్టినప్పుడు దాని రంధ్రంలొ గులాబ్ జామ్ కూరుకొని తిన్నాను..గుర్తొచ్చిందా..మీరు నన్ను రిజక్ట్ చేసారు..అందుకు గల కారణం చెప్తారా.."

"ఏమోనండీ...నాకేం తెలుసు...మా నాన్నారు ఈ అబ్బాయి నీకు సరిపోడు..ఇంకో అబ్బాయిని చూద్దాం అంటే..అలాగే మీ ఇష్టం నాన్నారు అనేసి..."

"అనేసి వెళ్లి హాయిగా దుప్పటి కప్పుకొని బబ్బున్నావా...పెళ్లి చేసుకునేది నువ్వే కదా, మీ నాన్న ఎవరూ రిజక్ట్ చెయ్యడానికి...ఇకనయినా పెళ్లిలొ నీ నిర్ణయాలు నువ్వు తీసుకో.."

కీక్...కీక్...

"హమ్...లాభం లేదురా కృష్ణా...వర్కవుట్ అవ్వడం లేదు..."

"ఇలా కాదురా సుధా...ఒకపని చెయ్యి...ఈ సారి పెళ్ళిచూపులకి వెళ్ళినప్పుడు ఆ అమ్మాయి నంబరు తీసుకో..ఒకవేళ ఆ అమ్మాయి రిజక్ట్ చేస్తే, వెంటనే అప్పుడే కాల్ చేసి అడుగు..సరేనా?"

"అలాగే..."

****

"హలో.."

"హలో..నా పేరు సుధాకర్...నిన్న మిమ్మల్ని పెళ్లి చూపులు చూసాను కదా..మీరు నన్ను రిజక్ట్ చేసారు..కారణం ఏంటో తెలుసుకుందామని కాల్ చేశా.."

"సూటు బూటు వేసుకొని టిప్ టాప్ గా రావడమే కాదు...ప్యాంట్ కి జిప్ వేసుకున్నామా లేదా అని కూడా చూసుకోవాలి..దీన్ని బట్టి మీరు చిన్న చిన్న విషయాలలో చూపే అశ్రద్ధ కనిపిస్తుంది..అది నాకు నచ్చలేదు...పైగా, మీ ఎదురుగా నన్ను కూర్చోపెట్టారు..తల దించుకొని మీ వైపు చూస్తుంటే, సరిగ్గా వోపెన్ పోస్ట్ బాక్స్ కనిపించింది..దెబ్బకి షాక్ తగిలి తల పైకెత్తి మీ వైపు చూస్తుంటే, ప్రక్క నుంచి మా అమ్మ..అలా మరీ తలెత్తి చూడకు పొగరు అనుకుంటారు..కొంచెం తలదించి తన వైపే చూడు అని గుసగుసలు..నేనేమో తలెత్తలేక..దించి ఆ సీన్ చూడలేక చాచ్చాననుకో అరగంట సేపు.."

సుదాకార్ ఆ మాటతో సిగ్గుతో చితికి ఫోన్ పెట్టేసాడు...ఈ సారి పెళ్లి చూపులకి జిప్ పెట్టుకొని వెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నాడు..అంతేకాదు...చిన్న చిన్న విషయాల మీద కూడా దృష్టి పెట్టాలని సంకల్పించుకున్నాడు...

****

తరువాతి పెళ్లి చూపులకు జిప్ పెట్టుకోవడం మర్చిపోకుండా వెళ్ళినా కూడా రిజక్ట్ చెయ్యబడ్డాడు సుధాకర్..

"హలో..."

"నేను సుధాకర్ ని...నిన్న పెళ్లి చూపుల్లో మిమ్మల్ని చూసాను..నన్నెందుకు రిజక్ట్ చేసారు?"

"మీ చూపులు నాకు నచ్చలేదు...పెళ్లి చూపుల్లోనే సిగ్గులేకుండా అలా చూస్తే..ఇక మాములుగా మీరు ఎందరిని ఎలా చూస్తారో...మీ క్యారెక్టర్ ఏంటో అర్థమవుతుంది..."

"నేను చూసానా...ఏం చూసాను...అసలు ఏమన్నా చూపించవా చూడ్డానికి...కింద నుంచి పైదాకా చీర చుట్టాక ఇంకా ఏముంటుంది చూడ్డానికి నా బొంద..."

"అదే..అదే..మీ మగ బుద్ది...నేను కావాలనే మీరు కూర్చున్న సోఫా ఎదురుగా ఉన్నా అలమరాలొ ప్లే-బాయ్ మ్యాగజైన్ పెట్టాను..పెళ్లి చోపుల్లో మీరు నన్ను పది సార్లు చూస్తే, మ్యాగజైన్ లొ బర్త్ డే సూట్ లొ ఉన్నా అమ్మాయిని వంద సార్లు చూసారు...నేను గమనిస్తూనే ఉన్నాను..." అంది

సుధాకర్ కి దిమ్మ తిరిగి మైండ్ బ్లాక్ అయ్యింది...

ఫోన్ పెట్టేసాడు...ఈ సారి పెళ్లి కూతురిని తప్ప ఎవరినీ చూడకూడదు అని మళ్ళీ సంకల్పించుకున్నాడు...

****

"ఆదిరా కృష్ణా జరిగింది..."

"మరేం పర్లేదు...పర్స్ మర్చిపోయినట్లు ఒక్కోసారి జిప్ పెట్టుకోవడం మరచిపోతుంటాం....కానీ అది కూడా ఒక సంబంధం చెడగొడుతుంది అని ఇప్పుడే తెలిసింది..అలాగే ఎక్స్ పోజ్ చేసే అమ్మయిలనూ చూస్తాము...ఇవేమీ పెద్ద నేరాలు కాదు ...ఇకనుండీ జాగ్రత్తగా ఉండు...మరో విషయం, పెళ్లి చూపులు సక్సెస్ కావాలంటే...పెళ్లి కూతురి గురుంచిన ఇన్ఫర్మేషన్ ముందుగానే తెలుసుకో..ఆమె అభిరుచులు, ఆశయాలు, ఆవకాయ దబ్బా...ఇలాంటివన్నీ అనమాట..పెళ్లి చూపుల్లో పెళ్లి కూతురితో కొద్ది సేపు ఏకాంతంగా మాట్లాడాలని అడిగి, ముందుగా ప్రిపేర్ అయిన మెటీరియల్ ఓసారి నెమరు వేసుకొని ఇక అనర్గళంగా ఆమె అభిరుచులు నీ అభిరుచులుగా..ఆమె ఆశయాలు నీ ఆశయాలుగా 'ఎన్ని జన్మలెత్తినా ఇతనే నాకు భర్తగా కావాలీ' అని ఆమె ఉన్నపళంగా అన్ని వ్రతాలూ చేసేలా ఒక స్పీచ్ కొట్టు...అంతే...నీకు పెళ్లి గ్యారంటీ.."

"ఐడియా అదిరింది....Game starts now..."

[టపా ఊహించిన దానికన్నా పెద్దగా రావడం మూలానా, ఈ భాగం ఇక్కడితో ముగించి...వచ్చే భాగంలొ ముగింపు ఇస్తాను...ఇది పూర్తి కల్పితం అని గ్రహించండి................మీ కిషన్ రెడ్డి]

ముకుందాపురం రైల్వే స్టేషన్

2010-09-08T14:36:00.006+05:30

వర్షం జోరుగా కురుస్తుంది...

ముకుందాపురం రైల్వే స్టేషన్ లో ఉన్న చిన్నపాటి షెల్టర్ క్రింద జనాలు చేరిపోవడంతో, మిగతా స్టేషన్ మొత్తం నిర్మానుష్యంగా ఉంది...

ప్లాట్ ఫారం మీద గుడ్డిఎంకడి వేణుగానం, వర్షంతో తాళం వేస్తున్నట్లుగా ఉంది...తలా ఓ రూపాయో అర్థో అతని ముందు వేసి వెళ్తున్నారు...

"136 డౌన్ రేపల్లె పాసింజర్..... రాజన్న వెళ్లి గంట కొట్టు..." కేకేశాడు స్టేషన్ మాస్టర్ గది బైటకి వచ్చి ..

"అట్టాగే సారూ ..." అంటూ అతను పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్లి .. మూడు గంటలు గబాగబా కొట్టేసి, షెల్టర్ కిందకోచ్చేసేడు..

ముకుందాపురం స్టేషన్ లో ఆగే రైళ్ళు రెండే రెండు...ఒకటి రేపల్లె పాసింజర్, మరోటి విజయవాడ పాసింజర్..

రేపల్లె పాసింజర్ కరెక్టుగా సాయింత్రం నాలుగింటికి రావాల్సిన బండి, ఏ రోజూ ఆరులోపు వచ్చిన పాపాన పోలేదు..

కానీ అదేంటో విజయవాడ పాసింజర్ మాత్రం మా టంచనుగా వచ్చేస్తుంది...

అంత వర్షంలోనూ పైట తలపై కప్పుకొని తడుచుకుంటూ స్టేషన్ కి వచ్చింది ఆవిడ...యాభై ఏళ్ళు పైనే ఉంటాయి ఆమెకి..వణుకుతూ వచ్చి షెల్టర్ లో ఓ మూలాన కూర్చుంది...

రైలు గంట కొట్టడంతో అందరూ సామానులు అన్నీ ఓ దెగ్గర పెట్టుకొని రైలు కోసం ఎదురు చూడసాగారు..

"చూడయ్యా.. రేపల్లె పాసింజర్ వచ్చిందా?" అడిగింది ఆవిడ ప్రక్కన ఉన్న అతన్ని....

"ఇంకా లేదు...గంట కొట్టాడు ఇందాకే...కాసేపట్లో వత్తాది..." అన్నాడు చుట్ట ముట్టించుకుంటూ..

"అట్టాగా...." అంటూ నుదిటి మీద అరచెయ్యి అడ్డంగా పెట్టుకొని కనుచూపు మేరల దాకా కనిపించే పట్టాలను చూస్తుంది ఆత్రుతగా...

"ఏ ఊరెళ్ళాలేంటి?" అడిగాడు అతను..

"నేనెక్కడికీ ఎల్లడం లేదయ్యా...మా అబ్బాయి వస్తున్నాడు ఈ రైల్లో....ఆడు ఇంజినీర్ సదువు సదువుతున్నాడు పట్నంలో.."

"అట్టాగా...అయినా వచ్చినోడు ఇంటికి రాకుండా ఉంటాడా...ఈ వర్షంలో తడుచుకుంటూ రాకపోతే ఏం.."

"అట్టా కాదు...ఆడు బండి దిగగానే, నేను ఆడికి కనిపియ్యాల...ఎప్పుడొచ్చినా బండి దిగగానే నన్ను సూత్తే ఆడి కళ్ళలో ఆనందం అంతా ఇంతా కాదు..."

ఇంతలో పెద్ద కూత పెట్టుకుంటూ పొగబండి రానే వచ్చింది...అది ప్లాట్ ఫారం మీద ఆగగానే, ఒక్కసారిగా సందడి మొదలయ్యింది వచ్చి పోయే జనాల ఉరుకుల పరుగులతో...

"ఎల్లమ్మా ఆ పళ్ళ బుట్టందుకోవే...."

"పెళ్లి నడక ఆపి ఒడుపు చెయ్యి...రైలు ఆట్టే ఎక్కువసేపు ఆగదు.." గదుముతున్నాడు అతను నెమ్మదిగా నడుస్తున్న పెళ్ళాని చూసి..

"మనవడా నువ్వు ముందు పరిగెత్తి ఎక్కి సీటు మీద నా తుండు ఏసి పెట్టారా...లగెత్తు..."

"వెళ్ళొస్తా నాన్నా .." అంటూ వాళ్ళ నాన్న కేసి చెయ్యి ఊపుతున్న ఆ కుర్రాడి చూపులు మాత్రం, అతని కోసమే వచ్చి దూరంగా నిలబడ్డ ఆ అమ్మాయి మీద ఉన్నాయి...ఆ పిల్ల కన్నీళ్ళు తుడుచుకుంటూ వీడికి టాటా చెప్పింది..దూరం నుంచే..

వర్షంలో తడుచుకుంటూ వచ్చిన ఆవిడ మాత్రం రైలు పెట్టేలన్నీ గాలిస్తుంది బైటనుండే "బాబూ...అనీల్...ఉన్నావా రా...టేసన్ వచ్చినాది " అంటూ అరుచుకుంటూ ..

రైలు కూత పెట్టుకుంటూ వెళ్ళిపోయింది...దానితో పాటే అక్కడి సందడిని కూడా తీసుకుపోయింది...వర్షం కూడా దాదాపు తగ్గింది...ప్లాట్ ఫారం మొత్తం మళ్ళీ ఖాళీ అయ్యింది...

ఆవిడ మళ్ళీ వచ్చి ప్లాట్ ఫారం మీద ఓ ఉన్న ఓ బెంచీ మీద కూర్చుంది దిగులుగా...

స్టేషన్ మాస్టర్ బయటకి వచ్చి ఆమె వైపు చూశాడు...ఆమె దెగ్గరికి వచ్చి .."ఇదిగో చూడమ్మా...మిమ్మల్ని నేను రోజూ చూస్తున్నాను...రోజూ రేపల్లె బండి టైంకి వస్తారు ...పెట్టేలన్నీ ఎవరికోసమో వెదుకుతారు...కానీ ఎవరూ రారు..మీరు ఇలా రోజూ రావడం దేనికి" అడిగాడు అతను..

"నా కొడుకు పలానా రోజున వత్తున్నానని ఉత్తరం ముక్క రాసాడయ్యా...చానాళ్ళయింది రాసి...ఆ రోజు ఆడు రాలేదు...మరుసటి రోజు వత్తాడేమో అని మళ్ళీ వచ్చాను...అప్పుడు కూడా రాలేదు...నా మనసు ఉండబట్టలేక రోజూ వత్తున్నాను బాబుగారు...ఇంకా రాలేదు."

"ఎప్పుడో అతను ఉత్తరం ముక్క రాస్తే, నువ్వు రోజూ రావడం దేనికమ్మా...ఎదో పని ఉండి రాలేకపోయి ఉంటాడు...అయినా ఆగిపోయిన వాడు, అతనైనా ఓ ఉత్తరం ముక్క రాయాల్సింది..." అన్నాడు..

"ఒక ఏల..నేను ఓ రోజు రాకపోయి, అదే రోజు ఆడొస్తే....ఆడు బండి దిగగానే నేను కనిపించకపోతే ఆడు సిన్నబుచ్చుకుంటాడు బాబు..."

"నీకొడుకు మీద ఎంత ప్రేమమ్మా నీకు...అతగాడికీ అంతే ప్రేమ ఉంటే, మా అమ్మ ఇలా నాకోసం రోజూ స్టేషన్ కి వచ్చి ఎదురుచూస్తుంటుందేమో అని ఒక్కసారైనా వచ్చేవాడు..లేదా ఎంటనే ఉత్తరమో ఫోనో చేసేవాడు కదా.."

"ఆడు ఇంజినీరింగు సదువు సదువుతున్నాడు బాబూ...ఆడికి ఏ అవసరం పడి రాలేకపోయాడో...అయినా రోజూ ఆమాత్రం ఆడికోసం టేసన్ కి రాలేనా బాబూ....సరే బాబూ..పోద్దుగూకుతుండాది...ఎల్లోత్తాను.." అంటూ ఆవిడ వెళ్ళిపోతుండగా, ఆమె వైపే చూస్తూ నిలబడ్డాడు స్టేషన్ మాస్టార్

**** మూడేళ్ళ క్రితం ****

"సావిత్రమ్మా.. పోస్ట్...."

"నీ నోట్లో పంచదార బొయ్యా...సల్లటి మాట చెప్పావ్ గంగాధరం ...యాడనుంచి, మా అబ్బాయి కాడనుంచేనా?" అంటూ లోపలి నుంచి పరుగుపరుగున వస్తూ అంది సావిత్రమ్మ..

"అందులో సందేహమా తల్లీ...అనీల్ బాబు దెగ్గరి నుంచే..." అన్నాడు ఉత్తరం విప్పుతూ..

"ఆ ముక్కేదో తొందరగా సదివెయ్యి గంగాధరం...ఏం రాసాడు..." అందామె పైట కొంగు భుజం చుట్టూ కప్పుకొంటూ..

"అమ్మకి నమస్కారం...నేను బాగానే ఉన్నాను..నా గురుంచి నువ్వేమీ బెంగ పెట్టుకోకు...రోజూ మందులు సరిగ్గా వాడుతున్నావా?..నిన్నోక్కదాన్ని వదిలేసి నేను ఇక్కడ చదువుకోసం ఉండటం నాకు బాధగానే ఉన్నా, రేపు నిన్ను నేను బాగా చూసుకోవాలంటే పెద్ద చదువు చదివి మంచి ఉద్యోగం సంపాదించాలి...అందుకు తప్పడం లేదు...ఇంకో ఏడాదికి చదువు పూర్తవుతుంది...వెంటనే ఉద్యోగం తెచ్చుకొని నిన్ను నాతో కూడా తీసుకువెళతాను...ఇక విషయం ఏమిటంటే, మాకు సంక్రాంతికి పది రోజులు సెలవులు...వచ్చే శనివారం రేపల్లె బండికి వస్తున్నాను...నేను దిగగానే నిన్ను చూడాలి..మర్చిపోకుండా స్టేషన్ కి రా...ఇక ఉంటాను.." అంటూ ముగించాడు గంగాధరం

"ఎంత తీపి కబురు చెప్పావు గంగాధరం...వచ్చే శనివారం వస్తున్నాడా...ఇంకా నాలుగు రోజులు ఉంది...ఈ లోపు ఆడికి ఇష్టమైనవి అన్నీ చేసెయ్యాలి..."

"ఇంకేం...మీరు ఆ పనిలో ఉండండి...సరే నే వస్తాను మరి..."

"అట్లు పోశాను...ఉండు తెస్తాను...తిని వెళ్దువు గాని ..." అంటూ లోపలి పరుగుతీసింది సావిత్రమ్మ ....

సావిత్రమ్మ తన కొడుక్కి ఇష్టమయిన పిండివంటలు సిద్దం చెయ్యడంలో మునిగిపోయింది...

ఇల్లంతా శుభ్రంగా కడిగింది...దాదాపు ఆరునెలల తరువాత వస్తున్నాడు...వాడు ఉన్నన్నాళ్ళు ఏ కష్టం రాకుండా సూడాలి అనుకుందామె....

"రవిగా...ఇంట్లో ఫాను తిరగడం లేదురా...రేపు అబ్బాయి వస్తున్నాడు, మెయిన్ రోడ్డులో మెకానిక్ రాజుని అర్జెంటుగా రమ్మన్నానని పిలువు..." కేకేసింది బడికి వెళ్తున్న ఆ అబ్బాయిని ఉద్దేశించి...

"అట్టాగే అత్తా ..." అంటూ పరుగు తీసాడు ...

"మర్చిపోకు అల్లుడా...."

శనివారం రానే వచ్చింది...సావిత్రమ్మకి ఆ రాత్రి కంటి మీద కునుకు లేదు...ఆమె కొడుకును చూడబోతున్న సంతోషంలో ఉంది...

"సావిత్రమ్మా....ఈ రోజే పెన్షన్ ఇస్తున్నారు...నువ్వెళ్ళి తెచ్చుకో..." ఇంటికొచ్చి చెప్పాడు రంగయ్య...

సావిత్రమ్మ భర్త చనిపోయాక రంగయ్య ఆ కుటుంబానికి చేదోడువాదోడుగా ఉంటున్నాడు..ఆమెని ఓ తోబుట్టువులా చూస్తాడు..

"ఈ రోజు నా కొడుకు వస్తున్నాడు...నేను టేసన్ కి ఎల్లాలి అన్నయ్యా..."

"అనిల్ వచ్చేది రేపల్లె పాసింజర్ కి కదమ్మా...అది సాయంత్రం ఆరు దాటాక గానీ రాదు...ఈ లోపు నువ్వెళ్ళి పెన్షన్ తెచ్చేసుకోవచ్చు...ఈ రోజు నువ్వు తీసుకోకపోతే, మళ్ళా నీ చేతికి వచ్చేదానికి చాలా రోజులు పడతాది..పెన్షన్ డబ్బులే కదమ్మా మీకు ఇప్పుడు ఆదరువు..." అన్నాడు రంగయ్య

"నిజమే రంగయ్యా...అట్టాగేలే...ఎళ్ళి తెచ్చేసుకుంటా..ఎట్టగూ అనిల్ కి కూడా ఏదైనా డబ్బు అవసరం ఉండి ఉంటుంది...ఆ డబ్బు వాడికి ఉపయోగపడుతుంది.."

మధ్యాహ్నం పన్నెండింటికల్లా పెన్షన్ ఆఫీసుకి వెళ్ళింది సావిత్రమ్మ...

పెన్షన్ ఇచ్చే ఆఫీసరు ఇంకా రాలేదట...

"బాబూ...ఎన్నింటికి ఇత్తారు బాబూ పెన్షను..." అడిగింది సావిత్రమ్మ అక్కడున్న క్లర్క్ ని

"నాకేం తెలుసమ్మా...గంటలో ఇవ్వొచ్చు...రెండు గంటల్లో ఇవ్వొచ్చు...అసలు ఈ రోజు ఇవ్వకపోనూ వచ్చు..." అన్నాడు చెవిలో అగ్గిపుల్ల పెట్టి తిప్పుకుంటూ ...

"మా రంగయ్య ఈ రోజే ఇస్తారని చెప్పాడే...లేట్ అయితే మా అబ్బాయి వచ్చే రైలుకి టైం అయిపోతాది...కొంచెం ఇవరంగా సేప్పయ్యా..."

"ఏంటమ్మా నీ నస..పెన్షన్ గావాలంటే వెయిట్ చెయ్యాలి మరి...అప్పనంగా తినే గవర్నమెంటు సొమ్ము కదా...కూసింత వెయిట్ చెయ్యండి..." అన్నాడు నిర్లక్ష్యంగా

అతని మాటలకి నొచ్చుకుంటూ వెళ్లి బల్ల మీద కూర్చుంది సావిత్రమ్మ...

అప్పటికే అక్కడ కొందరు వృద్ధులు పెన్షన్ కోసం కూర్చొని ఉన్నారు....

సావిత్రమ్మ అలాగే కూర్చొని ఎదురు చూస్తుంది...ప్రతి అయిదు నిముషాలకోసారి గుమ్మంకేసి చూస్తుంది, ఎవరైనా వస్తున్నారా అని...

టైం గడిచిపోతుంది...గడియారం కేసి చూసింది...అయిదు కావచ్చింది...

ఇంకో గంటలో బండి వచ్చేస్తుంది, ఇక లాభం లేదనుకొని లేచింది వెళ్దామని...సరిగ్గా అప్పుడే వచ్చాడు పెన్షన్ ఆఫీసరు...

అతను రావడంతో,కాసేపు తటపటాయించి...తీసుకునే వెళ్దాం అనుకుంది సావిత్రమ్మా..

అప్పటిదాకా కూర్చున్న వాళ్ళు ఆ ఆఫీసర్ ని చూడగానే వెళ్లి క్యు కట్టారు...అతను నెమ్మదిగా కౌంటర్ తెరిచి..ఒక్కొక్కళ్ళకి పెన్షన్ ఇవ్వసాగాడు...

మధ్యలో ఎవరో ఓ ముసలాయన పెన్షన్ ఆఫీసర్ తో గొడవకు దిగాడు..తనకి రావాల్సిన మొత్తం రాలేదని..ఇచ్చేదాకా అక్కడ నుంచి కదలనని గొడవ చేయ్యసాగాడు..ఇద్దరి మధ్యా వాగ్వివాదం జరిగి, మిగతా వారికి పెన్షన్ ఇవ్వడం లేట్ అయ్యింది.. సావిత్రమ్మకి ఎక్కడ రైలు బండి వేళకు తను స్టేషన్ కి చేరుకోలేనేమో అని దిగులుగా ఉంది.. మొత్తానికి కాసేపట్లో సావిత్రమ్మ చేతికి పెన్షన్ వచ్చింది..డబ్బు తీసుకొని ఆగ మేఘాల మీద స్టేషన్ కి దారితీసింది...వేగంగా నడుస్తూ ఉంది..ఒక్కసారిగా ఆమెకి ఆయాసం దానితో కూడుకున్న దగ్గు విపరీతంగా మొదలయ్యింది...అలా దగ్గుతూనే ఉండటం వల్ల నోట్లో నుండి కొంచెం రక్తం పడటం..అది చూసుకొని "మాయదారి రోగం...అబ్బాయి వచ్చినప్పుడు రాకుండా ఉంటే బాగుండు...లేకపోతే ఆడు బాధపడతాడు...ఆడు చక్కగా చదవాలి..నేను సంతోషంగానే ఉన్నాను అని ఆడికి తెలియాలి..." అనుకుంటూ దెగ్గరిలో ఉన్న బోరింగు దెగ్గరికి వెళ్లి నీళ్ళు పుక్కిలించి శుభ్రం చేసుకొని, మళ్ళీ నడక ప్రారంభించింది...

స్టేషన్ దరిదాపుల్లోకి వచ్చింది..

ఎదురుగా చుక్కాలు వస్తుంది..చుక్కాలు రోజూ పట్నంలో స్కూల్లో ఆయా పని చేసి, సాయంత్రంకల్లా రేపల్లె బండికి ఊరికి చేరుకుంటుంది...చుక్కాలుని చూసేసరికి సావిత్రమ్మకి ఒక్కసారిగా దిగులు పట్టుకుంది "ఏంటే సుక్కాలు...బండి వచ్చేసినాదా?" అంటూ పరుగులాంటి నడకందుకుంది...

చుక్కాలు ఏమీ మాట్లాడకుండా మెల్లిగా నడుచుకుంటూ వెళ్తుంది...సావిత్రమ్మ ముఖం వైపు కూడా చూడలేకపోతుంది..ఏదో బాధ కనిపిస్తుంది చుక్కాలులో...చుక్కాలు చేతులు వణకడం గమనించలేదు సావిత్రమ్మ...

"ఏంటే..మూగి దానిలాగా మాట్లాడవు...బండి వచ్చేసినట్లు ఉండాదిగా..నువ్వందులోనేగా వస్తావు...అనిల్ కనిపించాడా?"

కానీ చుక్కాలు మాత్రం ఒక్కమాట కూడా మాట్లాడకుండా...అలాగే నడుచుకుంటూ వెళ్తుంది...

"ఇదో తిక్కలది..." అంటూ సావిత్రమ్మ వేగంగా నడుచుకుంటూ స్టేషన్ చేరింది...

లోపలకి వెళ్ళింది సావిత్రమ్మ...చాలా మంది జనాలు ఉన్నారు...ఏంటి కొంపదీసి ఇంకా రైలు రాలేదా?...రాకుండా ఉండే బాగుండు దేవుడా...నా కొడుకు రైలు దిగినాక నేను ఆడికి కనపడాలి..అయినా రైలు రాకపోతే చుక్కాలు ఎట్టా వచ్చింది...ఆ మూగి మొహం ఒక్క మాట కూడా మాట్లడకపోయే అనుకుంటూ...చూస్తుండగా...స్టేషన్ మాస్టర్ సుధాకరరాజు ఆమె దెగ్గరికి వచ్చాడు..

***** ప్రస్తుతం *****

డ్యూటీ ముగించుకొని ఇంటికి చేరాడు స్టేషన్ మాస్టర్ రాజారం...స్టేషన్ ప్రక్కనే ఉంటుంది అతను క్వార్టర్...రిటైరుమెంటుకి దెగ్గరిలో ఉన్నాడు..మూడు నెలల క్రితమే ట్రాన్స్ఫర్ అయ్యి ముకుందాపురానికి వచ్చాడు..అంతకముందు బాపట్ల స్టేషన్ మాస్టారుగా పనిచేసాడు..అయన భార్య ఓ ఏడాది క్రితమే కాలంచేసింది..ఇద్దరు పిల్లలూ ఉద్యోగాల్లో స్థిరపడ్డారు..పెళ్ళిళ్ళు కూడా అయ్యాయి..రిటైర్ అయ్యాక కొడుకుల దెగ్గర ఉండి, మనవాళ్ళతో ఆడుకోవాలని కోరిక రాజారాంకి..

"అయ్యగారూ...డిన్నర్ తీసుకువచ్చాను" అంటూ క్యారియర్ టేబుల్ మీద పెట్టాడు రాజన్న..

"అలాగే రాజన్న..నువ్వేలేకపోతే నేనేమైపోయేవాడినో రాజన్నా...నా అవసరాలన్నీ నువ్వే చూస్తున్నావ్..ఈ ఊరిలో నాకున్న బంధువువి నువ్వొక్కడివే.." అన్నాను అభిమానపూర్వకంగా

"భలేటోరే అయ్యగారు...మీలాంటి మంచి సారుకి ఆమాత్రం చెయ్యలేనా..."

"సరే..నువ్వు కూడారా...కలిసి తిందాం.." అంటూ రెండు ప్లేటులు తీసాడు రాజారాం...

"నేను ఇంటికాడ తింటాలే మీరు కానియ్యండయ్యా .."

"అదేం కుదరదు...నువ్వు ఇప్పుడు నాతో పాటు తినాల్సిందే.." అంటూ రాజన్నకి కూడా వడ్డించాడు ప్లేట్ లో..

ఇద్దరూ కలిసి తింటుండగా...రాజారాం మాట్లాడుతూ "నాక్కిక్కడ చాలా నచ్చింది రాజన్న..వచ్చి మూడు నెలలే అయినా, ఈ ఊరు చాలా ప్రశాంతంగా అనిపించింది..పెద్దగా పని వత్తిడి లేదు..రిటైర్ అయ్యేదాకా నాకు ఇక్కడ బాగానే ఉంటుంది.." అన్నాడు

"ముకుందాపురం మహిమ అట్టాంటిది అయ్యా...ఈ ఊరికి వచ్చినోళ్ళు ఈ ఊరుని ఈ జనాలనీ మర్చిపోరు.."

"నిజమే...నా కంటే ముందు స్టేషన్ మాస్టారుగా పనిచేసింది ఎవరు?"

"మీకంటే ముందు గోపాలం గారు ఉన్నారు...కాని చెప్పుకోవలసింది ఆయకన్నా ముందు ఉన్న సుధాకరరాజు గారి గురించి...గొప్ప మనిషి..మంచికి మారు పేరు..ఆయనంటే అందరికీ గౌరవం..ముకుందాపురం రైల్వే స్టేషన్ ఈమాత్రం అయినా అభివృద్ధి చెందింది అంటే అది ఆయన వల్లే...కానీ మంచోళ్ళకే చెడు జరుగుతూ ఉంటుంది..మూడేళ్ళ క్రితం జరిగిన ఓ ఆక్సిడెంటుకి ఆయన బాధ్యత వహిస్తూ ఉద్యోగానికి రాజీనామా చేసాడు..."

"అయ్యో...అలాగా..అయినా ఏదీ మన చేతుల్లో లేదులే రాజన్నా...ఆ చెప్పడం మరచాను...రోజూ ఒక ఆవిడ స్టేషన్ కి వస్తుంటుంది రేపల్లె బండి టైంకి...రోజూ పాపం తన కొడుకు రైల్లో వస్తాడేమో అని ఆశగా చూస్తుంది...ఈ రోజు ఆవిడతో మాట్లాడాను..పాపం ఆవిడని చూస్తే జాలేసింది..ఆ వయసులో కూడా కొడుకు కోసం రోజూ స్టేషన్ కి వస్తుంది..నువ్వెప్పుడైనా గమనించావా రాజన్న ఆమెని.." అడిగాడు రాజారాం..

"మీరు చెప్పేది సావిత్రమ్మ గురుంచే కదా.."

"ఆమె పేరు తెలీదు...కానీ ఆమె కొడుకు మీద కోపం వచ్చింది..ఆ తల్లి మీద ఏమాత్రం ప్రేమ ఉన్నా ఇన్ని రోజులు రాకుండా ఉంటాడా..ఎప్పుడో వచ్చేవాడు కదా..." అన్నాడు ఉద్వేగంగా..

"అందులో అతని తప్పేమీ లేదు రాజారం గారు..." నెమ్మదిగా చెప్పాడు రాజన్న..

వింతగా చూసాడు రాజారం అతని వైపు...

"ఉంటే కదా రావడానికి...అనిల్ బాబు చనిపోయి మూడేళ్ళు.."

దిగ్బ్రాంతిగా చూసాడు రాజారం రాజన్న వైపు...

"ఇదే స్టేషన్ లో, రైలు దిగి పట్టాలు దాటుతుండగా గూడ్స్ రైలు డీ కొట్టింది..అదంతా దురదృష్టం..ఈ ఊరిస్టేషన్ కి అప్పుడు ఓవర్ బ్రిడ్జి లేదు..మామూలుగా ఏ బళ్ళూ పెద్దగా రావు కనుక అందరూ పట్టాలు దాటి వెనుక వైపు నుండి బైటకి వెళ్తారు..ఆ రోజు మాత్రం మృత్యువే ఆ గూడ్స్ రూపంలో వచ్చింది..ఇది తన తప్పుగానే సుధాకర్ గారు భావించారు...అందుకే రాజేనామా చేసారు" అన్నాడు

"మరి..మరి...సావిత్రమ్మ రోజూ ఇలా ..."

"కొడుకు మీదే ఆమెకి ఉన్న ఆశలన్నీ...కొడుకంటే పంచ ప్రాణాలు..ఆమె భర్త అనిల్ బాబు చిన్నతనంలోనే చనిపోయాడు..చాలా కష్టపడి పెంచి ఇంజినీరింగ్ చదివించింది కొడుకుని...ఎప్పుడు చూసినా కొడుకు గురుంచే మాట్లాడుతుంది..కొడుకుని చూడకుండా అస్సలు ఉండలేదు, అయినా ఆడి చదువుకోసం ఏళ్ల తరబడి ఒక్కత్తే ఉంటుంది...'ఎందుకు సావిత్రమ్మ ఒక్కదానివే నీకిన్ని కష్టాలు' అంటే 'కష్టాలేముంది అయ్యా..నాకొడుకు సదువు అయ్యి పట్నంలొ ఆడికి ఓ ఉద్యోగం వస్తే, ఆడితో పాటే నన్ను కూడా తీసుకెళతాడు..' అంటుండేది...కానీ దేవుడు ఇలా అర్ధాంతరంగా....ఇంకా ఘోరం ఏమిటంటే, ఆ ఆక్సిడెంటు జరిగినప్పుడు తన కొడుకు కోసం ఆమె స్టేషన్ కి వచ్చింది..సుధాకర్ గారికి ఆమెతో ఈ విషయం ఎలా చెప్పాలో అర్థం కాలేదు..కొడుకు మీద పంచప్రాణాలు పెట్టుకున్న తల్లికి ఈ విషయం తెలిస్తే తట్టుకోగలదా..కానీ చెప్పడం ఆయన ధర్మం..ఆమెని కొడుకు మృతదేహం దెగ్గరికి తీసుకువచ్చి..విషయం చెప్పి..ఆమెకి చూపించాడు..ఆమె చూసింది..గుండె పగిలితే ఏడుపు కూడా రాదేమో..ఆమెలో చలనం ఏమీ లేదు..అలానే చూస్తుండి పోయింది..ఆమె గొంతు పెగల్లేదు..కొడుకుని అలా చూసిన క్షణమే ఆమె మానసికంగా చచ్చిపోయింది..ఆమె ఆ తరువాత ఎప్పటికీ మామూలు మనిషి కాలేకపోయింది...పిచ్చిది అయ్యింది...కొడుకు విగత జీవుడిగా కనిపించినప్పుడు ఆమెకి కలిగిన గుండె కోత బహుసా ఆ దేవుడికి కూడా అర్థమయ్యి ఉండదు..ఉంటే ఇలా జరిగేదే కాదు.. కొడుకు చనిపోయిన విషయమే ఆమెకి గుర్తులేదు..ఇంకా కొడుకు వస్తాడనే అనుకుంటుంది..అదీ ఒకందుకు మంచిదేనేమో, చనిపోయిన కొడుకుని తలచుకుంటూ పడే మానసిక క్షోభ కన్నా, ఆడు బతికే ఉన్నాడు..రేపో మాపో తన కోసం వస్తాడు అనుకొనే పిచ్చితనమే మేలేమో...ఆ రోజు నుండి ప్రతి రోజూ స్టేషన్ కి రావడం..ఎదురు చూడటం ..వెళ్ళడం...మూడేళ్ళుగా ఆమె స్టేషన్ కి రాని రోజు లేదు...కొడుకు చనిపోయిన రోజు ఆమె స్టేషన్ కి ఆలస్యంగా వచ్చింది...సరైన టైంకి ఆమె వచ్చి ఉండి ఉంటే, ఈ ప్రమాదం తప్పి ఉండేదేమో...అంతా రాసి పెట్టినట్లే జరగుతుంది కాని మనం అనుకున్నది జరిగితే అది జీవితం ఎలా అవుతుంది చెప్పండి..." అన్నాడు రాజన్న..

***

"136 డౌన్ రేపల్లె పాసింజర్..... రాజన్న వెళ్లి గంట కొట్టు..." కేకేశాడు రాజారం...

రాజన్న వెళ్లి గంట కొట్టాడు...

ప్లాట్ ఫారం మీద మళ్ళీ సందడి...కొద్దిసేపట్లో సావిత్రమ్మ వచ్చింది...

రైల్ రావడం...వెళ్ళడం..జరిగిపోయాయి...

"నీ కొడుకు ఈ రోజు కూడా రాలేదామ్మా.." అడిగాడు రాజారం

"లేదయ్యా..." అంది ఆయాసపడుతూ...

"రామ్మా కాసేపు లోపల కూర్చుందువుకాని.."

"లేదు..ఎల్లాలయ్యా..." అంటూ నెమ్మదిగా లేచి వెళ్ళింది సావిత్రమ్మ...

ఆమెనే చూస్తూ నిలబడ్డాడు రాజారం..అప్రయత్నంగా చెమ్మగిల్లాయి అతని కళ్ళు...

A story and script by ----- Ramakrishna Reddy Kotla.

One Missed SMS

2010-08-13T01:29:00.004+05:30

2010 మార్చ్ 31st ,గృహసీమ ఎంక్లేవ్, కూకట్ పల్లి, హైదరాబాద్.

"అమ్మా..flat చాలా బాగుంది..5th ఫ్లోర్..Liked it a lot..ఆఫీసుకి కూడా చాలా దెగ్గర..మంచి వెంటిలేషన్.." చెప్తుంది కీర్తి వాళ్ళ అమ్మతో ఫోన్లో..

"అవునా...జాగ్రత్త బంగారం..అసలే కొత్త ప్రదేశం..చుట్టుప్రక్కన ఇళ్ళ వాళ్ళని పరిచయం చేసుకో..."

"హబ్బా..మొన్నటిదాకా అమెరికాలో ఉండొచ్చిన దాన్ని నాకు చెప్తావేంటమ్మా.."

"నువ్విప్పుడు ఉంటున్నది అమెరికా కాదే...హైదరాబాద్..సరేలే కాని, నిన్న నాన్నగారు నీకు ఈ-మెయిల్ చేసిన అబ్బాయి ఫోటో చూసావా ...నచ్చాడా?"

"మొదలెట్టేసావా...అనుకుంటున్నా ఇంకా మొదలెట్టలేదెంటా అని...ఒక్క 2 years గ్యాప్ ఇవ్వవే..ఫుల్ గా లైఫ్ ఎంజాయ్ చేసి, అప్పుడు నువ్వు ఎవడిని చూస్తే వాడిని కట్టేసుకుంటా...ప్లీజ్"

"పెళ్లి చేసుకోవే తల్లీ అంటుంటే, లైఫ్ ఎంజాయ్ అంటావేంటే తిక్కల బొంతా....అసలు ఆ అబ్బాయి గురుంచి చెప్పాలంటే..."

"అమ్మా...రేపు తీరిగ్గా వింటాను..నాకు నిద్రొస్తుంది...గుడ్ నైట్..." అంటూ ఫోన్ పెట్టేసింది కీర్తి...

బాల్కనీలోకి వెళ్లి చుట్టూ చూసింది..కనుచూపు మేరలదాకా వీధి దీపాలతో మెరిసిపోతూ ఉంది భాగ్యనగరం..చల్లటి గాలి ముఖానికి తాకుతుండగా, వెంటనే కాఫీ తాగాలనే ఆలోచన వచ్చింది కీర్తికి..తనకి అప్పుడప్పుడు ఇలా మిడ్నయిట్ కాఫీ తాగుతూ చల్లటి గాలికి బయటకూర్చోని అలా చంద్రుని కేసి చూడటం చాలా ఇష్టం..అనుకున్నదే తడవుగా కాఫీ పెట్టుకొని కప్పుతో బాల్కనీకి వచ్చి చంద్రుని వైపు చూసుకుంటూ..ఐ-పోడ్ లో పాత పాటలు వింటూ ఎంజాయ్ చేస్తుంది..అందులో ఉన్న గొప్ప అనుభూతి కేవలం తనకి మాత్రమే తెలుసు...

టైం పన్నెండున్నర కావస్తుండగా, పడుకుందామని బెడ్ రూమ్ కి వచ్చి బెడ్ మీద వాలింది...కొత్త ప్రదేశం కావడం మూలాన ఓ పట్టాన నిద్రపట్టడం లేదు కీర్తికి..అటూ ఇటూ మెసలడమే సరిపోతుంది..ఇంతలో బైట రివ్వున వీస్తున్న గాలి మరీ ఎక్కువ కావడంతో హాల్లో కిటికీలు టపా టపా కొట్టుకోవడం మొదలెట్టాయి..తను లేచి వెళ్లి కిటికీలు మూసి, వెనక్కి మళ్ళగా ఒక్కసారిగా కరంట్ పోయింది..'కొంచెం గాలి ఎక్కువైతే చాలు కరెంట్ పీకి పారేస్తాడు..ఛా..' అనుకుంటూ తవిళ్ళాడుకుంటూ బెడ్ రూమ్ వైపు వెళ్తుండగా దేన్నో తట్టుకొని కిందపడింది..తడిమి చూడగా అదేదో బుక్ షెల్ఫ్..ఆ షెల్ఫ్ క్రింద లోపల ఏదో తళుక్కుమని కనిపించడంతో చేత్తో దాన్ని పట్టుకొని చూసింది..ఏదో పుస్తకం...కాదు డైరీ..అంత చీకట్లోనూ..ఆ డైరీ మీద తళుక్కుమంటున్నాయి 2008 అని అంకెలు....

*****

2008 మార్చ్ 31st ,గృహసీమ ఎంక్లేవ్, కూకట్ పల్లి, హైదరాబాద్.

కౌశిక్ చాలా టెన్షన్ గా ఉన్నాడు..ప్రతి సెకండు ఒక యుగంలా గడుస్తుంది ఆతనికి...స్వప్న నుండి ఇంకా SMS ఎందుకు రాలేదు..ఉత్తరం చదివే ఉంటుంది..మరి ఎందుకు ఇంకా తను SMS చెయ్యలేదు ..ఎమన్నా తేడా జరిగితే తను బ్రతకడు..స్వప్న తనకి ప్రాణం కన్నా ఎక్కువ..ఆమె నుండి తిరస్కారం భరించలేడు..దానికన్నా మరణమే ఆతనికి సంతృప్తిని కలిగిస్తుంది..

ఇంతలో...టింగ్..టింగ్...అంటూ మోగింది SMS టోన్ తన మొబైల్ లో...

వణుకుతున్న చేతులతో మొబైల్ తీసుకున్నాడు...

"Read SMS" అనే బట్టన్ నొక్కడానికి అతని చేతుల్లో ఉన్న బలాన్ని మొత్తం ఎవరో లాగేస్తున్నట్లు ఉంది...

వణుకుతున్న చేతులతో బట్టన్ నొక్కి చూసాడు...

"NO...IAM SORRY..I DON'T LOVE U" అని ఉంది...

క్షణాల్లో అతని వళ్ళంతా చమటలు...పిచ్చేక్కినట్లు అయిపోయాడు..ఫోన్ ని గిరాటేసికొట్టాడు...వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాడు...చివరిసారిగా స్వప్నతో ఒక్కసారి మాట్లాడాలనిపించింది ...కానీ ... ఎందుకో ...ఏమనుకున్నాడో...అలా ఎదురుగా కనిపిస్తున్న బాల్కనీ వైపు నడుచుకుంటూ వెళ్ళాడు...చుట్టూ చూసాడు, నిద్రలో జోగుతుంది నగరమంతా...ఒక్కసారిగా కళ్ళు మూసుకొని, ఒక్క ఉదుటన దూకేసాడు...తను ఉంటున్న అయిదవ అంతస్తునుండి...

మరు నిముషంలో ఎక్కడో బీరువా క్రింద విసిరేయబడ్డ సెల్-ఫోన్ లో మళ్ళీ మెసేజ్ బీప్...

******

2010 మార్చ్ 31st ,గృహసీమ ఎంక్లేవ్, కూకట్ పల్లి, హైదరాబాద్.

ఆ డైరీ పట్టుకొని...అటూ..ఇటూ తిప్పుతూ చూస్తుండగా...కరెంట్ వచ్చింది..హమ్మయ్యా అని ఊపిరి పీల్చుకుంది కీర్తి..ఎలాగూ నిద్ర రావట్లేదు, ఈ డైరీతో టైం పాస్ చేద్దామనుకొని..దాన్ని పట్టుకొని బెడ్ రూమ్ కి వెళ్లి..ఓపెన్ చేసింది..

డైరీ మొదటి పేజీలో ఒక అందమైన అమ్మాయి ఫోటో...ఆ ఫోటో క్రింద..నా ప్రాణం, నా సర్వసం...నా స్వప్న అని రాసుంది...

డైరీ లోని ఒక్కొక్క పేజీ తిరగేస్తూ చాలా శ్రద్ధగా చదవసాగింది కీర్తి ...

"ఈ రోజు స్వప్నతో చాలా సేపు మాట్లాడాను..ఎంత ఆనందంగా ఉందో మాటల్లో చెప్పలేను..తను నాకోసమే పుట్టిందేమో అనిపిస్తుంటుంది నాకు..తనతో మాట్లాడితే చాలు, నాకు ఇంక ఈ ప్రపంచంతో ఎటువంటి సంబంధం అవసరం లేదు..అనాధగా పెరిగిన నాకోసం దేవుడు కురిపించిన వారాల మూటే స్వప్న..నేనొక ఒంటరిని అన్న భావన నాలో నుంచి దూరం చేసిన స్నేహమయి...తనంటే నాకెంత ఇష్టమో నేను కూడా మాట్లల్లో చెప్పలేను.."

"ఈ రోజు స్వప్నని ఎవడో ఏడిపించాడంట..నాకు చెప్పి నా దెగ్గర బాధ పడింది..నా స్వప్నని బాధ పెట్టిన వాడిని ఊరికే వదులుతానా... స్వప్న నాకు గిఫ్ట్ గా ఇచ్చిన క్రికెట్ బ్యాట్ తోనే వాడి రూమ్ కి వెళ్లి మరీ వాడి తల బద్దలు కొట్టాను ...స్వప్న కి ఈ విషయం చెప్పలేదు...తనకి గొడవలంటే నచ్చదు.."

"స్వప్న పేరు పచ్చ పొడిపించుకున్నా ఈ రోజు నా ఛాతీ దెగ్గర...నా మనసులో మాట ఆమెకి చెప్పిన తరువాత నా హృదయ భాగాన ఉన్న ఆమె పేరు ఆమెకి చూపిస్తా..తను నీకేమన్నా పిచ్చా అని నన్ను తిడుతుంది..అయినా సరే పర్లేదు, నా హృదయ భాగాన ఉండాల్సింది తనే కదా.."

"రేపు స్వప్న పుట్టిన రోజు...తనకి నన్ను నేను గిఫ్ట్ గా ఇచ్చుకుందామనుకుంటున్నా...తను స్వీకరిస్తుందో? లేదో?..తను స్వీకరించని నా జీవితం ఖచ్చితంగా వృధానే..జీవితాంతం తనతోనే గడపాలని అనుకున్నాను..అందులో తేడా జరిగితే ఈ కౌశిక్ బ్రతకడు..."

'అబ్బో...వీడు బాగా మునిగిపోయాడు ఈ పిల్లతో లవ్వు లో ...అయినా లవ్ చెయ్యకపోతే చనిపోవడం ఏంటో..చూద్దాం ఏం జరిగిందో'..అంటూ తరువాతి పేజ్ ఓపెన్ చేసింది..

"ఈ రోజు తనని అందరికన్నా మొదటగా నేనే విష్ చేశా...నోబుల్ ప్రైజ్ అందుకున్నంత ఆనందంగా ఉంది..ఉదయం తనతో కలసి టెంపుల్ కి వెళ్లాను..అప్పుడే, నేను రాసి పెట్టిన లెటర్ ఆమె చూడకుండా ఆమె హ్యాండ్ బాగ్ లో వేసాను...తన మీద నాకున్న ప్రేమనంతా ఒక చిన్న లెటర్ లో ఖచ్చితంగా రాయలేను..కానీ తన ప్రేమ నన్నెంత ప్రభావితం చేసిందో రాసాను..తనతో జీవితాంతం కలిసి ఉండాలి అనుకుంటున్నాను అని రాసాను..తన అభిప్రాయం, నాకు ఒక SMS ద్వారా చెప్పమని...ఆ SMS కోసం ఎదురు చూస్తూ ఉంటానని రాసాను..."

"టైం పన్నెండు దాటింది...తన నుంచి నాకు ఇంకా SMS రాలేదు ..నాకు పిచేక్కిపోతుంది...మైండ్ పనిచెయ్యట్లేదు..దేవుడా, నాకు నా అనే వాళ్ళని ఎవరినీ నువ్వు ఇవ్వలేదు..ఇన్నాళ్ళకి నువ్వు నాకు స్వప్నని చూపించి నా జీవితానికి ఒక అర్థం ఉండేలా చేసావు...ఇప్పుడు తనని నా నుంచి దూరం చెయ్యకు...అది భరించి బ్రతకలేను..............."

తరువాతి పేజీలు తిప్పి చూసింది కీర్తి..ఏమీ లేదు...అన్ని ఖాళీ కాగితాలు...

'ఏమయ్యుంటుంది....స్వప్న కౌశిక్ ప్రేమ ఒప్పుకొని ఉంటుందా??..లేకపోతే, పాపం ఆ అబ్బాయి ఎమన్నా చేసుకొని ఉంటాడా...దేవుడా అలా జరగకుండా ఉండాలి...అయినా, స్వప్న తన లవ్ యాక్సెప్ట్ చేసి ఉంటే, ఆ విషయం ఈ డైరీలో రాసేవాడు కదా...ఇక్కడ నుంచి అన్నీ తెల్ల పేజీలు ఉన్నాయి అంటే...కొంపదీసి అతను...' కీర్తికి ఆలోచించాలంటేనే అదోలా అనిపించింది..

అయినా ఈ డైరీ ఈ ఇంట్లో ఉందంటే, ఆ అబ్బాయి రెండేళ్ళ క్రితం ఈ ఇంట్లోనే ఉన్నాడేమో...రేపు ఇంటి ఓనర్ ని కనుక్కోవాలి..

*****

2008 మార్చ్ 31st ,గృహసీమ ఎంక్లేవ్, కూకట్ పల్లి, హైదరాబాద్.

"suicide case సార్...ఆధారాలేమీ తెలియరాలేదు..." అన్నాడు హెడ్ కానిస్టేబుల్ ఎస్.ఐ స్పాట్ కి రాగానే..

"క్లూస్ టీంని పిలిచారా...." అడిగాడు ఎస్.ఐ

"క్లూస్ టీం సెర్చ్ చేసారు..ఇంట్లో క్లూ ఏం దొరకలేదు..ఇతని పేరు కౌశిక్, నా అనేవాళ్ళు ఎవరూ లేరు.. TCS లో సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ గా పనిచేస్తున్నాడు..బాడీ మీద మాత్రం స్వప్న అని పచ్చ పొడిపించుకున్నాడు.."

"ఓ.కే...ఇతని కొలీగ్స్ ని ఎంక్వైరీ చెయ్యండి..ఎమన్నా క్లూ దొరకొచ్చు..లవ్ ఫైల్యుర్ కావచ్చేమో.."

"అలాగే సార్..."

"అలాగే..బాడీని పోస్ట్-మార్టంకి పంపించండి..." అంటూ వెళ్లిపోయాడు ఎస్.ఐ.

*****

2010 మార్చ్ 31st ,గృహసీమ ఎంక్లేవ్, కూకట్ పల్లి, హైదరాబాద్.

"రెండు సంవత్సరాల క్రితం కౌశిక్ అనే అబ్బాయి ఉండేవాడు..నిజమే..నీకెలా తెలుసు.." తెల్లబోయి అడిగింది ఇంటి వోనర్..

"అంటే ఆంటీ...మా ఫ్రెండ్ ఒకమ్మాయి చెప్పింది..ఆ అమ్మాయి కౌశిక్ ఫ్రెండ్..." అంది కీర్తి

"అవునా...ఆ అబ్బాయి ఆత్మహత్య చేసుకొని చచ్చిపోయాడు పాపం...బాల్కనీ నుంచి దూకేసాడు...మంచి కుర్రాడు, ఎందుకలా చేసాడో..."

ఆ మాట విని ఒక్కసారిగా నిర్ఘాంతపోయింది కీర్తి..పెద్ద షాక్ లా తగిలింది ఆ మాట కీర్తికి..ఎందుకో చాలా బాధగా అనిపించింది...

"కౌశిక్ గురుంచి వివరాలు ఏమైనా తెలుసా..."

"ఆ అబ్బాయి TCS లో పనిచేసే వాడు...పాపం ఎవరూ లేరు..నాకు కూడా అతని విషయాలు పెద్దగా తెలియవు..ఎప్పుడూ పెద్దగా మాట్లాడేవాడు కాదు..అయినా ఎందుకు అడుగుతున్నావ్ అమ్మాయ్ ఇవన్నీ .." అందామె దీర్ఘం తీస్తూ..

"ఏం లేదాంటీ...మామూలుగానే..."

"నువ్వు ఆ ఫ్లాట్ లో ఉండటానికి ఏమీ భయపడక్కర్లేదు...ఫర్నీచర్ అప్పటిదే అయినా.. ఆ అబ్బాయి చనిపోయాక, రకరకాల పూజలూ, హోమాలూ, శాంతి జరిపించాము...దెయ్యాలు గట్రా ఏమీ రావులే.." అందామె

"హ హ...అయ్యో ఆంటీ...నాకలాంటి నమ్మకాలు ఏమీ లేవులే...వెళ్ళొస్తా ఆంటీ.." అంటూ బైటకి వచ్చింది కీర్తి..

****

"రజితా...నేను కీర్తిని..."

"కీర్తి..ఏంటి మామ్ ఈ surprise...U.S. నుండి వచ్చాక ఒక్క కాల్ కూడా లేదు..."

"అదేం..లేదే..కొంచెం వర్క్ బిజీ...నువ్వు ఇంకా TCS లోనే వర్క్ చేస్తున్నావా?"

"అవునే...ఇక్కడ వర్క్ టెన్షన్ తక్కువ ఉంది నాకు...సో అందుకే మారలేదు.."

"two years back మీ కంపెనీలో పనిచేసిన కౌశిక్ అనే అతను తెలుసా నీకు...??"

"ఏ కౌశిక్?..suicide case కౌశిక్?"

"అవును...అతనే...తెలుసా.." ఆత్రుతగా అడిగింది కీర్తి..

"తెలియకపోవడం ఏమిటే బాబూ...అతను మా టీమే...పెద్ద మూడీ ఫెలో..ఎవ్వరితో మాట్లాడడు..ఏమైందో ఏంటో, సడన్ గా suicide.."

"ఓహో...సరేకాని, అతను ఎవరితో ఎక్కువ క్లోస్ గా ఉండేవాడు..."

"మాతో ఎవరితోనూ క్లోస్ గా ఉండేవాడు కాదు...కానీ వేరే టీంలో స్వప్న అని ఒకమ్మాయి ఉండేది..ఆ అమ్మాయితో మాత్రం ఎప్పుడూ మాట్లాడుతూ ఉండేవాడు..."

"స్వప్న...ఎస్...స్వప్న ఎక్కడ ఉంది ఇప్పుడు??"

"ఎంటే బాబూ ఈ ప్రశ్నలు..ఎమన్నా CBI లో చేరావా?"

"తర్వాత చెప్తా...ముందు స్వప్న ఎక్కడ ఉందో చెప్పు..."

"ఆ అమ్మాయి TCS లో లేదు ఇప్పుడు...పెళ్లి చేసుకొని US వెళ్లిందని చెప్పారు..ఈ కౌశిక్ చనిపోయిన దెగ్గరనుంచి ఆ అమ్మాయి కూడా జాబ్ మానేసింది అని విన్నాను..ఏంటో మరి.."

"ఓహ్..అలాగా..సరెలేవే..నేను మళ్ళీ చేస్తాను..." అంటూ ఫోన్ పెట్టేసింది కీర్తి..

ప్రొద్దుగుంకింది...చల్లగా గాలి మొదలయ్యింది...కీర్తి బాల్కనీలో నిల్చుని కౌశిక్ గురుంచే ఆలోచిస్తుంది...

'ఏంటో పాపం లవ్ ఫెయిల్ అయినందుకు కౌశిక్ ఆత్మహత్య చేసుకున్నాడు..ఒక అమ్మాయి కోసం మంచి లైఫ్ నాశనం చేసుకున్నాడు..ఏమోలే, ఇలాంటి మాటలు మనం ఎన్నయినా చెప్పొచ్చు...కానీ ఆ సమయంలో అతను ఎంత క్షోభ అనుభవించి ఉంటాడో...చనిపోవడానికి నిర్ణయించుకున్నాడంటే ఎంత మనోసంఘర్షణ అనుభవించి ఉంటాడో...అలాంటి ప్రేమికుడిని దూరం చేసుకున్న స్వప్న నిజంగా దురద్రుష్టవంతురాలు...' అనుకుంటుండగా అప్పుడు గుర్తొచ్చింది ఆమె నిల్చుంది బాల్కనీ దెగ్గర అని...అక్కడ నుంచే కౌశిక్ దూకి చనిపోయాడు అని..వెంటనే ఆ దృశ్యం గుర్తురాగానే, ఏదో తెలియని దడ పుట్టింది ఆమెలో...

కాసేపు వాళ్ళ అమ్మతో ఫోన్ లో మాట్లాడింది...తరువాత పడుకుందామని బెడ్ పైన వాలింది..కానీ నిద్ర పట్టడం లేదు..లేచి అటూ ఇటూ తిరగనారంభించింది...అక్కడ ఉన్న అలమారాలు షెల్ఫ్ లు అన్ని వెతుకుతూ ఉంది...ఏవేవో పాత మాగజైన్స్..అవీ ఇవీ అన్నీ ఉన్నాయి..అలా చూస్తూ ఉండగా, బీరువా వెనుక ఆమెకి కనిపించింది...సెల్ ఫోన్...

భ్రుకుటి ముడిచి ఆ సెల్ ఫోన్ చేతులోకి తీసుకొని చూసింది...

'ఇది ఎవరి సెల్ ఫోన్ అయ్యి ఉంటుంది' అనుకుంటుండగా... చూసేసరికి...డిస్ప్లే కొంచెం పగిలి ఉంది...

అది నోకియా కావడంతో తన దెగ్గర ఉన్న చార్జర్ తో ఒక పావుగంట చార్జ్ చేసి, స్విచ్ ఆన్ చేసింది...ఆన్ అయ్యాక వెల్కం మెస్సేజ్ "Swapna...my life" అని వచ్చింది...ఒక్కసారిగా గుండె వేగం పెరిగింది కీర్తికి..

ఆన్ అయ్యింది..."సెర్చింగ్ ఫర్ సిగ్నల్..." అని రావడం చూసి ఆశ్చర్య పోయింది కీర్తి...రెండు సంవత్సరాల క్రితం సిమ్..ఇంకా ఎలా వ్యాలిడ్ గా ఉందో ఆమెకి అర్థం కాలేదు...ఒకేవేళ 3 years validity కాని life long validity కానీ అయ్యుంటుందేమో అనుకుంది..

"Airtel" అని సిగ్నల్ చూపించడం.."unread message" అని ఇన్బాక్స్ లో చూపించడం ఒకేసారి జరిగాయి...

ఆమె చేతులు వణుకుతుండగా...మెసేజ్ ఓపెన్ చేసింది...అందులో ఉన్న మెసేజ్ చూసి..ఒక్కసారిగా నిర్ఘాంతపోయింది.. చేష్టలుడిగి అలాగే మెసేజ్ వైపు చూస్తుండిపోయింది.. ఆమెకి తెలియకుండానే ఆమె కళ్ళ వెంబడి నీళ్ళు వచ్చాయి...

"Text message

From : Swapna

No ante nammesava?..orey fool, repu April fools day telusugaa.. ippudu NO cheppi, repu April fool ani fool cheddam anukunnanu, but i dont wanna make you feel sad and disappointed for 10 more hours..so ippude cheppestunna "I LOVE U A LOT MY DARLING...no life without U"

*****

-- A story and Script by --------------- Ramakrishna Reddy Kotla

[It is purely a work of fiction]

నిన్ను చూడగా గుండెలో...

2010-08-10T23:49:00.001+05:30

ప: నిన్ను చూడగా గుండెలో ఎన్నెన్నో రాగాలు...

మనసునిండుగా మ్రోగెనులే ఏవేవో తాళాలు..

తనువంతా సంగీతం...తపనలతో సావాసం...

ఊహలలో ప్రయాణం...మేఘాల్లో సరాగం..

పరిచెయమయ్యెను కొత్త భాష..అనుభవమయ్యెను తీపి ఘోష..

చ1: నిన్ను చేరే సమయాన..పెదవే దాటని మాటలమూటలు విప్పి కళ్ళతో ఎన్నోఊసులు చెప్పెయ్యనా..

నిన్ను తలచే విరహాన.. కొంటె ఆశలు కలవరపెడితే నిజమంటి కలగా కలలో నిజమై దరిచేరనా..

ఆకాశం అందనంత దూరంలో లేదులే...జాబిల్లిలా నాముందే నువ్వుంటే..

వెన్నెల్లో హాయి పగలైనా చేరునులే..నాగమల్లిలా నువ్వు నవ్వుతుంటే...

చ1: గుండె వేగం తగ్గేనా..ఓ నిముషం పాటు నీ ఓరచూపే నా తనువుని తడిమీ కన్నుగీటుతుంటే..

కలకంటున్నాననుకున్నా.. నువ్వు కళ్ళముందున్నా పోల్చలేకున్నా నిజమే కలలాగున్నదే..

గుండెలోనే గువ్వలా దాగున్నావే...అయినా నీకోసం ఎక్కడో వెదుకులాట..

చెప్పవే మనసా నువ్వైనా నా కళ్ళకి...నీలోనే దాగున్న నాచెలి చిరునామాని...

-- కోట్ల రామకృష్ణా రెడ్డి

[ఈ రోజు ఆఫీసులో పెద్దగా పనిలేక, ఏదో ఇలా ఓ పాట రాయడానికి ప్రయత్నించాను... దీనికి ట్యూన్ కూడా కట్టాలి అనుకుంటున్నా..అలా ట్యూన్ కట్టాక ఒక పోడ్-కాస్ట్ గా రిలీజ్ చేస్తా..]